De Telderstichting, de denktank van de VVD, heeft onlangs een opinie stuk weten te publiceren voor de invoering van een vlaktaks.
Een belangrijk argument uit hun artikel gaat over de aanwezigheid van een financiële prikkel voor beide partners om een (deeltijd)baan te nemen onder een progressief belastingstelsel.

Huishoudens met meer kostwinners krijgen met de vlaktaks de mogelijkheid om de totale hoeveelheid werk naar eigen goeddunken te verdelen. Omdat het arbeidsinkomen in het Nederlandse stelsel niet gesplitst mag worden tussen de fiscale partners, zorgt de progressie nu voor een prikkel om de totale belastingdruk zo gelijk mogelijk te verdelen. Dat kan een werkverdeling opleveren die de kostwinners eigenlijk niet bevalt of – en dat zal in de praktijk vaker voorkomen – de gekozen werkverdeling pakt fiscaal ongunstig uit.
Over een gelijk huishoudinkomen betalen twee deeltijdwerkers momenteel immers minder belasting dan een voltijdwerker en iemand die voor het huishouden zorgt. Trouwens, een eenpersoonshuishouden is onder progressie sowieso de klos.

Bron: Volkskrant

Voor meer informatie over de voordelen van een vlaktaks kun je linken naar de twee artikelen van Henry Sturman.

In Engeland kreeg een 7 jarig meisje toestemming van haar ouders om 20 meter vanaf haar voordeur naar de bushalte te lopen zodat ze naar school kon reizen. Toen de gemeenteraad hiervan kennis nam werden de ouders per brief geïnformeerd dat ze mogelijk vervolgd konden worden door de kinderbescherming wegens de verwaarlozing van hun dochter.

John Adams, de man van de risico compensatie theorie, werd uitgenodigd door BBC radio om commentaar te leveren op dit voorval. In dit interview maakte hij de volgende punten.

1. In 1971 80% of 7 and 8 year old children got to school on their own without adult accompaniment. By 1990 this had dropped to 9%, and now, 20 years further on, it has become a “child protection issue”.
2. In the Netherlands most 7-year-old children cycle to school unaccompanied by adults – without helmets – and enjoy a superior safety record.
3. They (the Dutch) enjoy the benefit of the Safety in Numbers phenomenon. In the Netherlands motorists drive in the expectation of encountering children in the streets. In Britain, as children are withdrawn from the streets, it becomes more dangerous for those who are left.
4. British children are increasingly denied the freedom to do anything without adult supervision, and the requirement for supervising adults to have Criminal Records Bureau checks is reducing the number of adult supervisors. So children will increasingly be left wrapped in cotton wool in front of their computer screens.

In zijn punten komt naar voren dat Nederlandse kinderen veiliger zijn aangezien automobilisten kinderen op straat verwachten. Automobilisten passen hun gedrag aan naar hun waargenomen kans op risico. Wanneer automobilisten denken minder risico te lopen zullen zij eerder geneigd zijn om meer risico te nemen.

Zie meer over risicocompensatie door het persoonlijke blog van John Adams te lezen, de Wikipedia of een vorig MV blog over deze theorie.

Waarin hij nog even de waarden van de Founding Fathers noemt.

Willem Middelkoop werd geïnterviewd door omroep Max om het te hebben over de onlusten in de Arabische wereld. Zijn analyse is interessant en geeft aan hoe alles toch op de een of andere manier met elkaar verweven is.

Volgens de auteur van De Dag dat de Dollar valt, moet de bron van de massale opstand gezocht worden in de stijging van de voedselprijzen. Dat komt omdat investeerders goed aanvoelen dat wij leven in een periode van geldontwaarding. Daardoor nemen zij hun vlucht in grondstoffen, die weer nodig zijn voor voedsel (denk aan mais, suiker,soja, cocoa, graan). Dat drijft de prijs enorm op. Vooral in arme regio’s wordt die pijn extra gevoeld. Het gevolg zijn massale voedselrellen, die vervolgens een politieke dimensie krijgen.

Het vreemde van democratie is dat de meerderheid dingen mag waar je als individu voor in de gevangenis belandt. Deze video legt het uit.

Ook weerstand uit de linkse hoek tegen de verlening van een geflopte oorlog.

De politiemissie naar Afghanistan gaat, zo zegt het kabinet, 467 miljoen euro kosten. Wat het kabinet ook zegt, het zal veel meer gaan kosten, want kostenramingen van vredesmissies zijn standaardleugens. Maar wat het bedrag ook zal zijn: het is oneindig veel beter het te gebruiken om Afghanen te leren lezen en schrijven dan met F16 gevechtsvliegtuigen Nederlandse politiemensen te beveiligen die Afghaanse collega’s die geen kentekens kunnen lezen moeten leren verkeersovertreders te verbaliseren.

Bron: Volkskrant

Via Lew Rockwell waar nog meer filmpjes staan.

In The State of Union, de jaarlijkse toespraak van de Amerikaanse president naar het congres, laat Obama weer eens zijn visie zien voor Amerika.
De enige manier om sociale & economische problemen op te lossen is om de overheid meer macht te geven. Een kleine politieke elite kan alle problemen in de wereld oplossen zolang ze maar meer geld krijgen. Zijn toespraak zit vol met verwijzingen hoe de overheid meer geld moet pompen in internetverbindingen, wegen, onderwijs, ‘innovatie’, huizen, gezondheidszorg etc.
Waar Obama het geld vandaan haalt? Dat is minder duidelijk.

Gelukkig maar dat Rand Paul een reactie heeft op deze visie. ”And even Democrats, who love to spend other people’s money, can no longer ignore the day of reckoning”

Ooit een libertarisch shirt willen kopen? Grijp je kans door op de link van Liberty Maniacs te klikken.

Gemeentes zijn net zo zuinig met ons belastingsgeld als de EU.

De nieuwe website van de gemeente Breda kostte 424.000 euro. Hoge eisen die worden gesteld aan veiligheid en privacy hebben onder meer tot deze kosten geleid. ‘Maar we zijn ook trots op onze website.’

Zie ook de reacties onder het artikel door op de link te klikken. Hieruit blijkt namelijk dat (1) de website een stuk goedkoper gemaakt kon worden, (2) dat je een heleboel belangrijke zaken onmogelijk kunt vinden op de website. Zoals wanneer het huisvuil wordt opgehaald.

Bron: Binnenlandsbestuur.nl

De EU is weer eens zuinig geweest met ons belastingsgeld.

De Europese Commissie heeft vorige week de handel in CO2-emissierechten deels stopgezet omdat bleek dat bij verschillende nationale ‘emissieautoriteiten’ digtiale certificaten zijn gestolen, goed voor 29 miljoen euro in totaal.

(…)

Het Europese emissiehandelssysteem is bedoeld voor bedrijven die meer of minder kooldioxide en/of stikstofoxide produceren dan waarvoor zij een vergunning hebben gekregen. Een overschot kan in de vorm van certificaten worden verhandeld via de nationale en EU-sites. Een deel van die certificaten bleek in Tsjechië opeens verdwenen, juist toen men daar het beveiligingssysteem besloot te vervangen. Ook in andere landen zijn sinds begin dit jaar dergelijke CO2-tegoeden verdwenen, waardoor de EC zich genoodzaakt zag actie te ondernemen. Er bleken ook vervalste e-mails te circuleren die schijnbaar afkomstig waren van een ambtenaar van de Europese Unie.

Bron: Binnenlandsbestuur.nl

Onverwacht is publicist Marcel Roele overleden. Hij was vanaf 2005 verbonden aan de stichting MeerVrijheid en veel van zijn artikelen heeft MeerVrijheid op de website gepubliceerd.

Frank Karsten schreef een In Memoriam dat hier te lezen is.

Wij wensen de familie veel sterkte met de verwerking van zijn overlijden.

Op Kennislink staat een interessant artikel over de noodzaak van sterke ontslagbescherming. Zo zou ontslagbescherming zorgen voor innovatie & investeringen terwijl ook de arbeidsverhoudingen verbetert worden.
Nadelen heeft een sterke ontslagbescherming vrijwel niet. Als bewijs hiervoor haalt de schrijver onderzoek aan dat werkloosheidscijfers van verschillende landen met elkaar vergelijkt. Het probleem met die benadering is dat economie niet bepaald een wetenschap is waarbij je alle andere factoren kunt uitschakelen om te concluderen dat beleid ‘X’ effect ‘Y’ heeft.
Als slot haalt de schrijver vier argumenten aan waarom sterke ontslagbescherming fantastisch werkt.

Ten eerste, bedrijven zullen niet passief toekijken hoe hun arbeidskosten stijgen en hun winsten dalen. In reactie op de hogere arbeidskosten zullen bedrijven besparen op de duurdere productiefactor (arbeid) en meer gebruik maken van de relatief goedkopere factor (kapitaal); dit kan door een verhoging van de kapitaalintensiteit van de productie en/of door arbeidsbesparende technologische vooruitgang (Autor et al., 2007; OECD, 2007).

De enige reden waarom er nu geïnvesteerd wordt in kapitaal is omdat loonkosten kunstmatig hoog zijn. Uiteindelijk betaald de consument de rekening in de vorm van hogere prijzen.
Daarnaast zijn middelen schaars. Middelen die nu gebruikt worden voor de aankoop van kapitaal kunnen niet gebruikt worden voor andere doeleinden die wel uit zichzelf rendabel zijn.

Een voorbeeld. Veronderstel dat het ontzettend veel geld kost om een gloeilamp te verwisselen wanneer je dit laat uitvoeren door een betaalde arbeidskracht. Nu zou je een robot kunnen ontwikkelen om een gloeilamp te verwisselen. Hierdoor zouden veel mensen aan het werk worden gezet ter bevordering van de technologische vooruitgang. Probleem is echter dat je geen robot hoeft te ontwikkelen om een gloeilamp te verwisselen en dat de middelen die nu gebruikt worden voor ‘gloeilamp verwisselende technologische vooruitgang’ niet gebruikt kunnen worden voor andere doeleinden.

Dit is natuurlijk een bijzonder voorbeeld maar hopelijk snapt iedereen dat het kunstmatig hoog houden van arbeidskosten leidt tot welvaartsverlies omdat middelen verkeerd geïnvesteerd worden.

Ten tweede, omdat arbeid duurder is en werknemers moeilijker te ontslaan zijn, hebben bedrijven er direct belang bij om in (de kennis en vaardigheden van) hun personeel te investeren (Auer et al., 2005). Recent onderzoek voor Engeland door Marinescu (2006) laat bijvoorbeeld duidelijk zien dat een versterking van de ontslagbescherming werkgevers aanzet tot extra investeringen in scholing en training van werknemers. Ten derde, bedrijven in landen met een star ontslagrecht hebben minder personeelsverloop en dit op zich leidt tot lagere kosten (voor werving en selectie) (Addison en Teixiera, 2004).

Een andere manier om ervoor te zorgen dat bedrijven direct belang hebben bij investeringen in hun personeel is om de arbeidsmobiliteit drastisch te verkleinen.
Veronderstel dat de overheid op het idee komt om alle belangrijke verkeersaders te blokkeren. Het gevolg hiervan is dat de arbeidsmobiliteit zodanig verkleint wordt dat een werkgever alleen personeel kan werven dat in zijn eigen regio woont. Hierdoor ‘hebben bedrijven er direct belang bij om in (de kennis en vaardigheden van) hun personeel te investeren’. Wat natuurlijk leidt tot welvaartsverlies aangezien goederen en diensten onnodig duur worden gemaakt door overbodige opleidingskosten.

Het derde argument roept een voor de hand liggende vraag op. Waarom hebben bedrijven met een soepel ontslagrecht meer personeelsverloop?
Dit komt waarschijnlijk omdat bepaalde werknemers meer kosten dan dat ze opbrengen. Natuurlijk brengt het wervingskosten met zich mee wanneer bedrijven vervolgens nieuw personeel zoeken maar het doel hiervan is om kosten te besparen.

En ten vierde, een sterke ontslagbescherming stimuleert de werknemers tot coöperatief gedrag en leidt tot meer toewijding, een grotere betrokkenheid en actieve participatie in het productieproces en in procesinnovaties (Storm en Naastepad, 2007; OESO, 2007), waardoor de groei van de productiviteit wordt bevorderd.

Dus wanneer het vrijwel onmogelijk is om werknemers te ontslaan zullen ze heel erg toegewijd zijn? Het lijkt me aannemelijker dat het personeel laks wordt.

Zie ook dit artikel van Frank Karsten over de noodzaak van een vrije arbeidsmarkt.

Bron: kennislink.nl

Enkele zeer grote investeerders keren zich steeds verder af van staatsobligaties, ook die van ontwikkelde landen. Investeerders vrezen dat erop de schuldencrisis een periode van langdurige inflatie zal volgen. Tekenend is de situatie in Groot-Brittanië, waar de inflatie (en daarmee de te betalen rente op staatsoblgaties) in korte tijd flink opgelopen is. Volgens topinvesteerders zal de inflatie binnen de Euro-zone komend jaar voor het eerst in meer dan twee jaar boven de gestelde limiet uitkomen.

Lees verder op Welingelichte kringen!

Peter Sissons

De media in Nederland krijgen het verwijt dat ze te links zijn. En dat verwijt werpen ze van zich af. Henry Sturman deed ooit onderzoek naar de politieke kleur van het NOS Journaal en concludeerde dat het wel degelijk links gevooroordeeld was.

Van de Engelse BBC werd hetzelfde gedacht. Maar nu is het nota bene een voormalig nieuwslezer, Peter Sissons, die beweert dat die bevooroordeeldheid een feit was.

The Queen mocht men niet zo maar Tony Blair weer wel (zijn campagneteam kon het goed vinden met de redactie). De EU was geweldig en de UN was nog geweldiger.  En de Engelse versie van de Volkskrant, the Guardian, was de leidraad voor hun eigen verslaggeving. Als medewerker was het maar beter dat je een eventuele afwijkende politiek kleur voor je hield.

Lees hier zijn bevindingen als verslaggever en nieuwslezer.

Wat is het daarom toch heerlijk dat internet mensen keus geeft en de oplagen van progressieve kranten daalt. Elke keer toch weer een genot om dat laatste te vernemen.

The Stone Age didn’t end for lack of stone, and the oil age will end long before the world runs out of oil. Sheik Ahmed Zaki Yamani

Over olie wordt veel onzin verteld. Reden voor Alex Epstein om bij FoxNews een zestal fabeltjes over olie te ontzenuwen.

Iedere Amerikaan consumeert gemiddeld bijna 12 liter (3 gallon) olie per dag, Europeanen doen het met wat minder.

Van links tot rechts is men erover eens dat deze afhankelijkheid van olie een ‘verslaving’ genoemd kan worden – een irrationele, zelfdestructieve gewoonte die zo snel mogelijk moet worden verbroken.

De olieramp rondom het BP-booreiland Deepwater Horizon van vorig jaar liet het koor dat riep om een “einde aan onze olieverslaving” alleen maar aanzwellen.

Maar als we meestvoorkomende argumenten voor dit idee onder de loep nemen, zien we dat het fabeltjes zijn.

Olie is een levensvatbaar en wenselijk onderdeel van onze energievoorziening en van vitaal belang voor onze energietoekomst.

Lees de vertaling van de eerste fabel op Het Vrije Volk.

Onderzoek heeft aangetoond dat het dragen van een gordel de kans op een dodelijk ongeluk enorm verkleint. Om deze reden heeft de politiek op 1 juli 1975 besloten om de gordeldraagplicht in te voeren.

Natuurlijk zouden libertariërs hier bezwaar moeten maken aangezien het dragen van een veiligheidsgordel de vrije keus moet zijn van elk individu. Wanneer iemand geen veiligheidsgordel wil dragen is dat zijn goed recht.

Risico compensatie

Toch is er ook een utilistisch argument tegen de invoering van de gordeldraagplicht. Hoewel er een kleinere kans is op een dodelijk ongeluk bij het dragen van een gordel is er ook nog een menselijke factor van toepassing die test dummy’s niet laten zien. Dit is de theorie van risico compensatie. Deze theorie verklaart dat wanneer mensen zich veiliger voelen ze ook meer risico durven te nemen. Zo is er bijv. onderzoek gedaan waarbij kart rijders ingedeeld werden in groepen met veiligheidsgordel en een groep zonder. Het resultaat was dat de groep die zonder gordel reed een stuk langzamer ging rijden dan de groep met gordel.

Hier blijft het echter niet bij. In 1982 heeft John Adams een essay publiceert genaamd ‘The efficacy of seatbelt legislation: A comparative study of road accident fatality statistics from 18 countries’. Hieruit bleek dat er geen enkele correlatie is tussen verkeersveiligheid en de gordeldraagplicht dankzij risico compensatie.
Nu is het zo dat wanneer een bestuurder een aanrijding veroorzaakt hij met gordel minder kans maakt om zelf dood te gaan. Alleen als we risico compensatie erbij incalculeren zien we dat bestuurders risicovoller gedrag nemen door harder te rijden waardoor juist verkeersdeelnemers zonder gordel (voetgangers/fietsers) vaker worden geconfronteerd met een dodelijke aanrijding.

Nederlandse voorbeeld

Ook in Nederland lijkt deze situatie zich voor te doen aangezien in de opeenvolgende jaren nadat de gordeldraagplicht werd ingevoerd het aantal verkeersdoden toenam. Dit is opvallend aangezien er een trend was waarbij er steeds minder doden vielen in het verkeer.

Natuurlijk zijn er veel factoren die verkeersveiligheid beïnvloeden. Zo kunnen we denken aan strengere eisen voor rijbewijzen, verkeersvoorlichting op school of het slimmer ontwerpen van wegen.
Om de aanname van dit blog hard te maken zou er daarom gekeken moeten worden naar wat voor ontwikkelingen er rond die tijd waren in verkeersveiligheid. Deze aanname zou ook versterkt worden wanneer er in 1975 meer verkeersdoden per maand vielen dan voor de invoering van de gordeldraagplicht. Verder zou er eventueel kunnen worden gekeken of de verkeersdoden na 1975 meer uit fietsers en voetgangers bestond dan voorheen.

Concluderend

Al met al lijkt het bewijs tegen de gordeldraagplicht vrij hard. Daarom pleit ik ook voor de afschaffing van deze vrijheidsbeperkende wetgeving.

Als je meer over risico compensatie wilt weten lees dan het persoonlijke blog van John Adams of bestel één van zijn boeken over dit onderwerp.
Wanneer je meer wilt weten of het slimmer ontwerpen van wegen klik dan op deze link voor een artikel over verkeer zonder regels.

Het is inmiddels al enige tijd geleden dat dit artikel verscheen, maar dat laat onverlet dat wederom de moeite is om er aandacht aan te besteden.

Een van de zaken die opvalt in de vele economische analyses over de ineenstorting van de Amerikaanse economie, is toch de manier waarop de FED (Amerikaanse Centrale Bank) buiten schot gebleven is. Of het nu gaat om journalisten, academici, alumni economen en wat dies meer zij; zelden wordt met een vinger gewezen naar deze instelling. Terwijl de rol van de Federal Reserve in het geheel laakbaar was, door jarenlang goedkoop geld in omloop te brengen waardoor een huizenbubbel kon ontstaan.

Wat verklaart het stilzwijgen?

The Huffington-post ging op onderzoek uit en wat bleek: de FED is slim in het onderhouden van goede relaties met (potentiële) criticasters. Zo staan de helft van de redacteuren van Journal of Monetary Economics, een gezaghebbend tijdschrift voor economen, op de loonlijst. Probeer daar maar eens een kritisch artikel in te krijgen!

Ook biedt het jonge talentvolle academici beurzen aan en organiseert het met regelmaat congressen waaraan veel prestige verboden is, waarbij het een flinke boost aan je CV geeft om je naam in verband met de FED te zien.

Het gevolg is wel dat er een generatie economen is opgeleid dat zich schatplichtig voelt aan hun voormalige werkgever en kritiek achterwege laat, sowieso wordt dat laatste amper gewaardeerd. Economen die zich in het verleden wel kritisch hebben durven uitgelaten, worden geëxcommuniceerd, zo verklaarde de links-liberale econoom en nobelprijswinnaar Paul Krugman geen uitnodigingen te ontvangen van vakgenoten, sinds hij het monetaire beleid van de FED hekelde.

A) Canada
B) De Verenigde Staten
C) Denemarken

Klik hier voor het antwoord.

De spanningen lopen hoog op tussen pro-overheid en anti-overheid in de V.S.  Daarom schreef iemand een scheidingsvoorstel.

Beste Amerikaanse progressief liberalen, linksen, etatisten, sociaal liberalen, socialisten, Marxisten en Obama fans, etc:

We zijn al tot elkaar veroordeeld sinds eind jaren 50, en in het belang van de kinderen bij elkaar gebleven, maar de laatste verkiezingen deden mij realiseren dat we moeten scheiden.

Lees verder hoe de bezittingen zouden kunnen worden verdeeld.

Ron Paul neemt het weer eens op tegen de FED.

Not surprisingly, since my chairmanship was announced, apologists for the Fed have been recycling the old canard about how increased transparency threatens the Fed’s so-called political independence.

By independence, they are referring to the Fed’s ability to greatly impact the economy with virtually no meaningful oversight.

(…)

If “political independence” erodes the purchasing power of the currency by 98%, destabilizes the economy with radical booms and busts, all while increasing unemployment and tipping us ever closer to hyperinflation, perhaps it is time to try a little transparency and accountability instead. Better still — we should try giving the people true economic freedom.

Bron: campaignforliberty.com

De Daily Mail schrijft dat de voormalig BBC presentatrice Miriam O’Reilly de rechtszaak heeft de Engelse omroep heeft gewonnen nadat ze om leeftijdsredenen was ontslagen.

Dat is zeker een overwinning voor Miriam O’Reilly (5 cijferige schadevergoeding) maar is het dat ook voor haar sexe? Dat zou je denken maar dat is onwaarschijnlijk.

De BBC doet aan leeftijdsdiscriminatie omdat de kijkers dat doen, niet omdat de omroep per se iets tegen oudere dames heeft. Het is vervelend maar mensen discrimineren nou eenmaal, en niet alleen op leeftijd maar ook op uiterlijk, geslacht, lengte, vaardigheid, accent, haarkleur, status, opleiding, kledingmerken, etc.

Bedrijven die nieuwe mensen zoeken zullen zich nu wel drie keer bedenken voordat ze een vrouw aannemen. Ze zullen zich proberen te wapenen tegen deze wet die hen dingen verplicht die ze niet willen, terecht of onterecht.

Ze zullen zich beschermen door vrouwen een tijdelijk contract aan te bieden ipv een vast dienstverband. Of misschien zullen ze gewoon een man aannemen waarmee ze naar hun verwachting minder kans lopen of zo’n rechtszaak. Of ze huren de vrouw in via een freelance constructie. Daar worden vrouwen niet beter van.

De wet en deze rechtszaak geven maar weer eens aan dat de werkelijkheid weerbarstiger is dan verwacht. En dat het ‘goede’ doel achter een wet tot een tegengesteld resultaat kan leiden.

Bart Croughs schreef eerder over een over het hoofd geziene groep gediscrimineerden: de lelijken.

Veronderstel dat de overheid besloot dat auto’s vanaf nu alleen voor €0,- mochten worden ‘verkocht’. Hoeveel auto’s zouden er dan geproduceerd worden? Het antwoord: bar weinig.

Zo ook met het organentekort. Onze overheid heeft ooit besloten dat mensen hun eigen organen niet mogen verkopen. Hierdoor is de feitelijke marktprijs van een orgaan dus gezet op €0,- wat op haar beurt heeft gezorgd voor tekorten. Om het tekort op te lossen is er dus een vrij prijssysteem nodig voor organen.

Toch worden de pleitbezorgers van orgaanhandel onmiddellijk gewezen op de morele bezwaren.

‘Arme mensen zullen door de armoede gedwongen worden om hun orgaan te verkopen met alle complicaties van dien. Winstbejag en niet liefdadigheid zullen heersen.’

Hierin staan dus eigenlijk drie argumenten die we nu afzonderlijk zullen behandelen. Namelijk;

- Het is verkeerd om geld te vragen voor organen die levens kunnen redden.
Kritiek: Ook dokters krijgen betaald voor het redden van levens. Moeten zij dan ook gedwongen worden om uit liefdadigheid te werken?

- Het is veel te gevaarlijk om orgaanhandel te legaliseren omdat het verkopen van organen complicaties met zich mee kan brengen.
Kritiek: Mensen zijn nu ook vrij om bij leven een orgaan te doneren. Moeten we dit nu ook verbieden met het oog op potentiele complicaties?

- De enige reden waarom mensen hun orgaan zullen verkopen is omdat ze er geld voor krijgen.
Kritiek: Waarom zouden mensen hun financiële positie niet mogen verbeteren?

Dit argument weegt echter het zwaarst en verdient daarom extra aandacht. Het valt namelijk niet te ontkennen dat het vooral de wat armere mensen zijn die de verkoop van een orgaan zien als een aantrekkelijke optie. Voor een rijk persoon zal de verkoop van een orgaan niet erg aantrekkelijk gezien de mogelijke consequenties. Om deze reden wordt het verkopen van een orgaan gezien als iets dat onder dwang gebeurt omdat de omstandigheden (armoede) daarna zijn.
Toch kan hetzelfde worden gezegd over een heleboel beroepen. Als iemand stinkend rijk is zal die niet zo snel fulltime willen werken als boekhouder of schoonmaker. Of moeten we met het oog op ‘dwang’ deze beroepen dan maar verbieden?

Zo kunnen we zien dat de bezwaren tegen orgaanhandel ongegrond zijn omdat (1) mensen nu al vrij zijn om hun organen te doneren met alle complicaties die dat kan meebrengen. (2) Er niets mis is met het redden van levens tegen betaling zoals ook dokters doen en (3) omdat het streven om je eigen positie te verbeteren een voorbeeld is van keuzevrijheid en niet van dwang.

Lees ook ‘Baas in eigen buik’ van Bart Croughs. Of wat andere blogs van MeerVrijheid over het organentekort en hoe ze dat in andere landen aanpakken.

‘Ik, potlood’ is wellicht één van de beste essays ooit geschreven over economie. In ‘Ik, potlood’ beschrijft Leonard Read, stichter van FEE, hoe iets dat zo simpel lijkt als een potlood onmogelijk door één persoon gemaakt kan worden. Het is dankzij de werkzaamheden van miljoenen mensen die allemaal een kleine bijdrage in kennis en productie leveren dat wij een potlood kunnen aanschaffen.

Zo ook met broodroosters. Dankzij de vrije markt is het mogelijk om een broodrooster te kopen voor een paar euro zonder dat je daarbij geëlektrocuteerd wordt. Dat is natuurlijk anders wanneer je zelf een broodrooster probeert te maken. Thomas Thwaites heeft in ieder geval een poging ondernomen. Bekijk hieronder het resultaat.

http://www.youtube.com/watch?v=5ODzO7Lz_pw

Ooit willen weten hoe (centrale) bankiers ons geld stelen? Kijk dan deze hilarische tekenfilm.

De Raad van Ministers komen vandaag en morgen bijeen om de uitbreiding van het al bestaande noodfonds te bespreken. Vanwege de oplopende tekorten op de begroting, moeten de noordelijke landen bijspringen om hun broeders in het zuiden te helpen, door garant te staan voor noodleningen. Nu was Griekenland nog enigszins te overzien, maar als grotere economieën als Spanje en Italie ook in de problemen komen, dan is het de vraag in hoeverre het bestaande bedrag van 440 miljard Euro toereikend is. Hoogstwaarschijnlijk zal de EU daarom een Europees Monetair Fonds krijgen.

De Standaard heeft een diepgravend artikel over de crisisplannen.

Centraal in de discussie staat vandaag vooral het vergroten van noodfonds, de European Financial Stability Facility (EFSF). Daarin zit vandaag 440 miljard euro, althans op papier. In de praktijk moet het noodfonds hoge kasreserves aanhouden -noodzakelijk om tegen de allergunstigste AAA-kredietrating obligaties te kunnen uitgeven- en kan het daarvan maar 250 miljard euro uitlenen. En dat zou wel eens te weinig kunnen blijken als straks ook grote landen als Spanje of Italië ‘gered’ moeten worden.

De stofwolken in Tunesië zijn amper nog opgetrokken of de eerste intellectuelen dienen zich al weer aan om even fijntjes te vertellen wat de toekomst voor het land is. Eén zo iemand is Dr Spencer (verbonden aan het Chatham House), die pleit in de Britse krant The Telegraph voor een Tunesisch lidmaatschap in de Navo en de EU.

The lack of progress towards establishing either is, in practice, an integral part of maintaining the status quo across the Arab world. Thus, US Secretary of State Hillary Clinton’s appeal of last week for Arab leaders to step up the pace of reform or, by inference, sink beneath the pressures that toppled Ben Ali, may once again fall on deaf ears. Reform has never really kept autocrats in power.

The EU and US would do well to re-evaluate policies based on urging individual leaderships to deliver reform on their own. As a model for future engagement with the Arab world, they might do better to look to their own history of integrating the autocracies of southern, eastern and central Europe into the democratic fold from the 1980s. Here, progress depended on extending relations with popular institutions and processes, not with unelected leaders. It also meant directing financial support and incentives towards the population as a whole, including membership of the EU and Nato.

Veel mensen zijn van mening dat de overheid er is voor het algemeen belang. In realiteit zien we echter dat de overheid juist speciale belangen behartigd terwijl zij de kosten afschuift op de belastingbetaler.

Een mooi voorbeeld hiervan is te vinden in de wapenindustrie. Thomas E. Woods bespreekt in zijn lezing ‘Our Wise Overlords Are Just Here to Serve Us‘ dat de wapenindustrie eigenlijk twee manieren heeft om ervoor te zorgen dat de overheid haar belangen dient.

De eerste manier noemt hij ‘frontloading’. Dit houdt in dat de vertegenwoordigers van de wapenindustrie de capaciteit van hun wapens overdrijven en de kosten proberen te verbergen.
Natuurlijk komen zulke schandalen na verloop van tijd aan het licht. Om de schade nog enigszins te beperken gaat de wapenindustrie vervolgens over op ‘political engineering’. Hierbij worden de banen die de wapenindustrie creëert zodanig verspreid over verschillende kiesdistricten dat geen enkele politicus zich onpopulair zou willen maken door de projecten te schrappen.

Zo’n situatie lijkt zich ook voor te doen in Nederland met het JSF. Zaken worden mooier voorgesteld dan ze werkelijk zijn en de hoogwaardige banen die het oplevert (zo’n 900 tot 1400) zal uiteindelijk de belangrijkste reden zijn om niet uit het project te stappen.

Vandaag bestaat Wikipedia tien jaar. Met recht kan het één van de stokpaardjes van het internet genoemd worden. Of je nu precies wilt weten wat de New Deal ook al weer precies inhield, of afvraagt in welke omgeving Chimpansees het liefst leven, in beide gevallen zal op Wikipedia wel een antwoord te vinden zijn.

Wat weinigen weten, is dat oprichter Jimmy Wales een grote fan is van de denkbeelden van de Oosterijkse econoom Friedrich von Hayek. Vooral het beroemde essay “The Use of Knowledge in Society,” schijnt hem sterk beïnvloed te hebben. Het online tijdschrift Reason wijdde al in 2007 een prachtig artikel over de internet-encyclopedie en zijn intellectuele wortels.

Hayek stelt dat het marktmechanisme dient “om lokale en persoonlijke kennis te delen en te synchroniseren, wat de leden van een samenleving in staat stelt om diverse, complexe doelen te bereiken door middel van een beginsel van spontane zelf-organisatie”, aldus Wikipedia zelf.

Wales schrijf het eens als volgt op het blog van internet-jurist Lawrence Lessig:

“Men kan mijn ideeën over Wikipedia niet begrijpen zonder Hayek te begrijpen .” Lang voordat het socialisme verkruimelde, zag Hayek de gevaren van centralisatie. Wanneer informatie wordt verspreid (zoals het altijd gaat), worden beslissingen het best overgelaten aan degenen met de meeste lokale kennis. Dit inzicht, waar het libertarisme op gestoeld is, verdiende het respect van zijn collega-libertaire econoom en Nobelprijswinnaar Milton Friedman die Hayek omschreef als de “belangrijkste sociale denker van de 20ste eeuw.”

Op dezelfde manier kan men de volgende vraag inluiden: Zullen traditionele naslagwerken als Encyclopedia Britannica, als grote centralisator van kennis, neervallen voor Wikipedia op dezelfde manier als waarop de Sovjet-Unie viel voor het Westen?
De tijd zal het leren. In ieder geval wens ik Wikipedia alvast nog vele jaren!