Steve Horwitz over discriminatie op de arbeidsmarkt.

Christiaan Witteman, student Bestuurskunde en VVD-kiezer, is nogal teleurgesteld in de VVD.

Na een campagne met bumpersticker slogans als ‘De VVD is goed voor uw portemonnee’ en ‘Een kredietcrisis los je niet op met meer krediet’ kwam maar bar weinig terecht van al die liberale beloftes. Witteman stelt daarom voor dat er een echte partij voor de vrijheid moet komen.

Onmiddellijk na de val van het kabinet Balkenende kwam de VVD met een campagneposter waarop stond: ‘Dit kabinet Balkenende blonk uit in drie dingen: méér uitgeven, méér schulden en méér belastingen. De VVD maakt andere keuzes. Geen zinloze bureaucratie, geen flauwekulsubsidies en geen greep in uw portemonnee.’ Niets blijkt minder waar. Onder leiding van de VVD wordt de derde schijf van de inkomstenbelasting verschoven waardoor mensen hier sneller invallen. Een forse greep in de portemonnee van de burger om de ineffectieve en geldverslindende bureaucratie te financieren.

Iemand met een minimumloon ziet al meer dan de helft van zijn inkomen in de staatskas verdwijnen. Naast de inkomstenbelasting gaat een groot deel van het netto-inkomen op aan BTW, accijnzen op alcohol, tabak en benzine, gemeentelijke belastingen, waterschapsbelastingen, parkeerkosten, energiebelasting, een nieuw paspoort, vliegtax en ga maar door. Daarnaast betaalt hij ook mee aan de belastingen voor bedrijven, want die rekenen ze door in de prijs van hun product.

Natuurlijk krijgt een minimumloon ook wat meer terug van de overheid en daarmee is het voor een groot deel niets meer dan het rondpompen van geld, waarbij wel veel geld aan de binnenzijde blijft kleven. De pomp is een gigantische, disfunctionerende bureaucratie waar tienduizenden werknemers in strikt economische zin helemaal niets produceren, maar wel loonkosten met zich meebrengen. Dit zijn niet de leraren, verplegers of agenten; zij voorzien in basale behoeften, maar worden juist onderbetaald. Het zijn de zinloze coördinatiecommissies, overbodige managementlagen en nutteloze projectgroepen.

(…)

Kortom, de overheid levert diensten van een bedroevend lage kwaliteit. Toch wordt de burger keer op keer gedwongen haar portemonnee te trekken om dit gedrocht te financieren. En ditmaal is het nota bene de VVD die het geld vraagt (lees: afneemt onder dwang).

(…)

De overheid moet minder taken tot haar verantwoording rekenen. In plaats van een megahoeveelheid van diensten aan te bieden, alle van bedenkelijke kwaliteit, moet de overheid de helft van haar diensten schrappen en de andere, meer basale helft beter uitvoeren tegen lagere kosten.

De VVD moet als geen andere partij dit principe verdedigen en helpen de bureaucratie en belastingen af te bouwen naar menselijke proporties. Maar ook zij kan de verlokking van het snel vullen van een gaatje op de begroting niet weerstaan. Daar komt ze nog mee weg ook. De VVD-kiezer heeft geen alternatief. Er is – behoudens in de naam – geen enkele partij voor de vrijheid.

Een partij die de economische vrijheid verdedigt, burgers vrij laat om te werken en te ondernemen zonder een groot deel van de opbrengsten uit arbeid af te pakken. Maar ook een partij die de persoonlijke vrijheid verdedigt en haar burgers niet betuttelt. Een zuiver liberale partij met persoonlijke en economische vrijheid hoog in het vaandel. Nederland heeft een échte partij voor de Vrijheid nodig.

Hear hear!

Bron: De Volkskrant

AlterNet.org heeft een artikel gepubliceerd waarin ze progressieven 5 redenen geven om niet op Ron Paul te stemmen. Dat terwijl Tom Woods wel 100 redenen zou kunnen noemen waarom progressieven niet op Obama zouden moeten stemmen. Denk bijvoorbeeld aan de drone aanvallen, bailouts, Guantanamo Bay (habeas corpus), Afghanistan, Irak, Pakistan etc.

Zie ook: 5 Reasons Progressives Should Treat Ron Paul with Extreme Caution

Die verraden namelijk de werkelijke stand van de economie

Ik kreeg op facebook de uitnodiging voor een borrel met andere (jong) libertariërs. Ik dacht dat sommigen geïnteresseerd zouden kunnen zijn, zoja kijk op deze pagina voor de details.

‘Stem niet op basis van huidskleur, we moeten kijken naar de waarheid.’

In een briljant geschreven stuk beschrijft Simon Otjes, politicoloog, hoe het klassiek-liberalisme tekort schiet en aangevuld moet worden met positieve vrijheid. Hierbij meent hij dat het klassiek-liberalisme wellicht een leuk opstapje is naar een betere samenleving, toch heeft het een flinke dosis socialisme nodig om daadwerkelijk vrij te zijn.

Klassieke liberalen hebben een bijzondere fixatie op formele rechten. Het liberalisme was die kracht die ervoor zorgde dat iedereen op een gelijke manier kon rekenen op de bescherming van zijn life, liberty, en property.

(…)

De socialisten wezen de liberalen erop dat hun liberale paradijs imperfect was: gelijke rechten zijn mooi, maar stellen niets voor als economische macht ongelijk verdeeld is en die verdeling zichzelf in stand houdt: armoede, exploitatie, klasse verschillen, concentratie van economische macht.

Dit doet me denken aan de correspondentie tussen Frédéric Bastiat (1801 – 1850) en Alphonse de Lamartine (1790 – 1860). Zo schreef de heer Lamartine aan Bastiat ‘Jouw filosofie is slechts de helft van mijn filosofie. Jij stopt met vrijheid, ik ga door naar gelijkheid’ Bastiat reageerde hierop met ‘De tweede helft van jouw filosofie zal de eerste vernietigen’.

Bastiat zegt dit omdat iedereen andere preferenties heeft. De één is spaarzaam terwijl de ander het liefst zo snel mogelijk al zijn centen verbrast. Het idee van economische gelijkheid is dus al pure onzin vanaf het begin. Het impliceert dat spaarzame mensen gedwongen moeten worden om de consumptiedrift van anderen te financieren.

Otjes stelt verder dat …

(…) vrij zijn is meer dan het recht hebben om te doen wat je wilt (zoals de klassiek liberalen voorstelden), maar je moet ook de middelen hebben omdat te doen. Iemand die achter een gesloten deur zit is onvrij, maar iemand die niet uit zijn kamer kan omdat hij gehandicapt is, is ook onvrij.

Hierbij maakt Otjes een misinterpretatie van het woord ‘vrijheid’. Vrijheid, zoals klassiek-liberalen stelden, is niet alleen de vrijheid om te doen wat je wil. Het is de vrijheid om te doen wat je wil zolang je geen geweld initieert tegen anderen, waarbij acties verder slechts begrenst zijn door de wetten van de natuur.

Dit is een belangrijk onderscheid die Murray N. Rothbard in The Ethics of Liberty (p. 33) ook maakt. Zo stelt hij dat ‘Sommige critici’, zoals Simon Otjes, ‘beweren dat vrijheid slechts een misleidend begrip is aangezien mensen ondergeschikt zijn aan de wetten van de natuur. Hierbij maken deze critici echter een misinterpretatie – één van de vele voorbeelden van verwarring over het verschil tussen ‘vrijheid’ en ‘mogelijkheden’. Een mens is vrij om waarden en normen aan te nemen en te bepalen wat zijn acties zullen zijn. Dit wil echter niet zeggen dat hij de wetten van de natuur kan schenden door, bijvoorbeeld, over de oceaan te springen.’

Zo mist een gehandicapt persoon de mogelijkheid om zelfstandig zijn kamer te verlaten. Echter, hierdoor is hij niet ‘onvrij’ in de klassiek-liberale zin van het woord.

Vervolgens stelt Otjes dat de liberale beginselen én de bestaande socialistische herverdeling niet genoeg zijn.

Terwijl iedereen in Westerse landen gelijke rechten heeft, en kan rekenen op een verzorgingsstaat die inkomen herverdeelt tussen arm en rijk, blijven er grote ongelijkheden bestaan: terwijl iedereen de sociale ladder op kon als hij dat wil, blijven er grote, erfelijke inkomensverschillen bestaan.

Ik heb ‘ongelijkheden’ en ‘inkomensverschillen’ cursief gemaakt omdat veel mensen ‘ongelijkheid’ haast synoniem maken met ‘inkomensverschillen’. Dit terwijl er nog veel meer bronnen van ongelijkheid zijn. Zo worden sommige mensen geboren met meer talent dan een ander of is iemand knapper of langer dan een ander. Juist inkomensverschillen kunnen deze bron van ‘ongelijkheid’ deels verzachten of oplossen.

Een persoon met rijke ouders kan van het beste onderwijs profiteren om zijn gebrek aan talent deels te compenseren. Iemand met veel geld kan ook aantrekkelijker worden ondanks dat hij zijn uiterlijk niet mee heeft. Daarnaast las ik vandaag in de Quest dat onderzoekers van Princeton University (V.S.) hebben ontdekt dat langere Britse en Amerikaanse mannen meer verdienen dan hun kortere geslachtsgenoten. Bij elke 10 centimeter extra lichaamslengte, neemt het salaris 4 tot 10 procent toe. Juist door een erfenis zouden kleine mannen hun inkomensverlies, wat wellicht het resultaat is van hun lengte, kunnen compenseren.

Zo zien we maar weer dat ‘gelijkheid’ best complex is en dat eigenlijk niemand wil leven in de wereld van Harrison Bergeron, waar absolute gelijkheid heerst. Uiteindelijk kunnen we vrijheid maar beter liefhebben ondanks dat socialisten zullen claimen dat het imperfect is. Pogingen om economische vrijheid op te offeren, om meer economische gelijkheid te bereiken, zorgen er immers slechts voor dat de armen juist armer worden.

Bron: Joop.nl

Zie ook het onderstaande betoog van Margaret Thatcher tegen socialisme! (H/t: Vrijspreker)

Paul Krugman, nobelprijswinnaar in de economie, heeft zichzelf weer eens belachelijk gemaakt door te stellen dat wanneer iedereen denkt dat een alien invasie op komst is, dit geweldig zou uitpakken voor de economie.

”Als we zouden ontdekken dat aliens een aanval op de aarde wilden uitvoeren zouden we onze defensie uitgaven enorm moeten opkrikken. Wanneer we deze wapenopbouw dan ondergeschikt stellen aan begrotingstekorten en inflatie dan zouden we uit deze recessie zijn binnen 18 maanden.” *

Frédéric Bastiat legde zo’n 150 jaar geleden al uit waarom de bovenstaande redenering niet klopt in zijn beroemde ‘broken window fallacy’. Voor nutteloze defensie uitgaven gaat precies hetzelfde op als voor het kapot gooien van een ruit. De middelen die we nu kwijt zijn aan overbodig wapentuig hadden we ook kunnen gebruiken voor nuttige goederen of machines die onze productiecapaciteit vergroten.

* Vrije vertaling

Speciaal voor Anton is onderstaand het volledige debat tussen o.a. Robert Skidelsky, Keynes zijn biograaf, en George Selgin, van het Cato Instituut.

De opname is gemaakt op de London School of Economics (LSE). Het debat begint rond 13:30 met een betoog van Skidelsky.

Terwijl Khaddaffi nergens te bekennen is heeft de zelfverklaarde regering in Libië, de Nationale Overgangsraad, alvast een concept grondwet gemaakt.

Laat ik voorop stellen dat dit slechts een concept is. Toch gunt deze concept grondwet ons wellicht een kijk in het Libië van de toekomst. Zo staan er tal van artikelen in de grondwet met westerse waarden zoals onafhankelijke rechtspraak, vrijheid van meningsuiting en het recht op vereniging.

Toch staan er ook wat minder liberale waarden in dit concept. Zo stelt artikel 1 van de grondwet dat ‘Islam de staatsreligie zal zijn. De belangrijkste bron van wetgeving zal Islamitische Jurisprudentie (Sharia) zijn.’

Verder ‘garandeert’ artikel 5 dat de Libische overheid voor ‘haar’ burgers zal zorgen van wieg tot graf. Of neem artikel 8 dat stelt dat iedere Libiër het recht heeft op werk, onderwijs, gezondheidszorg en zelfs het recht op intellectueel en privaat eigendom. Daarnaast heeft de Libische overheid de taak om de welvaart eerlijk te verdelen. Artikel 9 gaat verder door te stellen dat iedere Libiër de plicht heeft om het moederland te verdedigen.

Toegegeven, veel van deze socialistische artikelen staan ook in onze eigen grondwet. Alleen klinken uitdrukkingen in de Libische concept grondwet als ‘Iets is geen misdaad tenzij dit in de wet staat’ en ‘rechters zullen onafhankelijk zijn, enkel en alleen ondergeschikt aan de wet en geweten’, met Sharia als belangrijkste bron van de wetgeving een beetje bitter.

Bron: Heritage Instituut

Met een gemeentelijke verordening in de hand weet de lokale overheid in Californië mensen uit hun huis te sturen. De reden? De inwoners voldoen niet aan de bouwvoorschriften van de overheid. Niet omdat de panden onveilig zijn, maar omdat ze niet bij de omgeving passen.

Ook in Nederland hebben we nog een mooi voorbeeld van arbitraire verordeningen. Zo waren de stoelen van brasserie Groen ‘te glimmend’, volgens de gemeente.

Samenvallend met het ‘verscheuren’ van een uitgegeven vergunning, waarmee de overheid weer eens blijkt geeft van haar robuste anti-welvaart agenda, aangedreven door de eco-fundi's, lijkt de minister van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie, meneer Verhagen zich te realiseren wat voor een ideeën hierachter schuil gaan. (zie hier zijn speech)

Zoals ik onlangs in "Dat wat de ecologisten leidt" beschreef, probeert deze groepering een schijnwerkelijkheid te creëren waardoor en -in de mens en de aarde tegen over elkaar staan, om zodoende het overheidsbeleid te beïnvloeden in totalitaire richting.

Verhagen, ook al zijn zijn aangedragen oplossingen gebaseerd op die andere schijnwerkelijkheid, observeert goed waar het ideologische probleem ligt: "Milieu werd ... een onderwerp voor ‘links’; de aarde werd het volgende slachtoffer dat gered moest worden van een uitbuitende westerse cultuur - zoals eerder het proletariaat, de derde wereld moesten worden bevrijd."

In zoveel worden benoemd de minister hier de collectivistische-altruïstische mentaliteit, zoals ik het  beschreef, als de grondslag van de groen-linkse beweging. Dezelfde morele idee in een nieuw jasje.

De gevolgen?
"‘Het milieu was èn is daarmee verworden tot een moralistische stok om ondernemers, boeren en bedrijven mee te slaan die hun boterham proberen te verdienen. Dat werkt averechts." Vanzelfsprekend leidt dit tot de noodzaak van een "centrale en dominante rol van de overheid".

Tot zover de redelijkheid van de beste man, want ook al ontwaart hij het probleem van gemeenschappelijke eigendom, de oplossing ligt volgens hem in het door overheidsoptreden stoppen van private partijen die kosten van vervuiling afwentelen op het publieke bezit.

De oplossing zou zijn om de oorzaak van "the tragedy of the commons" aan te pakken, juist dat publieke bezit.

Ook denkt Verhagen door subsidies, beperkingen voor energie-maatschappijen en 'sociaal-rentmeesterschap' (De SER, het Poldermodel, de produkt- en bedrijfschappen, vakbonden) de economie en innovatie te kunnen stimuleren. Doodleuk spreekt hij zich aan de andere kant ook uit voor deregulering en ont-subsidiering.

Deze aloude 'derde weg' methode is natuurlijk ook geen nieuw idee: men zou Verhagen er zelfs van kunnen verdenken dat óók hij het milieu voor zijn wagen spant als nieuwe invulling van hetzelfde idee: christelijk rentmeesterschap.

In hoeverre verschilt dit idee, dat in praktijk meer laissez-faire schijnt, met het socialisme/marxisme?

Verhagen geeft antwoord: "[D]e geest van rentmeesterschap kan het beste gedijen in een cultuur waarin burgers zelf verantwoordelijkheid nemen. Niet alleen voor zichzelf, maar voor elkaar, én voor hun omgeving. Dat is de missie van rentmeesterschap, waar wij als christenen voor staan."

Het klinkt mij in de oren als collectivistisch-altruïsme 'light'.

Dit realiserende is het goed nogmaals de discussie van klassieke en sociale rechten aan te halen, waarin ik de linkse en rechtse hobby's onder hetzelfde hoedje schaarde, het hoedje van een totalitair staatsideaal. De christendemocratische hobby rentmeesterschap (heilige huisjes duurzaamheid, kinderen, het H-woord en 'speciaal' onderwijs), zijn wat mij betreft niet anders in essentie, namelijk: "Onder het mom 'het doel heiligt de middelen', worden de klassieke rechten van individuele burgers geschaad, om aan de sociaaleconomische rechten van anderen te kunnen voldoen." (PV21)

Te concluderen valt dat Verhagen opvallend juiste analyses heeft gemaakt met betrekking tot de eco-fundi's, om vervolgens, zeer waarschijnlijk zonder het door te hebben, dezelfde morele idee te vertegenwoordigen in zijn eigen heilstaat.

Typisch gevalletje van de pot en de ketel.

Benjamin Levine, een mentor op de Drake Universiteit (VS), woonde een vergadering bij over het diversiteitsbeleid van de school. ‘Laten we vooral geen gebruik maken van statistieken om onze diversiteit weer te geven, deze zijn veel te onpersoonlijk’ zei de ene mentor. ‘We kunnen onze universiteit ook profileren door te laten zien hoeveel studentenverenigingen we hebben’ riep een ander. Echter, hierbij zou het niet duidelijk zijn dat er een diversiteit aan rassen is op de school.

Toen kwam de libertariër in Levine naar voren en hij vroeg zich af ‘Waarom we niet iedereen gaan behandelen als individuen? Diversiteit is altijd aanwezig in een grote groep omdat ieder individu anders is. Zelfs in een zwarte studentenvereniging is er een grote hoeveelheid diversiteit te vinden. Dus ik denk dat de enige manier om racisme, en elke andere vorm van ‘groepisme’, te verslaan is om iedereen te behandelen als individuen.’

Levine maakte een reflectie op de gebeurtenis. ‘De ogen van de aanwezige mentoren stonden op eindeloos, het leek alsof hun wereldbeeld uit elkaar viel.’

Later had hij een één op één discussie met een andere mentor en zij vroeg hem of hij het onbelangrijk vond om de culturele waarden en normen van mensen te ontdekken. Levine benadrukte dat hij dit wel degelijke belangrijk vond maar dat ook moslims en Joden individuen zijn die allemaal net iets anders denken en andere preferenties hebben. Daarom is het zo belangrijk om mensen te behandelen als individuen.

Bron: Young Americans For Liberty (YAL)

Nu pleit ook NRC collumnist Marcel Zuijderland (filosoof en publicist) voor de legalisering van orgaanhandel.

Zoals het nu gaat worden mensen op de wachtlijst door het verbod op de verkoop van organen het
graf in gereguleerd, en de armen arm gehouden. Ik kan daar onmogelijk respect voor menselijke
waardigheid in ontdekken.

Bron: Zuijd.nl
H/t: De Dagelijkse Standaard

Al een aantal jaren heeft Portugal haar drugsbeleid omgegooid. Tot voorheen was bezit van drugs verboden, nu is dit sterk gedecriminaliseerd. Het resultaat? Drugsgebruik ging sterk omlaag. Zie de onderstaande BBC reportage en het empirische onderzoek naar het Portugees drugsbeleid van het Cato Instituut.

Drug decriminalization in Portugal, Glenn Greenwald, Cato Institute.

Drie jonge meisjes die dachten limonade te kunnen verkopen om met dat geld naar het zwembad te kunnen gaan, moesten hun handel -op gezag van de politie- afbreken omdat ze niet over de gewenste vergunning beschikten.

Lees hier de verontwaardigde reactie van Jeffrey Tucker op dit incident (en inmiddels velen soortgelijke).

The right to sell lemonade.

De libertarische anchor bespreekt kort het gedachtegoed van Walter Block, die veel opzien baarde met zijn boek waarin hij een lans brak voor veel zaken die anderen als moreel verwerpelijk beschouwen.Van zaken als handelen met voorkennis tot kinderarbeid. Een verbod blijkt in de praktijk veel meer kwaad dan goed te doen.

‘Ze slaan door’ kopte dagblad De Pers vandaag. Met deze titel reageerde de redactie op het plan van Merkel en Sarkozy om een grondwettelijk verbod op begrotingstekorten door te voeren.

Op zich geen gek idee: Juist doordat politici de rekening van vandaag kunnen doorschuiven naar de komende generaties hebben we zo’n grote overheid. Een verbod op begrotingstekorten zou ervoor kunnen zorgen dat politici naar de langere termijn moeten kijken. Toch is De Pers tegenstander van dit voorstel. Waarom gaat dit voorstel te ver voor De Pers?

Omdat het niet strookt met de beginselen van verstandig economisch overheidsbeleid. Het betekent dat een overheid op een gegeven moment geen geld meer mag lenen om te investeren, terwijl dat wel heel verstandig kan zijn, bijvoorbeeld als een economie in recessie verkeert. Dan is vaak alleen de overheid nog in staat om de economie weer aan te jagen.

Kloppen deze ‘beginselen van verstandig economisch overheidsbeleid’ dan wel? Zo heeft de VS een gigantische Keynesiaanse stimulans aan de economie gegeven (lees: gigantisch veel geld geprint) en heeft ze nu het langzaamste economisch herstel sinds de Tweede Wereldoorlog.

De standaard repliek hierop is dat de overheidsuitgaven in de Tweede Wereldoorlog wel hebben gezorgd voor economisch herstel. Toch begon dit herstel nadat de oorlog voorbij was en er miljoenen veteranen op de arbeidsmarkt kwamen.
Ook de aanname dat bezuinigingen schadelijk zijn voor het economisch herstel zijn onterecht. Neem bijv. weer de VS tijdens de recessie van 1921 waarbij de economie herstelde ondanks, of doordat, de regering flink ging snijden in de overheidsuitgaven.

Oftewel: Grootste Keynesiaanse stimulans + langzaamste herstel = tijd om Keynesiaanse theorie te heroverwegen.

Zie ook: Reaganomics vs Obamanomics

Bron: De Pers (papieren krant), digitale versie: Tekortverbod gaat veel te ver.

Erg opvallend en grappig (als het niet zo triest zou zijn). Ron Paul is als de 13de verdieping in een hotel.

Met dank aan Christaan voor de tip. Meer hierover op Gawker.

Volgens de investeerder en auteur van ‘How an economy grows and why it crashes’ is het inherente probleem van democratie dat politici -om maar verkozen te worden- mooie dingen beloven terwijl de rekeningen zich ondertussen maar opstapelen.

‘Je geeft geen bailout aan mensen die failliet zijn om vervolgens de schulden te dumpen op de belastingbetaler.’

Is dat de belastingdienst aan de horizon?

Econoom Walter Williams had laatst een mooi stuk op Lew Rockwell waarin hij aangaf dat al die retoriek van Obama over de rijken die extra belasting moeten betalen verkeerd uitpakt.

Williams beschrijft een voorbeeld: in 1990 werden jachten, privévliegtuigen en dure auto’s in de V.S. met 10 percent luxebelasting belast. Het zou 31 miljoen dollar per jaar aan inkomsten opleveren maar deed het niet.

In het eerste jaar daalde de productie van jachten met een derde en na drie jaar verloor die industrie 25.000 banen. Door dat banenverlies daalden de inkomsten uit de inkomstenbelasting.

Omdat de overheid door kreeg dat het juist geen inkomsten opleverde werd de belastingwet in 1993 ingetrokken.

Het domme bij veel politici is dat ze verwachten dat mensen hetzelfde blijven doen als je belastingen verhoogt. Mensen blijven hard werken ondanks progressieve belastingen, rijken blijven dure producten kopen ondanks hogere BTW en werkgevers blijven dure werknemers aannemen ondanks minimumlonen.

Met zo’n achterlijk wereldbeeld kunnen kwalijke resultaten niet uitblijven.

Vrij vertaald uit het filmpje: ‘Juist de meningsverschillen in de libertarische beweging zijn een teken van intellectuele vitaliteit’