Bij het spel Tetris heb je als doel om blokjes zo te plaatsen dat ze een volledig horizontale lijn vormen waarna deze lijn verdwijnt. Na verloop van tijd vallen de blokjes niet meer in een volledig horizontale lijn waardoor je af gaat. Je kunt Tetris dus spelen totdat je een ons weegt maar uiteindelijk verlies je van het systeem.

Hetzelfde principe gaat op voor socialisme aangezien socialisme ook gedoemd is om van ellende uit elkaar te storten terwijl je na afloop alleen een high score hebt als het gaat op democide. Om deze reden is er een leuk filmpje gemaakt met het Tetris deuntje over de geschiedenis van de Sovjet Unie.

Tetris werd trouwens het eerst gemaakt door Alexey Pajitnov die zelf woonde in de Sovjet Unie. Daar had hij zeker inspiratie opgedaan.

In de Verenigde Staten is een debat opgelaaid over de vraag of incest moet kunnen. Wat is het geval? Een 46- jarige hoogleraar politieke theorie van een elite-universiteit schijnt al drie jaar een seksuele relatie met zijn 24-jarige dochter te onderhouden. Nadat de autoriteiten hier van af wisten, werd hij aangeklaagd.

De advocaat van de professor stelt zich op het standpunt dat de relatie gebaseerd is op wederzijdse instemming, en dat het (straf)recht zich niet moet inlaten met wat zich afspeelt in het private domein tussen twee volwassen, die -nogmaals- vrijwillig een relatie met elkaar aangaan.

Hoewel de laatste juridisch juist is, blijf ik toch achter met een onbevredigend gevoel.
En dat laatste toont mijns inziens de makke aan van het ‘libertarisme’ of beter gezegd het Milliaanse contractsdenken, namelijk dat iets goeds is zolang het anderen geen schade berokkent.

Vanuit dat perspectief kan de relatie niet worden afgekeurd, omdat derden er simpelweg geen schade aan ondervinden. En toch voelen wij op onze klompen aan dat de relatie in strijd is met de goede zeden.

Op Mises aandacht voor ‘onze eigen’ Hugo de Groot, die sterk heeft bijgedragen aan de theorievorming van het natuurrecht.

Volgens de 17e-eeuwse protestant bestaat deze namelijk vanzelfsprekend, ongeacht of er nu wel of geen God bestond. Daarmee beantwoordde hij een vraag die filosofen sinds Plato al bezighield: heeft God het goede lief omdat het feitelijk goed is? Of, is iets goed omdat God dat simpelweg vindt.

Het eerste baant namelijk de vrij voor objectieve waarheid en objectieve ethiek, dat wil zeggen, dat de vraag of iets goeds of slecht is, getoetst kan worden aan objectieve wetten van de natuur en de werkelijkheid.

Volgens Grotius kunnen die natuurlijke wetten gevonden worden door de menselijke rede.

De Verlichting die in de eeuwen na Grotius volgden, zijn feitelijk op die gedachte terug te herleiden.

Op de Wall Street Journal staat een interessant verhaal van een zakenman die een pionier is op het gebied van windenergie en zelfs door Al Gore als rolmodel wordt gezien voor groen ondernemerschap.

In zijn ambitie van de VS “het Saudi Arabie van de wind te maken”, plaatste hij een order van twee miljard dollar bij General Electric voor windturbines.

Inmiddels heeft hij echter de windhandel verlaten. Dat komt door een uitvinding op het gebied van gas dat het makkelijker maakt methaan te filteren, waardoor de prijs van gas aanzienlijk gedaald is. Wat de doodsteek is voor windenergie.

Saillant detail is dat het Congres nog steeds in de ban is van de windhandel. Zo wil men ‘groene banen’ behouden. Als je echter de subsidies c.q. belastingvoordelen afweegt tegen de werkgelegenheid, kost het 1.6 miljoen dollar per baan.

Herinnert u zich de discussie rond de JSF nog? Onze huidige F-16′s zouden oude meuk zijn. Dus moesten er nieuwe gevechtsvliegtuigen komen. Dat zou goed zijn voor de Nederlandse industrie, bovendien waren de kosten precies uitgerekend

Toch lijkt het langzamerhand een hoofdpijndossier te worden. Zo is het budget van 4.5 miljard naar 7,6 miljard euro opgelopen, let wel: voor hetzelfde aantal toestellen. Naar nu blijkt is de Kamer eveneens verkeerd geïnformeerd, door ambtenaren die uitgingen van het meest positieve scenario.

Het ministerie zou gezwegen hebben over een rapport van het Amerikaanse ministerie van Defensie. Hierin stond dat de ontwikkeling van het vliegtuig aanzienlijk duurder zou worden dan aanvankelijk gedacht werd.

Bovendien hanteerde Defensie in de begroting de laagst mogelijke prijs per toestel. Maar in plaats van 38 miljoen euro per stuk, waaraan Defensie vasthield, komen de kosten uit op ruim 75 miljoen euro

"Samen voor ons eigen"

De onvolprezen Marike Stellinga schrijft op Elsevier.nl:

Vakbond FNV wil huishoudelijk personeel een fatsoenlijke baan bezorgen. Er moet een cao komen, met doorbetaling bij ziekte, en vakantiegeld. Houdt de bemoeizucht van FNV dan nooit op?

Vanuit libertarisch perspectief zijn onze vakbonden zo’n beetje de kwalijkste organisaties in Nederland (met hulp van de overheid uiteraard).

Ze zorgen voor werkloosheid, een starre arbeidsmarkt, overlast voor ondernemers, verminderde economische groei en het ergste: de door hun gepropageerde en gesteunde arbeidswetgeving zorgt ervoor dat juist de zwakkeren (laagopgeleiden, ouderen, gehandicapten) niet aan het werk komen. Maar dat zal hun worst zijn, ze zijn niet gevoelig voor economische logica.

Jawel mensen, de wereldbevolking nadert de 7 miljard, zo schrijft de NOS. Dat zijn er 7 maal zoveel als in 1800 (1 miljard) en ruim twee maal zoveel als in 1960 (3 miljard).

Nu lijkt dat veel en is het ook wel natuurlijk, maar toch is nog maar 2% van het aardoppervlak bewoond door mensen. Alle mensen kunnen wonen op een gebied de grootte van Turkije (met tuintje).

Wie denkt dat dit een rampscenario oplevert kan gerust zijn, want meer mensen levert in het algemeen meer welvaart en welzijn op. Ieder nieuw mens is niet alleen consument maar ook producent. En iedere nieuwe aardbewoner kan meedenken over het oplossen van problemen. En grondstoffen hebben we genoeg.

Maar of het een probleem is of niet, ik prefereer de bevolkingsdichtheid van Denemarken boven die van Nederland. Er zijn nu meer dan genoeg Nederlanders lijkt mij zo.

Hieronder een VPRO Interview met Simon Rozendaal over hoe het steeds beter gaat in de wereld.

Lees ook meer goed nieuws op MeerVrijheid

Probeer eens een buurt voor te stellen waar mensen voldoende contact met elkaar maken.
In de ochtend zullen werknemers zowel binnen als buiten de buurt naar hun werk gaan. Vrij spoedig zullen ouders vervolgens hun kinderen naar school brengen. Winkels openen hun deuren en kijken vol verwachting naar de stoep waar het winkelende publiek elk moment hun winkel zal betreden. In de vroege avond zullen werknemers zich naar huis snellen en openen de eerste cafés, restaurants en bioscopen hun deuren waardoor zij de stoepen ook in de avond laten bruisen van leven, activiteit en interactie.

Dit natuurlijk in scherp contrast met een woonwijk zoals het Bijlmer waar wonen en werk strikt gescheiden zijn en mensen zich zo spoedig mogelijk na hun werk thuis proberen te komen om de deur op slot te draaien. Er is in zo’n wijk weinig interactie en geen toeziend oog van winkeliers en café houders waardoor criminaliteit opbloeit.

Dat een star bestemmingsplan dat wonen en werk strikt gescheiden houdt criminaliteit doet opbloeien is ook opgemerkt door Mei Li Vos van de PvdA.

‘Als je wonen, werken en winkelen niet scheidt in een wijk gaat het meestal vanzelf goed. Heb je ook geen horde agenten, opbouwwerkers en handenwrijvende ambtenaren nodig om de sociale cohesie een beetje bij elkaar te houden. Dat doen al die rondscharrelende mensen vanzelf wel.’

- Mei Li Vos, oud-Kamerlid PvdA

Mevr. Vos beroept zich hier op de ideeën van Jane Jacobs en James C. Scott. (beide zijn verschenen in artikelen op Mises.org) Centraal in het betoog van Jacobs en Scott is dat wijken zich decentraal niveau moeten organiseren. Wanneer utopische beleidsmakers en architecten met hele wijken aan de haal gaan dan gaat het goed mis.

Bron: Joop.nl

Vorige week schonk ik al aandacht aan een item van KRO’s Brandpunt waar de economische en duurzame levensvatbaarheid van de windmolen ter discussie stond.

Ook de Engelse Krant The Daily Mail bericht over deze problematiek. Het verhaal wordt echter nog smeuïger, want naar het schijnt moeten de windmolens dezer dagen verwarmd in verband met de vrieskou. Anders begeven de motoren het. Ze consumeren derhalve dus meer energie dan ze opleveren.

Ook komt de bekende klimaatscepticus Christopher Booker aan het woord, die een verklaring heeft waarom de nationale luchthaven en het OV zich geen raad wist met het winterweer. Volgens hem omdat er gewerkt wordt met verouderde computermodellen, die uitgaan van het idee dat de klimaat aan het opwarmen is. Vandaar was men niet berekend op de sneeuwstorm die het land teisterde.

Lees verder!

De VPRO besteedde gisteren een avondvullende thema-uitzending over depressie.

Ongeveer 800.000 mensen in Nederland lijden aan een depressie. Maar liefst een miljoen mensen slikt antidepressiva. Wat is er met ons aan de hand?

Aan het woord komen mensen die depressief zijn en daar zeer openhartig over durven te praten. Iets dat als zeer moedig opgevat kan worden, omdat er nu eenmaal een taboe op op psychiatrische stoornissen rust. Ook wordt ingegaan op de vraag of pillen kunnen helpen.

Een van de oorzaken die voor de ‘epidemie’ wordt gegeven is -erfelijke en biologische factoren even daargelaten- is dat mensen hun leven als maakbaar beschouwen. Daarom is er geen plek voor ellende. Een succes of een mislukking is dus feitelijk onze keuze. De ‘obsessie met geluk’, zoals een psychiater het noemt.

Wellicht dat u mij voor gek verklaart, maar ik zag parallellen met de economie, in engere zin het debat tussen Keynes en Hayek. Ook dat gaat namelijk over maakbaarheid.

De eerste meent dat de economie zich laat aansturen door actief overheidsoptreden, de tweede moet niks hebben van dat interventionisme en vindt de economie daar te complex voor. Het laatste is het resultaat van menselijk handelen maar niet van menselijk ontwerp.

Als wij dit vertalen naar onze modus vivendi, dunkt mij dat een Hayekiaanse kijk op het leven je minder vatbaar maakt voor piekergedrag (om even de medische term depressie niet te gebruiken) omdat je het leven eerder ziet als een soort van optelsom van min of meer toevallige gebeurtenissen die jou gevormd hebben en je dus eerder geneigd bent je in je lot te schikken, wat je dus ook helpt om er weer bovenop te komen en dus -paradoxaal genoeg- bijdraagt om het heft in eigen handen te nemen.

Terwijl de Keynisaanse kijk op het leven, alleen maar een bron van ellende vormt, omdat je de illusie hebt dat je aan de knoppen zit, terwijl het leven zich minder gemakkelijk laat sturen. Voor onvoorziene gebeurtenissen die zich ‘outside the box’ bevinden is geen plaats. Je vliegt dus telkens uit de bocht. En dat gevoel dat je denkt dat je controle hoort te hebben over je leven, terwijl de realiteit weerbarstiger is, draagt weinig bij aan ons gevoel van welbevinden.

In die zin lijkt het geen toeval dat wij in beide gevallen spreken over depressie.

Hoe denkt u erover? Ziet u parellen met de Hayek vs Keynes discussie? Is het leven maakbaar? Of is het daar te complex voor?

Terry Arthur legt namens The Adam Smith Institute onderbouwd uit waarom hoge belastingen slecht zijn voor algehele levensstandaard.

Feitelijk zijn belastingen tarieven. Het volgende voorbeeld verduidelijkt één en ander:

In een huwelijk is de vrouw een geweldige kok, terwijl de man graag met zijn groene vingers in de tuin bezig is. Zij kunnen zich dus allebei richten op datgene waar zij het beste in zijn, zonder dat de overheid zich ermee bemoeit.

Aan het eind van de avond staat er een heerlijk bord eten klaar, dat gezamenlijk genuttigd wordt in de idyllische Engelse tuin.

Als er echter een belastingtarief van 50% op de uitruil plaatsvindt, betekent dit dat elk van hen ten minste twee keer zo productief moet zijn in zijn/ haar eigen specialiteit. Wat dus tot gevolg heeft dat als zij onder dat niveau zitten, het aantrekkelijker wordt dat een ieder zich richt -geheel voor zich zelf- op beide activiteiten om dus de belastingen te vermijden.

De man moet nu ineens in de keuken staan, zich geen raad wetend wat hij zal moeten opdienen en de vrouw staat in de tuin met gereedschappen te slenteren, niet wetend hoe je een tak zaagt. Dat is iets dat economen ook wel het deadweight-effect noemen.

Wie dit voorbeeld vertaalt naar een grotere gemeenschap, begrijpt dus waarom belastingen een lagere algehele levenstandaard creëren. Simpelweg omdat de gezamelijke productie lager wordt, omdat arbeid uit de markt wordt geprijsd.

Het NOS-journaal had vandaag een item over Zuid-Afrika. Een paar maanden terug nog het middelpunt van de mondiale aandacht vanwege het WK-voetbal, nu echter weet men zich geen raad met die kolossale stadions.

Er is ook de nare bijsmaak die ze in Kaaptad beginnen te krijgen bij het prachtig gelegen nieuwe Greenpoint Stadium, dat voor het WK werd gebouwd. De FIFA eiste een stadion midden in de stad, met een capaciteit van 65.000 stoelen. Als dat er niet kwam, zou de halve finale (Nederland-Uruguay, gespeeld op 7 juli) aan de neus van Kaapstad voorbij gaan. De stad ging door de knieën. Maar wat velen al voorspelden voor het WK, bleek vlak erna; het immense gebouw is onmogelijk te exploiteren.

De exploitant, het consortium Sail Stade de France, besefte dat kort na het WK ook en stapte uit Greenpoint. De onderhoudskosten kwamen op het bord van de gemeente Kaapstad terecht: volgens de somberste schattingen bijna een miljoen euro per maand.

De stad heeft geen sportclubs die genoeg publiek trekken om kostendekkend in Greenpoint te spelen en er worden in Kaapstad te weinig mega-evenementen als concerten of grote congressen georganiseerd om het stadion aantrekkelijk te maken voor een geldschieter. Andere steden die nieuwe stadions bouwden voor het WK, kampen met hetzelfde probleem.

Geweldig artikel op nu.nl over hoe tolwegen files kunnen bestrijden. Hierbij moet gezegd worden dat private tolwegen een grotere prikkel hebben om files op te lossen dan publieke tolwegen.
Dit komt omdat private tolwegen afhankelijk zullen zijn van hun klanten terwijl publieke wegen verzekerd zijn van hun inkomen. Hierdoor zullen private tolwegen eerder hun tarieven verhogen op drukke tijden en verlagen op tijden waarop er minder auto’s rijden waardoor het aantal files afneemt.
Privatiseren dus die handel.

DELFT – Tolwegen kunnen de komende jaren een goede bijdrage leveren aan de bestrijding van files en de doorstroming van het verkeer bevorderen, naast het bestaande wegennet. Private partijen zouden die wegen kunnen aanleggen.

Bron: Nu.nl

Zie ook dit interview van Randel O’Tooley over het privatiseren van wegen.

Jezus weigerde een vrouw te veroordelen die overspel had gepleegd en toont zich daarmee een waar libertariër, door de ware betekenis van vrijheid te onderschrijven: dat God ons de vrijheid geeft om te doen wat we willen, zelfs om zijn wetten te verwerpen, maar ook dat wij de vervolgens de volledige gevolgen dragen van onze acties, aldus Tom Mullen.

Het is Kerstavond 1966 en ergens in de Verenigde Staten geeft een vader een mooi geschenk aan zijn negenjarige dochter. Anders dan je geneigd bent te denken bestaat dat geschenk niet uit speelgoed maar uit een paar woorden, die een zekere levensles bevatten, waar dochterlief haar hele leven voordeel mee kan doen. Die les luidt:

Niemand is je iets verschuldigd.

Het betekent dat niemand anders voor jou leeft, mijn kind. Omdat niemand jou is. Elk persoon leeft voor zichzelf, zijn eigen geluk is het enige dat hij kan voelen. Eenmaal overtuigd van dat besef valt er een last van je schouders. Vanaf nu hoef je ook niks meer van anderen te verwachten

… zo gaat wijlen Harry Brown verder.

Ooit werd Ron Paul gehaat door zowel links als rechts. De eersten wilden moesten niks hebben van zijn ideeën om overheidsprojecten in de ban te doen, de tweede hadden weinig op met standpunten inzake defensie.

Toch lijkt de stemming nu omgeslagen. Links houdt van hem omdat hij de troepen uit verre oorden als Irak en Afghanistan wilt halen en rechts is gecharmeerd van zijn opvatting om de overheidsuitgaven fundamenteel te beknotten. CS Monitor staat daar bij stil.

Bizar nieuwsbericht op Transport Online. Het leest bijna als een voetbal verslag. Wat is er gebeurd? Een luie werknemer is weggestuurd! Ik zie uw gezicht al wegtrekken, terwijl u mompelt ‘dat meen je niet’. Ja, en de details maken het verhaal nog smeuïger:

“De shiftleader, een ex-politieagent, beweerde de carrierchauffeur met de verrekijker enige tijd gevolgd te hebben, en wierp de SC chauffeur voor de voeten dat hij tussen iedere handeling een half uur stilstond.”

“De SC chauffeur werd per direct geschorst, en gesommeerd het terrein te verlaten. Hem werd tevens beloofd dat hij aanstaande vrijdag bij opkomst in de dagdienst, een gesprek zou hebben wat hij maar moest beschouwen als een exitgesprek”

Lees het hele nieuwsbericht!

The Swimming City -- artist's concept (credit: András Gyorfi)

Patri Friedman (kleinzoon van) geeft een interessante voordracht over Seasteading en houdt een pleidooi om van de overheid een commerciele industrie te maken.

De Engelse tekst van de voordracht staat hier.

Loonslaven der Staat der Nederlanden opgelet! Bent u ook zo iemand die ieder maand braaf zijn pensioenpremies betaald? (Niet dat u overigens anders veel keus heeft hoor, maar dat even terzijde). Nou, als het antwoord daarop bevestigend is, moet u toch -vooral als u net niet de babyboomergeneratie behoort- toch even de adem inhouden, het zit namelijk zo:

Wil u uw beloofd pensioen uitgekeerd krijgen, dan moeten pensioenfondsen dat geld in een potje bewaard hebben. Dat noemt men ook wel dekkingsgraad, waarbij 100% net genoeg is om iedereen tevreden te houden (Cijfer hoort nog hoger te zijn ivm adminstratieve kosten enzo) Het probleem is dat het potje de afgelopen tijd nogal is uitgedund.

Inmiddels bungelen vele pensioenfondsen namelijk onder die grens. Hetgeen dus betekent dat of de huidige premies omhoog moet; de pensioenuitkeringen verlaagd worden; wij langer moeten doorwerken of toekomstige generaties het kind van de rekening zullen zijn.

Maargoed, wie is eigenlijk de boosdoener in dit verhaal?

Aldus Harry Veenendeel, columnist die op 925.nl een ‘befblog’ bijhoudt waarin hij zich bezighoudt met de handel en wandel van de juristerij. In zijn laatste bijdrage, oppert hij het idee om het strafrecht deels te privatiseren door de tenuitvoering van straffen aan marktpartijen over te laten. Zulks zou niet alleen de efficiëntie ten goede komen, maar ook de rechtvaardigheid. En laat dat nu het gene zijn waar het strafrecht in zijn huidige vorm nogal in gebreke blijft.

Er zijn nu eenmaal veel meer recidivisten dan first offenders. Juist op dit punt falen de Reclassering en Halt. De recidivecijfers zijn al jaren bedroevend. Een interessante gedachte is om de detentie en de re-integratie in de maatschappij aan commerciële partijen over te laten; verzekeringsmaatschappijen bijvoorbeeld. Een economisch belanghebbende die investeert met eigen vermogen is namelijk per definitie efficiënter dan een ambtenaar zonder economisch belang die werkt met belastinggeld.

Lees verder!

Omdat ik mij kritisch uitlaat over de politiek krijg ik nog wel eens de vraag op wie ik zou stemmen of welke coalitie ik graag zou zien. Men verwacht vanwege mijn uitgesproken politieke mening dat ik van het voorjaar ben gaan stemmen.

Maar ik heb niet gestemd, elke stem was voor mij een verslechtering ten opzichte van niet stemmen. Dat wil niet zeggen dat niet-stemmen de oplossing is voor alle problemen. Niet-stemmen heeft waarschijnlijk net zoveel effect als wel stemmen, namelijk geen effect. Vrijheid begint door daadwerkelijk wat te ondernemen in je eigen leven.

Mijn streven is dat mensen mij niet proberen te controleren en ik leg ook anderen niet op hoe ze moeten leven. Daarom stem ik niet op mensen die wel willen bepalen hoe een ander zijn leven moet leiden. En dan blijkt de keuze ineens wel heel beperkt.

Lees de rest op de blog van Marcel Meijer.

Onderstaand is een interview met Emile Roemer waarin hij verteld dat marktwerking funest is voor de zorg.

Marktwerking zal de kosten in de zorg beheersbaar houden, verwacht het bedrijfsleven. Meer efficiency en meer concurrentie zullen daarvoor zorgen. SP-lijsttrekker Emile Roemer is er niet van overtuigd. “De overheid moet dit regelen.”

(…)

Marktwerking is bij de SP wel de gebeten hond.
“Ik ben niet principieel tegen marktwerking. Als ik een pak wil kopen of krentenbollen, ben ik blij dat ik een keuze heb.”

“Maar de zorg is een collectief goed, iets van ons allemaal, en dat is een overheidstaak. Natuurlijk moet er alles aan worden gedaan om de kosten te beheersen. Alleen gaat marktwerking dat niet oplossen.”

Meer marktwerking zorgt voor meer concurrentie. Dat leidt weer tot verbetering van de efficiency, lagere prijzen, hogere kwaliteit en meer keuze.
“Wij doen al jaren onderzoek naar marktwerking in de zorg. Onze conclusie is: artsen worden alleen maar geprikkeld om patiënten sneller uit hun wachtkamer te krijgen, zodat ze er meer kunnen behandelen. Daar verdienen ze meer aan. Ze richten zich vooral op behandelingen waaraan veel verdiend kan worden en laten de rest liggen. De kwaliteit holt achteruit.”

Dat is nogal een grove beschuldiging aan het adres van artsen.
“Ik spreek regelmatig ziekenhuisdirecteuren. Een ervan gaf mij laatst voorbeelden hiervan. Specialisten verrichten bijvoorbeeld sneller dan voorheen een heupoperatie, omdat hier goed aan verdiend kan worden. Terwijl het medisch gezien misschien niet noodzakelijk is.”

Dus als over één bakker wordt gezegd dat hij verkeerd brood bakt, gaat u de hele branche maar nationaliseren?
“We zitten niet maar wat uit onze nek te kletsen. We hebben enorm veel onderzoek gedaan en dat bevestigt ons verhaal: marktwerking werkt niet.”

U komt oorspronkelijk uit het onderwijs. Als u al uw leerlingen, ongeacht hun inspanningen, voor elk proefwerk een 8 had gegeven, had u ze niet gestimuleerd verder te komen.
“Dat heeft niets met marktwerking te maken.”

De prikkel is vergelijkbaar: meer en beter werk wordt beter beloond.
“Mijn punt is dat marktwerking niet leidt tot betere en goedkopere zorg.”

Dus verlangt u terug naar de tijd waarin de overheid alles regelde en de wachtlijsten enorm waren.
“Dat is flauwekul. We zijn er met elkaar verantwoordelijk voor dat we in Nederland een goed gezondheidssysteem houden, dat betaalbaar blijft en toegankelijk is voor iedereen. Dus zal de overheid er alles aan moeten doen om de kosten te beheersen: meer artsen opleiden, meer mensen in de eerste lijn (zoals de huisarts; red.) helpen, meer aandacht voor preventie. Dat scheelt miljoenen.”

Dat is niet genoeg: er moeten miljarden bespaard worden.
“De zorg zal duurder worden, omdat er meer technieken beschikbaar komen en we een grotere groep ouderen krijgen. Dat zullen we met elkaar moeten opbrengen.”

Legt u straks aan ondernemers uit dat hun concurrentiepositie om zeep wordt geholpen, omdat de loonkosten door de zorgbijdrage exploderen?
“Ik denk dat dat reuze meevalt.”

De helft van de zorgkostenexplosie slaat bij het bedrijfsleven neer. Nu al maakt de zorgbijdrage 7,3 procent van de loonsom uit. Kortom: dat valt niet mee.
“Daarom hebben we ook plannen bedacht om de positie van vooral kleine mkb-bedrijven te verbeteren.”

De bakker op de hoek hoeft de concurrentie niet aan te gaan met China.
“Nogmaals, ik denk dat het reuze meevalt.”

Nederland moet zijn geld in het buitenland verdienen. Een verslechtering van de concurrentiepositie betekent onherroepelijk verlies aan werkgelegenheid.
“De overheid heeft een belangrijke taak om de concurrentiepositie van het bedrijfsleven ten opzichte van het buitenland te behouden. Maar de kosten van werkgevers bestaan uit meer dan alleen de zorgkosten. De totale lastenpost voor het bedrijfsleven moet verder omlaag. Daar zijn we gevoelig voor en daar kijken we dus ook naar.”

Bron: VNO-NCW, dossier gezondheidszorg

A Christmas Carol is een boek die vaak voorbij komt met de kerstdagen in de vorm van films, toneelstukken en kinderboeken. Het verhaal gaat over Ebenezer Scrooge. Deze vent is een vrekkige geldwisselaar die alleen oog heeft voor geld verdienen. Daarbij poeiert hij collectanten af en mindert hij stookkosten door zijn boekhouder Bob Cratchit in een koud kantoor te laten werken.

Uiteindelijk komt Scrooge tot inkeer door het bezoek van drie geesten en wordt hij een vrijgevige jolige vent.
Toch valt er iets positiefs te vertellen over het vrekkige gedrag van Scrooge. Allereerst kan Scrooge alleen geld verdienen door iets aan te bieden wat zijn klanten willen. Hiermee helpt hij uiteindelijk consumenten met een kleine beurs. Verder biedt hij werkgelegenheid aan zijn boekhouder Cratchit. De arbeidsomstandigheden van Cratchit lijken weliswaar belabberd maar voor Cratchit is een baan bij Scrooge de beste optie uit alle andere alternatieven (anders ging hij ergens anders werken). Verder kunnen we aannemen dat Scrooge zijn spaargeld op de bank bewaart. De bank laat dit geld natuurlijk niet links liggen maar gaat ermee investeren zodat veel meer mensen baat hebben bij de spaarzucht van Scrooge.

Concluderend valt dus te zeggen dat zelfs deze kille vorm van hebzucht anderen helpt. En om hebzucht helemaal positief in de schijnwerpers te zetten is onderstaand het eerste deel van de ‘Greed’ series van John Stossel. Veel kijkplezier!

Greed With John Stossel part 1 of 6

Bart Croughs zal zondag 2 januari (13 uur) geïnterviewd worden door Toine Manders over zijn opvattingen, en zal voorlezen uit eigen werk tijdens de nieuwjaarsborrel van de Libertarische Partij.

Leden en geïnteresseerden welkom! Plek: Landgoed Marlot in Den Haag.

Lees hier een interview met Bart van jaren geleden.

Waren wij nog niet lang geleden behept met het idee dat de aarde aan het opwarmen was, inmiddels zijn wij in een kleine ijstijd beland, aldus de Telegraaf:

Volgens weerdeskundigen en wetenschappers zijn deze extreme weersomstandigheden mogelijk het begin van een nieuwe periode in de klimaatgeschiedenis. Er zijn sterke aanwijzingen dat we beland zijn in de Kleine IJstijd. Als dat uitkomt krijgen we tientallen jaren zeker te maken met ijzingwekkende winters.

Maatregelen tegen klimaatopwarming kunnen dus in de ijskast!

Paul Krugman wordt in linkse kringen alom gewaardeerd om zijn economische opvattingen. Maar die opvattingen zijn vaak misvattingen die werk verwarren met welvaart (publieke werken zorgen voor banen maar niet per se voor welvaart).

Uitspraken van hem zijn o.a.

‘and it took an enormous public works program known as World War II to bring the economy out of the depression.’

Ghastly as it may seem to say this, the terror attack — like the original day of infamy, which brought an end to the Great Depression — could even do some economic good.

Deze video legt uit wat de ‘gebroken ruit misvatting’ is en hoe wijd verbreid deze is.

Parodie op het liedje van de Monkees uit de jaren 60.

En hier nog een.

KRO’s Brandpunt ging om zoek naar de rendabiliteit van windmolens en kwam tot een best schokkende conclusie, namelijk dat deze industrie louter in stand gehouden wordt door subsidies en nooit economisch rendabel zal zijn, om nog maar over de mileuvriendelijkheid te zwijgen.

Zo kosten windmolens juist meer energie. Dat komt omdat een windmolen heel wisselvallig energie levert. De meeste tijd waait het namelijk niet of juist te hard. In beide gevallen staat de molen dan stil. Slechts 20% van de tijd staat die wel aan.

Energie kan echter niet gebufferd worden. Daarom moet er altijd een reservecentrale achter staan. (Anders gaat letterlijk het licht uit). Die centrale op zijn beurt, moet veel meer energie leveren om die wisselvalligheid te compenseren, dan dit het geval was geweest als er geen windmolens waren.

Met andere woorden: windmolens zijn niks meer dan windhandel, tenminste als wij de reportage geloven.

Bekijk hier de uitzending. Vanaf minuut 28 (overigens zijn de overige items ook de moeite waard).

Een paradoxaal gegeven bij vele economen, is dat zij vaak zelf hun eigen financiële huishouding niet helemaal op orde hebben. De Oosterijkse econoom-filosoof Friedrich von Hayek vormt daar geen uitzondering op.

Het water stond hem kennelijk zo hoog aan de lippen, dat hij op een gegeven moment in zijn carrière zijn persoonlijke bibliotheek moest verkopen aan de Universiteit van Salzburg.

Toen hij echter in 1974 de Nobelprijs won, waaraan een groot geldbedrag aan was gebonden, wilde hij zijn voormalige bezittingen terugkopen. Tevergeefs.

Toch blijkt dat een geluk bij een ongeluk te zijn. Want zijn bibliotheek kon niet in betere handen bewaard gebleven zijn.

Dat is althans wat Dr Oliver Marc Hartwich stelt in de Bussiness Spectator. De discussie gaat nu teveel de kant uit naar de symptomen (bezuinigingen, verdragswijziging, staatsobligaties) terwijl het veel fundamenteler probleem onderbelicht blijft; welke is, dat de Euro is gestoeld op constructivistische hoogmoed, zoals de econoom-filosoof Friedrich von Hayek dat noemde.

Dat is het idee dat de mens zelf sociale en culturele institututies naar eigen believen kan creëren en dus ook veranderen. Deze waanvoorstelling miskent echter dat de samenleving complexer in elkaar steekt en veel eerder het resultaat is van een spontane ordening. Daarom is het ook naïef te denken dat één individu- hoe pienter ook- het hele speelveld kan overzien.

En laat dat nu juist het idee zijn waarop de Europese Monetaire Unie op gebaseerd is: De veronderstelling dat bureaucraten het wel voor ons denken te kunnen weten.

Lees het lezenswaardige stuk hier