De rente die Italië en Spanje op hun staatsleningen moeten betalen, is maandag hoger dan vrijdag. Dit geeft aan dat er op de financiële markten weinig vertrouwen bestaat dat de Europese schuldencrisis snel wordt opgelost.

Italië moet nu 6,12 procent rente betalen op tien jaar lopende staatsleningen. Dit was vrijdag nog 6,02 procent. Toen de rente in augustus op een recordhoogte van 6,4 procent stond, besloot de Europese Centrale Bank (ECB) in te grijpen door staatsobligaties op te kopen.

(…)

Spanje moet maandag op tienjarige leningen 5,6 procent rente betalen. Dit was vrijdag nog 5,49 procent. Ook de zorgen over België, dat nog steeds geen missionaire regering heeft, nemen toe. Het land moest hogere rentes bieden bij een obligatieveiling.

Bron: Elsevier

H/t: Adam Smith Institute blog.

Econoom en voormalig PvdA-Kamerlid Flip de Kam roept op om tegen verdere uitbereiding van het Europese noodfonds te stemmen.
Zijn argument? De Zuid-Europese landen zijn ‘reddeloos’ en hoe langer het duurt tot we dit accepteren, hoe hoger de kosten worden voor de belastingbetaler.

‘We draaien onszelf steeds dieper het moeras in.’

Bron: Joop.nl

Het bestaan van de Nederlandse verzorgingsstaat staat zelfs voor de meeste JOVD’ers boven twijfel verheven. Is dat echter terecht? En hoe verhoudt de verzorgingsstaat zich tot het liberale gedachtegoed? Vanuit morele en praktische overwegingen valt er namelijk veel af te dingen op ons systeem van sociale zekerheid.

In deze tijd wordt het steeds duidelijker dat de sociale beloften van de overheid loze toezeggingen waren. De overheidsuitgaven zijn de afgelopen jaren enorm opgelopen en onze ‘sociale zekerheid’ werd deels gefinancierd door schuldpapier uit te geven. Dit heeft op haar beurt voor veel politieke en financiële instabiliteit gezorgd. In Griekenland, Frankrijk, Ierland, Engeland en ook Nederland is sprake van stakingen, rellen en demonstraties vanwege onvrede over bezuinigingen. Door heel Europa blijken de beloofde zegeningen en zekerheid van de verzorgingsstaat opeens niet langer werkelijkheid.

Laten we eens naar wat praktische argumenten tegen de verzorgingsstaat kijken om te bepalen of de verzorgingsstaat daadwerkelijk onwenselijk is.

Het systeem
Allereerst ontbreekt er bij elke overheidsinstelling de prikkel is om problemen efficiënt op te lossen. Een ambtenaar die armoedebestrijding in zijn portefeuille heeft zal er namelijk geen baat bij hebben als de armoede daadwerkelijk afneemt. Dit zou immers zijn eigen baan overbodig zou maken. Natuurlijk is het niet zo dat ambtenaren slechte mensen zijn. Het systeem waarin ze werken is juist de oorzaak ze dergelijke impulsen krijgen. Zo bleek uit onderzoek door Rutger Koopmans dat het Amsterdamse armoedebeleid juist armoede in stand houdt dankzij deze systematiek.

Vier manieren van geld uitgeven
Daarnaast is de verzorgingsstaat zeer inefficiënt. In sommige wijken komen bijvoorbeeld miljoenen euro’s aan uitkeringsfraude aan het licht. Als mensen uit liefdadigheid geld geven willen zij zekerheid dat hun geld goed terecht komt. Wanneer de overheid de verantwoordelijkheid neemt met andermans geld ontbreekt die zekerheid omdat overheden nu eenmaal niet zo zorgzaam kijken naar belastinggeld.
Volgens de Amerikaanse econoom Milton Friedman zijn er vier manieren om geld uit te geven. Je eigen geld aan jezelf, je eigen geld aan anderen, andermans geld aan jezelf en andermans geld aan anderen. Bij de eerste manier let je op zowel kosten als kwaliteit. Bij de volgende twee alleen op kwaliteit of op kosten en bij de vierde let je niet op kwaliteit of kosten. Die laatste manier is zoals de overheid geld uitgeeft. Door deze reden lopen de kosten hoog op en is de kwaliteit en efficiëntie van veel overheidsdiensten zo belabberd.

Moraliteit
Een vermeend pluspunt van de verzorgingsstaat is dat het zekerheid biedt. Als er geen verzorgingsstaat is moet je maar afwachten of iemand je hulp biedt wanneer je dit nodig hebt.
Toch kunnen we veronderstellen dat onze democratie een ruwe afspiegeling vormt van wat de bevolking wil. Als de bevolking het belangrijk vindt dat er voor de armen gezorgd wordt dan hebben zij de keus om op een ‘sociale’ partij te stemmen. Een ‘sociale’ partij is zo eigenlijk een onnodig intermediair. Dit komt omdat mensen blijkbaar de wens koesteren om voor anderen te zorgen en er geen enkele aanleiding is aan te nemen dat mensen zonder het bestaan van deze ‘sociale’ partij hiervan zouden afzien. Moraliteit bestaat nu eenmaal niet alleen in een stemhokje.

Sociale cohesie
Wie voorstander is van sociale cohesie zou eigenlijk tegen de verzorgingsstaat moeten zijn. Een kleinere overheid en grotere individuele vrijheid zou volgens veel linkse politici tot een afbraak van sociale cohesie leiden. Niets is echter minder waar.
Omdat mensen in tijden van nood geen beroep meer hoeven te doen op familie, bedrijf, kerkgenootschappen, vrienden etc., maar terecht kunnen bij de overheid heeft dit juist familieverbanden afgebroken en de gemeenschapszin verminderd. Vroeger moest je je goed gedragen of goede banden met je familie en buurt onderhouden omdat anderen je anders niet zouden helpen als je hulpbehoevend werd. Tegenwoordig is die noodzaak grotendeels weggevallen omdat de overheid mensen altijd helpt, ongeacht hoe lui, onbetrouwbaar of asociaal ze zijn. Het is niet voor niets dat sinds de opkomst van de verzorgingsstaat asociaal gedrag, criminaliteit en verloedering sterk zijn toegenomen.

Behalve de afbraak van sociale cohesie heeft de verzorgingsstaat ook als gevolg dat het groepen tegen elkaar opzet. De overheid heeft immers beperkte middelen. Wanneer sommige groepen onevenredig veel van die middelen lijken te krijgen dan ontstaan er spanningen.
Neem als voorbeeld de bezetting van banken door Engelse studenten die meer voor hun studie moeten betalen terwijl de bankensector miljarden aan overheidsgeld krijgt of bijv. de naderende solidariteitscrisis tussen generaties.

Uiteindelijk is de verzorgingsstaat op lange termijn simpelweg onhoudbaar. Vroeger bestond het politieke spectrum uit links en rechts. Bij links moest je meer belasting betalen maar regelde de overheid ook meer voor je. Bij rechts betaalde je iets minder en kreeg je daarom ook iets minder. Tegenwoordig zijn we in een nieuwe realiteit beland waarbij we steeds meer belasting betalen en hiervoor steeds minder terugkrijgen van de overheid. Dit vraagt om frisse alternatieven over hoe we de samenleving kunnen inrichten, te beginnen bij een nieuwe politiek spectrum.

Niet liberaal
Bovenstaande argumenten zijn praktisch van aard, maar misschien zijn de morele argumenten tegen de verzorgingsstaat wel het belangrijkst. Onze verzorgingsstaat is namelijk helemaal niet zo moreel en sociaal.

Een verzorgingsstaat is namelijk gebaseerd op dwang, aangezien zij wordt gefinancierd zonder toestemming van het individu. Afgedwongen solidariteit lijkt een contradictio in terminis, maar het is helaas een correcte beschrijving van de verzorgingsstaat. Echte solidariteit kan daarentegen alleen op vrijwillige basis bestaan. Daarom is het noodzakelijk om liberale vrijheid (de afwezigheid van dwang) als basis te nemen voor de inrichting van onze samenleving. Het liberalisme is de politiek-filosofische stroming die de individuele vrijheid verdedigt. Dit zou dus betekenen dat liberalen eigenlijk bezwaar zouden moeten maken tegen het dwangmatige karakter van de verzorgingsstaat, nog afgezien van de negatieve praktische gevolgen die het heeft.

Afschaffing van de verzorgingsstaat zou veel positieve gevolgen hebben. De sociale cohesie zou groter worden omdat mensen weer op elkaar aangewezen zijn en niet op de overheid. Omdat hulp veel doelgerichter en efficiënter zou worden verstrekt worden de hulpbehoeftigen beter geholpen terwijl de belastingen laag blijven. Hierdoor groeit zowel de arbeidsparticipatie als de welvaart. Als echte liberalen zou elke JOVD’er zich dan ook openlijk tegen de Nederlandse verzorgingsstaat moeten scharen.

Bronnen:
Tubantia (2010) Twintig hulpverleners op één gezin. Geraadpleegd: 4 jan. 11
WNL (2010) Uitgesproken WNL van 3 november 2010. Geraadpleegd: 4 jan. 11
Heertje, A. (2010) Armoedebestrijding beter af bij Rutte. Geraadpleegd: 4 jan. 11
RTV Utrecht (2010) ‘Voor miljoenen uitkeringsfraude in Ondiep’. Geraadpleegd: 4 jan. 11
Cecchett, G. S., Mohanty, S, M. & Zampolli, F. (2010) The Future of Public Debt. Basel: BIS

Bovenstaande artikel is eerder verschenen in de Driemaster (JOVD), jaargang 63 nummer 1.

Aangezien de Vrijspreker het deed ga ik het ook doen. Zie onderstaand een nieuw blog van Maarten Verheyen over de problematiek in de Eurozone: Zéér lezenswaardig.

”De euforie over het reddingsplan maakt stilaan plaats voor twijfels. Er zijn heel wat vragen, maar weinig details.
Niemand lijkt nog te geloven dat dit plan een definitief einde maakt aan de schuldencrisis.
En Moody’s vraagt zich zelfs af of de sterkste schouders (Duitsland en Frankrijk) al deze lasten wel kunnen dragen.

Het duo “Merkozy” heeft tot op heden een inéénstorting van de eurozone weten te vermijden, maar kan men hiermee doorgaan?
Bij ieder nieuw plan, nemen ze meer en meer verplichtingen op zich. Men gaat er voor het gemak vanuit dat die extra garanties toch nooit opgevraagd zullen worden.

Maar wat als het straks wel gebeurd?

Vooral Frankrijk komt gevaarlijk dicht in de buurt van een ratingverlaging.
Met een schuldratio van 85% en een begrotingstekort van 5,7% kan men niet meer spreken over een gezonde financiële situatie.
Voeg daar flink wat garanties naar andere Europese landen en de Franse banksector aan toe en je begrijpt waarom de AAA-rating geen zekerheid meer is.

De Franse banksector komt met de dag meer in de problemen. De banken hebben immers een kleine $400 miljard tegoed van Italië.
Laat dat nu net een probleem zijn. De Italiaanse rente heeft inmiddels de gevarenzone betreden en noteert nu stevig boven de 6%.

Europa mag dan wel zeggen dat Franse banken slechts 8,8 miljard euro extra kapitaal nodig hebben, maar de cijfers zeggen iets anders.
Sociète Génerale heeft bijvoorbeeld 52 miljard euro eigen vermogen op een balanstotaal van 1.158 miljard euro.
BNP Paribas heeft 87 miljard eigen vermogen op een balanstotaal van 1.926 miljard euro.
En Crédit Agricole heeft 47 miljard euro eigen vermogen op een balanstotaal van 1.593 miljard euro.

De drie grootste Franse banken hebben samen 186 miljard euro aan kapitaal op een balanstotaal van 4.677 miljard euro.

Van die 186 miljard euro moet straks een deel afgeschreven worden door Griekenland. Wat overblijft is in geen geval voldoende om een schok in bv. Italië op te vangen.

Uiteindelijk is het de Franse overheid die hiervoor zal opdraaien. Helaas zijn de drie grootste banken alleen al 2,5 keer groter dan het Franse BNP!
Om maar even aan te tonen dat Frankrijk ook stilaan een probleem dreigt te worden. Een ratingverlaging is het minste dat je kan verwachten.
En als dat gebeurt, hangt de volledige eurozone af van Duitsland.

Is het niet ironisch hoe ieder nieuw “reddingsplan” het einde van de euro dichterbij brengt door zelfs de sterke landen te besmetten met het schuldenvirus?”

Bron: Aandelen.com

(Vergeet je niet om je op te geven voor zijn mailinglijst!)

De 7 miljardste wereldbewoner heeft zich aangediend. Is de aarde daarmee overbevolkt?

Tja, ik ben de laatste die meent dat er te weinig Nederlanders zijn. Liever de bevolkingsdichtheid van Denemarken wat mij betreft. Ruimte is ook welvaart en welzijn.

Maar de vraag is of een hogere wereldbevolking (ernstige) problemen oplevert. En ik denk van niet.

• We raken niet door de grondstoffen heen (Mijnbouw voor de volgende miljoen jaar)
• We kunnen genoeg voedsel verbouwen (voor 500 miljard mensen)
• We hebben nog wel ruimte over. De hele wereldbevolking past  in Texas.
• Bossen hebben we nog in overvloed (meer is wat mij betreft welkom in NL )

Op OverpopulationIsAMyth.com staan filmpjes en gegevens die aangeven dat de rampscenario’s onterecht zijn. Hieronder een mooie video van hun.
 

Ogenschijnlijk een bizarre vraag. Maar onderzoek toont aan dat een lage dosis radioactieve straling helemaal niet schadelijk hoeft te zijn, zoals nu wordt gedacht, maar zelfs goed kan zijn voor de gezondheid.

Een relatief hoge natuurlijke achtergrondstraling schijnt beter te zijn tegen kanker dan een lage.

Recent heeft De Groene Rekenkamer hierover een uitstekende vertaling uitgebracht getiteld Stralingstekort (met Fuskushima update) van Ed Hiserodt.

Dinsdag 1 november wordt dit boek besproken op de Tweede Ontgroeningsdag in Nieuwegein.

De eerste twee hoofdstukken zijn hier te lezen in PDF. Opvallend hoe leesbaar het boekje is.

Omroep Gelderland – nieuwsartikel – Opkomst occupy Achterhoek valt tegen.

Peter Schiff in discussie met Princeton-professor Cornel West over ‘Occupy-Wall Srreet’.

Interessant interview met Tom Palmer over zijn werkzaamheden bij het Atlas Netwerk en zijn kijk op de Arabische Lente.

Zie ook: Libertariërs op het Tahrir plein.

”De regulering die we moeten willen is een vrije markt waar slechte bedrijven failliet gaan.”

Goede analyse van de heer Juan Williams over waarom de media Ron Paul negeert.

Aldus professor Edward Stringham.

Zie ook: Reken vooral op de politie & Politie: kosten omhoog, resultaten omlaag.

Zijn haar armen straks te kort?

De JOVD Amsterdam organiseert een debat met de titel “Nederland belastingparadijs: Goed of slecht?” op donderdag 3 november tussen Toine Manders van HJC Group en Albert Hollander van Tax Justice NL.

Toine Manders is een compromisloos voorstander van belastingontwijking, belastingparadijzen, en belastingcompetitie tussen landen, zowel op morele als economische gronden.

Albert Hollander is een compromisloos tegenstander van belastingontwijking, belastingparadijzen, en belastingcompetitie tussen landen zowel op morele als economische gronden.

Naast de hoofdstelling zal ook over een aantal nevenstellingen worden gedebatteerd:

“Belastingontwijking, belastingcompetitie en belastingparadijzen zijn moreel goed.” “Belastingontwijking, belastingcompetitie en belastingparadijzen zijn goed voor de (derde) wereldeconomie.” “Belastingontwijking is een moreel recht van ieder individu en bedrijf.”

Over de debaters

Toine Manders is voorzitter van de Libertarische Partij en woordvoerder van HJC Group.

Albert Hollander is voorzitter van Tax Justice NL en hoofd juridische zaken en compliance van Triodos Bank.

Tijd en plaats: Donderdag 3 november om 20 uur in:
Café-Restaurant-Zalencomplex Heffer De Accijnszaal Oudebrugsteeg 7 1012 JN Amsterdam

Op 5 november is er een signbomb voor Ron Paul en jij hebt de kans om mee te doen! De bedoeling is om met een Ron Paul spandoek bij plaatsnaamborden te staan. De foto kun je vervolgens voor 5 november opsturen naar Carl Michael op carl-michael@xs4all.nl Hij gaat hier namelijk een mooie powerpoint van maken en stuurt deze op naar de Ron Paul campagne in de VS.

Nu kun je natuurlijk zelf zo’n spandoek maken maar Carl Michael heeft het keihard gewerkt om al een aantal spandoeken beschikbaar te stellen. Voor de niet zo heel erg creatieve mensen, zoals ik, is dit een ideale gelegenheid om toch mee te doen aan de signbomb. Stuur een mailtje naar Carl en zo’n spandoek is al voor €8,30 (inclusief verzendkosten) van jou. (Zie onderstaand de desbetreffende spandoeken)

Een prachtig artikel in de Tubantia waar hoogleraren, CEO’s van multinationals, het Centraal Planbureau en de voormalig directeur van De Nederlandse Bank geen antwoord hebben op de vraag of de euro ons iets heeft opgeleverd.

Onderzoek is er nooit naar verricht. “Waar zouden we het immers tegen af moeten zetten?” zegt een CBS-woordvoerder. Vaststaat dat de euro het leven voor de meeste Nederlanders aanvankelijk een stuk duurder heeft gemaakt.

Hier heeft de anonieme CBS-woordvoerder helemaal gelijk. Je kunt namelijk moeilijk de economische groei voor de invoering van de euro vergelijken met die van na de euro. Dit komt omdat er tal van factoren meespelen die de economische groei beïnvloeden zoals immigratie, de wereldconjunctuur, olieprijzen, overheidsbeleid dat risico’s subsidieert etc.

In ieder geval is de economische groei in de landen die deel uitmaken van de eurozone wel afgenomen de afgelopen 40 jaar. In 1990 – 00 was dit jaarlijks nog 2.2% terwijl dat de afgelopen 10 jaar 1.1% was. Ook hiervoor zien we dat de groei steeds verder terugloopt.

Maar hoe zit dat met de handel tussen eurolanden? Heeft de euro dit bevordert?

De Nederlandsche Bank verwijst naar een rapport van de Europese Centrale Bank. Daarin staat te lezen dat de onderlinge handel sinds de introductie van de euro in 1999 met bijna 75 procent is toegenomen. Dat is 3 procentpunt hoger dan de groei van de handel in vergelijkbare landen buiten de eurozone, zoals Denemarken, Zweden, Zwitserland en het Verenigd Koninkrijk.

3 procentpunt? Dat oogt niet erg indrukwekkend in vergelijking met de enorme problemen waar de eurolanden nu mee geconfronteerd worden. En zo slecht hebben landen als Engeland, Zweden, Denemarken en Zwitserland het zonder de euro toch niet gedaan? Bovendien: zij hoeven de komende jaren niet op te draaien voor de enorme schulden waar enkele Zuid-Europese landen zich in hebben gewerkt.

Zelfs André Szasz, oud-directeur van De Nederlandsche Bank en monetair expert bij uitstek, durft de stelling niet aan dat de euro heeft bijgedragen aan de Nederlandse welvaart. “Het blijft bij veronderstellingen”, zegt hij. “Ik zou daarover geen erg stellige beweringen durven doen.”

De rest van het artikel is ook zeker het lezen waard. Helaas was de insteek dat de herinvoering van de gulden een beter alternatief is dan de euro behouden. We zouden veel beter kunnen kijken naar mogelijkheden hoe we de euro onderhevig kunnen maken aan concurrentie door concurrerend geld (bijv. goud) te legaliseren. Hierdoor hebben centrale bankiers veel meer de prikkel om de printmachine uit te zetten want iedere euro die ze bijprinten is een extra reden om de overstap te maken naar dit concurrend geld.

Bron: Tubantia

Het is nog niet zo lang geleden dat we werden opgeschrikt door een grote, aangrijpende ramp. Een ramp die de wereld met onbegrip aanzag, en die jongerenorganisaties over de hele wereld ontredderde. Ik heb het uiteraard over de ramp in Noorwegen. Iedereen zal zich kunnen herinneren hoe op 22 juli dit jaar, op het congres van de sociaaldemocratische jongerenpartij AUF, een man verkleed als politieagent om zich heen begon te schieten, nadat hij eerder een bomaanslag in Oslo had gepleegd. Zeker tachtig mensen, onder wie veel jongeren, vonden op deze dag de dood.

Iedereen over de hele wereld was geschokt. Beelden van huilende jongeren, foto’s van slachtoffers, en camerabeelden van volgeladen traumahelikopters druppelden langzaam binnen. Tekenen van rouw waren te zien bij iedereen over de hele wereld; onder de slachtoffers heerste vooral onbegrip. Zoals altijd na een dergelijke verdrietige ervaring veranderde dit onbegrip langzaam in woede, op de dader, op de regering, op het systeem. Op wapenwetgeving. Ook in Nederland kwam deze woede weer op, na de eerdere traumatische ervaring in Alphen aan de Rijn. ‘Hoe kunnen zulke idioten aan wapens komen?’ hoorde je veel mensen zeggen. Veel Nederlanders, Noren en andere Europeanen zijn het erover eens: de wapenwetgeving is duidelijk niet streng genoeg. Of is de wetgeving juist te streng?

Omdat de Nederlandse wapenwetgeving vergelijkbaar is met de Noorse en die van de meeste andere Europese landen, zal ik deze als voorbeeld nemen. De Nederlandse Wapenwet (de belangrijkste wet binnen de Nederlandse wapenwetgeving) stamt uit 1919 en legt grote restricties op het bezit van vuurwapens. Hij was echter, in tegenstelling tot wat veel mensen denken, in eerste instantie níet ingevoerd om criminaliteit te bestrijden. De werkelijke reden dat deze wet destijds was ingevoerd was om de dreiging van een Bolsjewistische revolutie in Nederland tegen te gaan. Veel mensen leefden toentertijd in slechte omstandigheden als gevolg van de Eerste Wereldoorlog en het communisme werd door veel in armoede levende Nederlanders als een aantrekkelijk alternatief gezien. In de notulen van de Tweede Kamer over de behandeling van de Wapenwet valt te lezen dat de wet was bedoeld om ‘vuurwapens te houden uit de handen van vuile socialisten’. In de loop van de tijd is deze wet aangescherpt, onder het mom van ‘minder wapens, minder criminaliteit’ en zodoende is het houden van vuurwapens illegaal in Nederland.

Desalniettemin wisten de daders van de schietpartijen in Alphen en Oslo aan een vuurwapen te komen, een automatisch vuurwapen nog wel. Toegegeven, beide daders hadden legaal een vergunning weten te verkrijgen, maar als je ziet in hoeverre beiden hun daad van tevoren hadden gepland, is het logisch aan te nemen dat ze anders via de zwarte markt wel aan een wapen hadden kunnen komen. Het is maar weer duidelijk dat het verbod op vuurwapens criminelen niet weet te treffen. Dat is natuurlijk ook logisch, want criminelen staan er over het algemeen niet om bekend zich aan de wet te houden. Hoewel misdadigers moeiteloos aan wapens kunnen komen, is het de gemiddelde vredelievende en onschuldige burger, die slechts een wapen wil bezitten om zijn leven en bezit te verdedigen, van wie de wapens zijn afgenomen. Het instellen van wapenwetgeving resulteert in een maatschappij waar gevaarlijke criminelen zijn gewapend, maar onschuldige, vredelievende burgers zijn ontwapend.

Het devies van ‘minder wapens, minder criminaliteit’ is dan ook moeilijk te verdedigen. Juist nu, met strenge wapenwetgeving in Nederland, wordt het criminelen verleidelijker gemaakt om een misdaad te plegen. Een gewapende crimineel weet nu dat hij op weinig verzet kan rekenen als hij inbreekt in een appartement of huis waar een hoogbejaard gezin woont. De crimineel zal dan ook sneller de misdaad plegen. Maar wanneer het hoogbejaarde gezin een dubbelloops geweer in huis heeft liggen, zal de crimineel wel twee keer nadenken voordat hij inbreekt. Méér wapens zorgen ervoor dat mensen minder snel worden verleid tot het plegen van een misdaad en daardoor juist voor minder criminaliteit.

De meeste tegenstanders wijzen naar de VS als een voorbeeld van een land waar wapenbezit zorgt voor onrust en chaos. En alhoewel het duidelijk moge zijn dat de Verenigde Staten een land is met veel criminaliteit, ligt de daadwerkelijke oorzaak voor de criminaliteit vermoedelijk niet bij de wapenwetgeving. Als je eens goed naar de criminaliteitspercentages in de VS kijkt, kun je immers waarnemen dat in staten met de strengste regelgeving op het gebied van wapenbezit er meer criminaliteit is dan in staten waar er bijna geen beperkingen zijn op wapenbezit.

Ik zal dit met enkele voorbeelden illustreren: In 1976 introduceerde Washington D.C. één van de strengste wapenwetten in de VS. Sindsdien is het aantal moorden daar met 134% gestegen, terwijl het aantal moorden in het gehele land met 2% is gedaald. Washington D.C. staat nu bekend als de moordhoofdstad van de wereld. Daarentegen is de staat met de minste wapenwetgeving, Vermont, waar vrijwel iedereen het recht heeft om zonder vergunning wapens te dragen, volgens statistieken van de Amerikaanse federale overheid de op één na veiligste staat in de Verenigde Staten als je kijkt naar alle misdaden, en nummer 47 gezien het aantal moorden. Een ander duidelijk voorbeeld is Texas. Hier werd in 1990 een wet aangenomen die het mensen mogelijk maakte bewapend over straat te lopen. Sindsdien is het aantal moorden in Texas met 25% gedaald, terwijl het aantal inwoners met bijna de helft is toegenomen.

Wapens redden de burgers niet alleen ten tijde van vrede, maar ook ten tijde van oorlog. Probeer je eens voor te stellen hoe de Tweede Wereldoorlog in Nederland zou zijn verlopen als de meeste Nederlanders wapens in hun huizen hadden gehad. Het verzet had een stuk effectiever kunnen werken en joden hadden een kans gehad om zich te verzetten tegen de totalitaire staat die hen op treinen richting Auswitsch zette. In de Verenigde Staten heeft wapenbezit een gewapende bezetting al eerder voorkomen: in 1916 viel de Mexicaanse generaal en bandiet Pancho Villa met 600 gewapende mannen de stad Columbus binnen. Hoewel het een verrassingsaanval was, kwamen slechts 17 Amerikanen om het leven, in tegenstelling tot de 94 Mexicanen in het leger van Villa.

Tenslotte is er simpelweg geen alternatief voor wapenbezit uit verdedigingsoogpunt. Als een crimineel je huis binnendringt, heb je gewoonweg geen tijd om de politie te bellen. En zelfs in het uitzonderlijke geval dat je daar wel de tijd voor hebt, zal het nog eens een minuut of tien duren voordat de politie is gearriveerd…

Dus beste kamerleden, schaf de Wapenwet toch af! Zover ik weet heeft Nederland niets meer te vrezen van een bolsjewistische revolutie en zonder de vrijheidsbeperkende vuurwapenwet zal Nederland weer een veilig en leefbaar land worden. De criminaliteit zal snel dalen, bejaarden zullen weer in Nederland kunnen leven zonder de constante angst te hebben om beroofd te worden en de gemiddelde Nederlander die geen vlieg kwaad doet zal zich weer kunnen beschermen tegen mensen die wél kwaad in de zin hebben.

En wat de schietpartijen in Alphen en op Utoya betreft: zouden deze nooit zijn voorgekomen als Nederland en Noorwegen hun wapenwetgeving af zouden schaffen? Nee, die bewering zou al te veel van het goede zijn. Maar als één van de honderden aanwezigen in het Alphense winkelcentrum, of op het congres in Utoya, een vuurwapen bij zich had gedragen, dan had de schade beperkt kunnen blijven. Nederland is beter af zonder wapenwetgeving. Nederland is beter af met een liberaal wapenbeleid.

Bovenstaande artikel is eerder verschenen in de Driemaster (JOVD), jaargang 63 nummer 4.

Terwijl er jaarlijks 200 mensen voortijdig sterven door het gebrek aan een orgaan blijft het publieke debat in een marginale invalshoek dat geen echte oplossingen biedt. Daarom is het broodnodig om de oorzaken van het organentekort te herzien en een echte oplossing te bieden.

Probleemstelling

De reden waarom Nederland een organentekort kent heeft meerdere kanten. Zo is het aantal patiënten met nierfalen de afgelopen twintig jaar verdubbeld door de toename aan diabetes patiënten. Ook de vraag naar donorlevers neemt toe omdat steeds meer mensen besmet raken met hepatitis, een virus dat de lever aantast.

Daarnaast blijft het aanbod aan organen achter. Terwijl er 3,1 miljoen mensen op een donorlijst staan en 2,4 miljoen mensen deze keus aan hun familie overlaten blijven er jaarlijks 1400 mensen op een wachtlijst voor een orgaan. De kans dat de organen van deze enorme groep donoren daadwerkelijk beschikbaar komt is erg klein. Dit komt omdat organen lucht nodig hebben willen ze geschikt zijn voor transplantatie. Pas wanneer iemand hersendood sterft of levend organen doneert kunnen deze geschikt zijn voor transplantatie. Het aantal hersendode donoren neemt echter af door o.a. verbeterde verkeersveiligheid.

Juist omdat het vrijwel zinloos is om nóg meer mensen te werven voor een donorlijst is het nodig om te kijken naar een nieuwe oplossing om het organentekort te verminderen. Deze oplossing ligt bij het aantrekken van meer levende donoren door middel van een financiële compensatie. Juist door een financiële prikkel zullen meer mensen bereid zijn om een orgaan te verkopen.

Bezwaren

Dit voorstel stuit natuurlijk op een aantal bezwaren. Zo zou het immoreel zijn om geld te vragen voor organen die levens kunnen redden. Men moet een orgaan afstaan uit solidariteit en niet uit winstbejag.
Wanneer dit bezwaar legitiem is dan zou dit ook voor dokters moeten gelden. Ook dokters leveren diensten die levens redden en vragen daar geld voor. Toch pleiten er weinig mensen om dokters te dwingen hun diensten gratis te leveren. Hetzelfde zou moeten gelden voor de verkoop van een orgaan.

Een ander bezwaar is dat orgaanhandel zou leiden tot uitbuiting van mensen die geld nodig hebben en die niet zouden doneren als ze er geen geld voor zouden krijgen.
Toch zou dit principe net zo goed kunnen opgaan voor iedereen met een baan. Weinig mensen zouden willen werken zonder hier loon voor te krijgen. Moeten we daarom, met het oog op deze verkapte vorm van dwang, alle lonen afschaffen? Waarom zou iemand wel mogen werken voor een loon maar niet vrij zijn om een eigen orgaan te verkopen?

De standaard repliek hierop is dat de verkoop van een orgaan risico’s met zich meebrengt. Zo is er een kans van 0.03% om te overlijden tijdens de operatie, dit is evenveel als iedere andere operatie onder gehele narcose. Daarnaast is er nog een kans van 0.02% dat de donor later in zijn leven een complicatie krijgt aan zijn enig functionerende nier. Hierbij moet wel gezegd worden dat dit vaak op latere leeftijd voorkomt en dat zulke complicaties vrijwel altijd het functioneren van beide nieren aantasten. Donoren die later complicaties krijgen aan hun enig werkende nier zouden waarschijnlijk hoe dan ook op een bepaald moment een transplantatie nodig hebben.
Natuurlijk blijven deze risico’s bestaan of een donor geld krijgt of niet. Het argument dat het risico te groot is zou daarom ook moeten gelden voor onbetaalde donoren.

Conclusie

Met het huidige beleid reguleert de overheid ieder jaar 200 mensen onnodig de dood in. Ook ontneemt de overheid mensen de optie om hun financiële positie te verbeteren door een orgaan te verkopen. Juist het wegnemen van de optie om een orgaan te verkopen is een vorm van dwang, niet de verkoop ervan. Daarnaast spelen liberale principes een belangrijke rol: Want wie bezit jouw lichaam nu eigenlijk? Jijzelf of de overheid?

Bronnen:
Fijter, H & Kranenburg, L. (2008) Donatie bij leven. Den Haag: Biowetenschappen en maatschappij.
Coppen, R., Marquet, R.L. & Friele, R.D. (2003) Het donorpotentieel. Utrecht: Nivel.
Rubens, Kristof (2008) Liberalisering van de orgaanmarkt, Universiteit Hasselt. p. 27 & 28

Bovenstaande artikel is eerder verschenen in de Driemaster (JOVD), jaargang 63 nummer 4.

Arendo Joustra, hoofdredacteur van Elsevier, schreef een mooi commentaar op de acties van de Occupy beweging, die volgens hem niet  minder kapitalisme moeten eisen maar juist meer.

In plaats van falende banken failliet te laten gaan, helpen overheden met belastinggeld de bankiers keer op keer uit de brand. Slecht gedrag, zoals het onverantwoord uitlenen van geld, wordt zo niet gestraft, maar juist beloond. Geen wonder dat banken keer op keer vervallen in oude fouten. Immers, zo weten ze, uiteindelijk worden ze toch wel geholpen.

Lees hier zijn hele commentaar

En de correlaties met het westen.

Jack Hunter met een geweldige analyse over hoe de oorlogsretoriek van Democraten is gewijzigd nu Obama president is.

De Groene Rekenkamer houdt binnenkort een tweede ontgroeningsdag (lees meer) waarin een viertal mensen lezingen geeft over milieu en overdreven milieualarmisme.

Over de zin en onzin van windmolens, de gevaren en mogelijke voordelen van radioactieve straling, de staat van het klimaat en de kwestie rond de olietanker Probo Koala.

De ontgroeningsdag vindt plaats op dinsdag 1 november 2011 van 13.00-17.00 uur in ‘t Veerhuis in Nieuwegein.

Aanmelding vooraf is noodzakelijk. Dat kan door hier te klikken.

Zie ook het concrete plan: ”Plan to restore America”

Volgens de Amerikaanse econoom Milton Friedman zijn er vier manieren om geld uit te geven. Je eigen geld aan jezelf, je eigen geld aan anderen, andermans geld aan jezelf en andermans geld aan anderen. Bij de eerste manier let je op zowel kosten als kwaliteit. Bij de volgende twee alleen op kwaliteit of op kosten en bij de vierde let je niet op kwaliteit of kosten.
Die laatste manier is zoals de overheid geld uitgeeft. Door deze reden lopen de kosten hoog op en is de kwaliteit en efficiëntie van veel overheidsdiensten zo belabberd. Zo ook met het rondstrooien van subsidies.

Het kabinet weet vaak niet wat het effect is van de miljarden aan subsidies die worden gegeven. De evaluatie van de verschillende subsidieregelingen is vaak gebrekkig en de Kamer krijgt soms ‘gekleurde informatie’ gepresenteerd, blijkt uit een vandaag gepubliceerd onderzoek van de Algemene Rekenkamer.

(…)

De Rekenkamer hield zelf 53 evaluaties van vijftig verschillende subsidies tegen het licht. Daarvan waren er 44 ‘te gebrekkig’ om een conclusie te kunnen trekken over de effectiviteit van een regeling. Voor veel subsidieregelingen is ook niet duidelijk welk doel ermee is beoogd. Dat maakt het ook moeilijk om te evalueren.

Bron: NRC

Henry John Heinz (1844-1909) kreeg een aantal belangrijke levenslessen mee van zijn ouders. Zo leerde hij dat sparen een deugd was en dat plannetjes om snel rijk te worden vaak gedoemd zijn om te mislukken. Een van zijn belangrijkste idealen was om zijn klanten en leveranciers altijd een eerlijke behandeling te geven zodat er een duurzame win-win relatie ontstond.

Toch was Heinz aanvankelijk niet zo’n succesvol ondernemer. In 1875 ging zijn handeltje in mierikswortel failliet en raakte Heinz in een depressie. Pas na aandringen van zijn broer en neef maakte hij een nieuwe start met F. & J. Heinz, een bedrijf dat uiteindelijk een jaarlijkse omzet van meer dan 10 miljard dollar zou maken en werk biedt aan zo’n 33.000 werknemers.

Waarom al die informatie? Stel je voor dat een politicus constateerde dat ondernemers die failliet gaan schaarse middelen verspillen. Veronderstel nu dat deze politicus een wetsvoorstel maakte waardoor ondernemers die failliet het onmogelijk wordt gemaakt om ooit weer een ondernemer te starten.

Dit zou natuurlijk een belachelijk voorstel zijn wat alleen hoon verdient. Als zo’n wet in 1875 bestond dan zouden we vandaag de dag nooit gehoord hebben van Heinz en de heerlijke producten die ze maken. Toch heeft Ton Elias (VVD) voorgesteld dat schoolbesturen geen nieuwe school mogen stichten als de bestuurders eerder bij een onderwijsinstelling betrokken waren die wegens gebrek aan kwaliteit is omgevallen. “Ik blijf van mening dat de vrijheid van onderwijs in onze Grondwet, die de VVD overigens volstrekt respecteert, niet gebruikt mag worden als vrijbrief voor slechte scholen” aldus Ton Elias.

Aanleiding hiervoor is de voorgenomen stichting van een Islamitische school in Amsterdam door goeddeels dezelfde bestuurders die eerder betrokken waren bij het Islamitisch College Amsterdam (ICA). Dit ICA moest de deuren begin dit jaar sluiten, omdat de minister van Onderwijs de financiering introk wegens gebrek aan leerlingen als gevolg van slechte kwaliteit.

Als reactie op het sluiten van het ICA heeft de Amsterdamse wethouder van jeugd en onderwijs Lodewijk Asscher (PvdA) in februari 97 brieven ontvangen van islamitische ouders die hun kinderen thuisonderwijs wilden geven. Vandaar dat het schoolbestuur een heroprichting overwoog om tegemoet te komen aan de levensbeschouwelijke eisen van de ouders.

In een poging om de vrijheid van onderwijs verder af te kalven heeft dezelfde Lodewijk Asscher een opinie artikel geschreven voor de Volkskrant waarin hij schrijft dat scholen, voordat ze hun deuren openen, getest moeten worden op onderwijskwaliteit. In weinig originele bewoordingen stelt Asscher ”Onderwijsvrijheid is een groot goed, maar dat schept niet de vrijheid slechte scholen te beginnen. Daarom pleiten wij voor een kwaliteitstoets bij de stichting van een nieuwe school.”

Waar Ton Elias het wilde laten bij het brandmerken van schoolbestuurders gaat Asscher een stuk verder in de afkalving van de vrijheid van onderwijs. Hoe wil Asscher de kwaliteit van het onderwijs meten van een school die nog niet eens bestaat? Het antwoord hierop is dat dit niet kan. Je kunt wellicht wel een bepaalde kwaliteit verwachten maar dit blijft natte vinger werk. En sinds wanneer is hevige overheidsinterventie een garantie voor kwaliteit?

Het wetenschappelijk bureau van het CDA (het CDA-WI) heeft hier al eens eerder een rapport over geschreven waarin ze stelden dat …

De toename aan kwaliteitsvoorwaarden heeft geleid tot bureaucratisering. Deze bureaucratisering lijkt samen te hangen met de opkomst van het ‘doelmiddel-denken’ en het sturen via planning en controle, ontwikkelingen die we hiervoor rond verstatelijking al aanstipten. In deze benadering moeten vooraf allerlei doelstellingen geformuleerd worden – het liefst meetbaar – waar het onderwijs dan achteraf op afgerekend wordt. Dat leidt tot een sterke ‘verschriftelijking’, die veel tijd en rompslomp kost. Deze rompslomp is een van de belangrijkste klachten uit het
onderwijs.

Al deze overheidsinterventie zorgt er ook voor dat er een toenemende mate van afhankelijkheid waarneembaar is.

(…) het lijkt alsof onderwijsinstellingen eraan gewend zijn geraakt dat ze van buiten worden aangestuurd en dat de overheid een oplossing moet bieden voor de problemen die zij ondervinden.

En dit heeft weer vervolgens effect op de kwaliteit van het onderwijs.

Een volgend punt is de vraag op wie scholen en schoolbesturen zich nu voornamelijk richten. Scholen en hun besturen moeten inmiddels aan veel verschillende instanties verantwoording afleggen op steeds verschillende wijze. Dat houdt niet alleen veel rompslomp in, maar gaat mogelijk ook ten koste van het afleggen van
verantwoording aan degenen die rechtstreeks bij de school betrokken zijn (zoals ouders en leerlingen).

Dus hoewel het niet zeker is of het voormalig schoolbestuur van het ICA bij een tweede kans kwalitatief onderwijs zal geven is er wel één belangrijke mythe ontkracht. Dit de mythe dat overheidsregulering synoniem staat voor gegarandeerde kwaliteit. Veel potentieel succesvolle onderwijsvernieuwing gaat verloren omdat scholen aangestuurd worden door bureaucraten die zelf nooit les hebben gegeven.

Een vrije onderwijsmarkt zal helaas ook niet perfect zijn in de zin dat elke school zou voldoen aan onze individuele standaard van goed onderwijs. Zo zullen sommige gezinnen een levenschouwelijke school verkiezen ook al is de kwaliteit minder dan bij andere scholen. Ook zullen er ouders zijn die veel meer de nadruk leggen op de persoonlijke ontwikkeling van hun kind door hun nieuwsgierigheid vrij te laten zoals Montessori/Sudbury scholen doen. Dit moeten we dan ook accepteren net zoals we bij de vrijheid van meningsuiting ook meningen moeten tolereren waar we het niet mee eens zijn.

Interessante grafiek over welke Amerikaanse president goed schulden kan maken.

Republikeinen claimen zuinig te zijn maar Bush Jr. is vooralsnog de biggest spender. Met Obama als goede tweede.

Maar let op: Obama zit er nog geen drie jaar en kan nog van Bush Jr. winnen als hij zijn best doet. Yes, he can!

Klik op afbeelding voor een grotere versie

”If you wanna get with a girl like me you got to let go control of the economy”