Robbin de autodealer, uit een vorig MV blog, zou het een stuk moeilijker hebben gehad als hij was geboren in een ontwikkelingsland.
Eén van de voorwaarden van kapitalisme is namelijk een legaal systeem van eigendomsrechten. Het probleem van de arme mensen in ontwikkelingslanden is dat dit systeem grotendeels ontbreekt. Zo zijn er enorme drempels om een legaal eigendomsrecht te verwerven. Hierbij kunnen we denken aan drempels zoals een lange wachttijd, hoge kosten voor vergunningen of simpelweg corrupte ambtenaren.

Ondanks die moeilijkheden zien we een bloeiende illegale economie in ontwikkelingslanden dat naast het legale systeem staat. In sloppenwijken barst het vaak van het ondernemerschap en zien we kleine fabriekjes en winkels herrijzen.
Het probleem is echter dat de grond van deze ondernemers niet hun legale bezit is. Mocht er een geschil uitbreken met een corrupte ambtenaar dan heeft de ondernemer een aanzienlijke kans om te zien hoe zijn gehele bezit wordt geconfisqueerd, tenzij hij een ambtenaar omkoopt.
Juist als eigendomsrechten niet legaal zijn vastgelegd heeft niemand de prikkel om zijn fabriek uit te bereiden of een tweede winkel te openen. Kijk anders naar satellietbeelden van Zimbabwe om het verschil te zien tussen privaat en publiek eigendom.

Als je meer hierover wilt leren lees dan vooral ‘Het Mysterie van het Kapitaal’ van Hernando de Soto. De Soto heeft jarenlang onderzoek verricht in tal van ontwikkelingslanden en kwam daarbij tot de conclusie dat het niet kapitalisme is dat faalt maar het legale rechtsysteem. In zijn boek staan naast de studies en rijke praktijkvoorbeelden ook concrete plannen om het illegale systeem van eigendomsrechten te integreren met het legale systeem.

Johan Norberg kwam ook in aanraking met dit probleem tijdens zijn documentaire ‘Globalisation is Good’. Zie bijv. de onderstaande praktijkvoorbeelden uit Kenia @ 2 minuten.

Even een muzikaal intermezzo: een jaren tachtig klassieker dat vandaag relevanter dan ooit is. Everything gives you cancer. Joe Jackson steekt daarmee de draak met tegenwoordige angstcultuur, dat alles wat plezier opbrengt automatisch schadelijk is en dus aan banden gelegd moet worden.

Aanvankelijk stond ik er huiverig tegen over omdat kanker nu eenmaal een vreselijke mensonterende ziekte is. Tot ik besefte dat juist kankerpatiënten het nummer enorm kunnen waarderen om zijn ironie.

via YouTube – Joe Jackson 01 Cancer.

Held van de markt

Weinigen beseffen dat ze eigenlijk hoofdzakelijk belasting betalen als ze gaan afrekenen bij een benzinestation. 60 tot 70% van de prijs is namelijk accijns e.d.

Op dezelfde manier begrijpen weinigen dat allerlei leuke wetjes die de overheid verzint voor consumenten of werknemers gewoon lekker in de prijs verdisconteerd worden.

Dus niks gratis, niks voordeeltje. Gewoon een sigaar uit eigen doos, ook voor de niet-rokers.

RyanAir moet van overheidswege allerlei compensatie bieden aan gestrande passagiers (vanwege vulkaanuitbarstingen, stakingen van luchthavenpersoneel  etc). Of gehandicapten gratis naar het vliegtuig brengen terwijl ze er eigenlijk gewoon geld voor willen vragen.

Nu belast RyanAir deze kosten leuk genoeg door via een apart vermelde kostenpost van 2 Pound per passagier. Uiteraard is men daarover verontwaardigd! Hoe durft RyanAir die kosten door te berekenen. En dan ook nog zo opzichtig!

Het grote succes van de overheid is dat hij op Sinterklaas lijkt omdat de kosten bewust en onbewust onzichtbaar zijn gemaakt. RyanAir maakt duidelijk dat de overheid niet gratis is. Go RyanAir!!!

Wat kan ik toch jaloers worden op een stukje dat deze week verscheen op City-Journal!. De schrijver van het artikel Micheal Knox Beran geeft een beschrijving van de hedendaagse puissant rijke elites die hoog opgeven van hun progressieve waarden en nauw verweven zijn met de linkerkant van de democratische partij in de VS.

Bekommeren zij zich zo om het lot van de gewone man? Of spelen er stiekem andere motieven een rol? Helemaal als je bedenkt dat de meeste van deze elities hun rijkdom verwierven met de marktliberaliseringen waar zij nu zulke schande van spreken. Is dat niet stiekem heel hypocriet?

En inderdaad! Beran ontkent niet dat principiële motieven een rol kunnen spelen, maar ziet hier eerder één van de oudste trucs van het oligarchische spelboek in, namelijk het pact tussen progressieve hervormers en plutocraten. Door zogenaamde sociale maatregelen te propageren, wordt het voor nieuwe marktpartijen moeilijker gemaakt om de markt te betreden. Deze innovators dagen immers de macht en rijkdom van de huidige elites uit. Daarom hebben de heersende elite’s er alle belang bij de huidige status quo te handhaven, en dat doe je door de markt zoveel mogelijk af te schermen van nieuwkomers.

Exposing the Elites by Michael Knox Beran – City Journal.

De Amerikaanse hoogleraar Walter Williams legt de overheid langs dezelfde ethische meetlat als burgers onderling:

YouTube – The Problem With Government.

Nederland telt 22 zogenaamde Marokkanen-gemeenten: steden die problemen hebben met Marokkaanse jongeren. In de afgelopen vier jaar ontvingen ze in totaal 32 miljoen euro, maar wat is er met dat geld gebeurd? Het project is mislukt, concluderen deskundigen. Waarom is er een speciaal project voor Marokkanen opgezet? Hoe heeft het kunnen mislukken?

EenVandaag :: Project met Marokkanen-gemeenten mislukt.

Judge Napolitano veegt de vloer aan met Barack Obama.

YouTube – The Plain Truth on Libya.

Fringe Elements, blogger & Youtuber, heeft een aantal video’s gemaakt over hoe een anarcho-kapitalistische samenleving eruit zou kunnen zien. Van deze video’s wil ik er eentje over infrastructuur uitlichten.

Zijn argument is dat infrastructuur beter kan worden geleverd door de markt dan door de overheid. Hierbij maakt hij onderscheid tussen wegen buiten de bebouwde kom en wegen binnen de bebouwde kom.

Buiten de bebouwde kom

Een van de eerste problemen waar elke wegenbouwer tegenaan loopt beginnen met de aankoop van grond. Immers, wanneer de wegenbouwer grond aankoopt dan zullen sommige hiervan willen profiteren door aanzienlijk hogere bedragen te vragen dan dat hun grond werkelijk waard is. Stel dat een wegenbouwer een weg wil aanleggen van A naar B. Tussen deze afstand heeft hij al het noodzakelijk land gekocht met uitzondering van één perceel. De eigenaar van dit perceel ziet de plannen van de wegenbouwer en stelt dat hij zijn grond pas verkoopt voor een bedrag van 1 miljoen euro terwijl zijn grond werkelijk slechts een halve ton waard is. (Denk bijv. aan het Het Laantje van Van der Gaag)

De overheid heeft hier een slimme oplossing voor gevonden door grond simpelweg te onteigenen. Private wegenbouwers kunnen het bovenstaande probleem omzeilen door opties te verkopen.
Een optie is een recht om tegen een vooraf bepaalde prijs binnen een afgesproken periode een bepaald goed te kopen of te verkopen. Door deze optie te verkopen stelt de wegenbouwer vast dat de grondeigenaar contractueel zijn grond verkoopt binnen een bepaalde periode voor een bepaalde prijs wanneer de wegenbouwer de optie activeert. Door deze optie kan de laatste grondeigenaar tussen A en B niet meer een miljoen euro vragen voor zijn perceel aangezien dit contractbreuk zou zijn.
Door het gebruik van opties zal de wegenbouwer in staat zijn om zijn weg aan te leggen waarna hij tol kan vragen.

Binnen de bebouwde kom

Een ander probleem met de privatisering van infrastructuur zijn de wegen binnen de bebouwde kom. Weinig mensen zullen het wenselijk vinden om bij elke straat tol te betalen. De oplossing die Fringe Elements hiervoor aanreikt is om alle wegen binnen een bebouwde kom onder te brengen in een vennootschap. De aandelen van deze vennootschap zullen vervolgens verdeelt worden onder alle inwoners in de bebouwde kom.

De aandelen die de inwoners bezitten zullen waarschijnlijk geen winst opleveren. Dit komt omdat elke tol die het zou kunnen opbrengen vrijwel zeker uit de portemonnee van de aandeelhouders komt. Waarschijnlijk zal elke inwoner maandelijks of jaarlijks moeten betalen om gebruik te mogen maken van het wegennet. Met het geld dat wordt opgehaald kan deze vennootschap vervolgens onderhoud verrichten aan de wegen. Het bestuur wordt gekozen door de aandeelhouders evenals het te volgen beleid.

Conclusie

In het kort zal men buiten de bebouwde kom tol moeten betalen en binnen de bebouwde kom zal elke inwoner waarschijnlijk een maandelijkse vergoeding moeten betalen om gebruik te maken van het wegennet.

Een medewerker van Cato vinkt de eisen af waarop de VS ten oorlog mag gaan met de huidige interventie in Libië.

De auteur die onlangs pleitte voor ‘socialisme van het bankwezen’ plaatst de ontwikkelingen in het Midden-Oosten in een breder plaatje:

Het opvliegen van een vogel in de Amazone zou volgens de chaostheorie een kettingreactie in gang kunnen zetten waardoor na enkele dagen uiteindelijk het weer in Europa verandert. Dat is de kern van de chaostheorie.

Chaostheorie: kleine bewegingen met grote gevolgen – RTL Z.

Op  het altijd lezenswaardige WIK staat een scherp artikel over de armoede in Afrika. Die neemt spectaculair af, net als kindersterfte door een sterke ecnomische groei. Toch bestaat bij velen het beeld dat juist slechter gaat met het ‘vergeten continent’, hoe is dat toch te verklaren:

CJR inventariseerde wat er in de Amerikaanse media over Afrika verschijnt en kwam honderden reportages tegen over honger en ellende, maar geen over voorspoed en hoop. Simpele reden: er is een bedrijfstak die aan hulp voor Afrika doet, en die bedrijfstak heeft een markt die zij niet graag verpest ziet. En dus wordt in de VS, maar ook op grote schaal in Nederland, een deel van de budgetten van de hulporganisaties gereserveerd voor journalisten die rampreportages willen maken. En, schrijft CJR, er zijn ook rampen in Afrika: hongersnoden, vluchtelingenkampen, AIDS. Maar dat is niet de tendens van Afrika. Dat is er een van groei en aarzelende vooruitgang.

Welingelichte Kringen – “Hoe de hulpmaffia het echte Afrika verdonkeremaant”.

Op de website van de Telegraaf staat het aandoenlijke verhaal van een jonge ondernemer, die al op 18e leeftijd een miljoenenbedrijf leidt. Je zou verwachten dat Nederland dit puik stukje ondernemerschap waardeert. Op veel gelukwensen na, vallen mij de gevallen van jaloezie en afkeer op in de onderstaande reacties van het artikel:

ASSEN -  Hij is pas 18, heeft net een half jaar zijn rijbewijs in zijn zak, maar runt toch twee autobedrijven. Robbin Robijn begon op z)n vijftiende met het verkopen van scootmobiels en heeft inmiddels 15 man in dienst. De tiener rijdt rond in een Mercedes SL-cabrio en verwacht een jaaromzet van vier miljoen euro.

via Robbin, de autodealer van 18 – MijnBedrijf van De Telegraaf voor ondernemers in het mkb [Mijnbedrijf].

Reason TV zette drie ergste gevallen van misbruik van politiegeweld op een rij. Uiteraard zijn het excessen. Maar toch. Vooral het feit dat de incidenten slaan op mensen die onschuldig zijn, creëert een gevoel van onbehagen.

Biobrandstoffen verergeren de opwarming van de aarde en veroorzaken honger over de wereld en toch blijven wij deze falende sector subsidiëren. ‘Waarom?’ , vraagt mileucriticus Bjorn Lomborg zich af.

Biofuels, hunger, and global warming: Even Al Gore now agrees that ethanol subsidies are wasteful, stupid, and counterproductive. Why don’t we end them? – By Bjørn Lomborg – Slate Magazine.

Het artikel is zeer de moeite waard. Eigenlijk zien wij hier goed de dynamiek terug die op een ieder falend overheidsprogramma (pleonasme) van toepassing is

Ik bespreek ze kort:

Politici geven subsidies in ruil voor electorale steun. Zelfs Al Gore heeft dat recentelijk ruiterlijk toegegeven. Dat zullen ze uiteraard verkopen als een milieu-maatregel of ter bevordering van de energie-onafhankelijkheid. Terwijl het eigenlijk hier om cliëntelisme gaat.

Als men eenmaal veilig geld krijgt van de overheid, stagneert de innovatie. Omdat je eigenlijk al verzekerd bent van inkomsten, dus de prikkel om te vernieuwen om consumenten met je producten te betoveren is goeddeels verdwenen.

Subsidies versterken lobby’s die weer subsidies versterken. Zoals Milton Friedman al eens zei: niks is méér permanent dan een tijdelijk overheidsprogramma. Dat komt omdat wie eenmaal geld van de overheid krijgt, dit niet zonder slag of stoot zal prijsgeven. Zelfs al is het oorspronkelijke karakter van de subsidieverlening al grotendeels verloren gegaan.

Minder productie: vaak blijken juist de grote partijen (insiders) van de overheidsprogramma’s te profiteren. Zoals juist de grote boeren. Zij kennen namelijk de mazen in de wet. Hierdoor worden er barrieres opgeworpen voor buitenstaanders die anders vrijelijk konden concurren.

Onvoorziene gevolgen: zoals de stijging van de grondstofprijzen, dat over de gehele wereld tot voedselrellen heeft geleid.

En niet te vergeten de gebroken ruit: geld gaat naar onproductieve en oncompetitieve bronnen, terwijl datzelfde geld veel beter besteed had kunnen worden aan iets naar wel vraag was!

De aarde is eindig en de economie groeit exponentieel. Vroeg of laat loopt het spaak, daarvoor waarschuwden wetenschappers in het Rapport aan de Club van Rome al.

Maar volgens dit artikel van het Ayn Rand Institute hebben we nog genoeg olie om lekker van te genieten.