Het is nog niet zo lang geleden dat we werden opgeschrikt door een grote, aangrijpende ramp. Een ramp die de wereld met onbegrip aanzag, en die jongerenorganisaties over de hele wereld ontredderde. Ik heb het uiteraard over de ramp in Noorwegen. Iedereen zal zich kunnen herinneren hoe op 22 juli dit jaar, op het congres van de sociaaldemocratische jongerenpartij AUF, een man verkleed als politieagent om zich heen begon te schieten, nadat hij eerder een bomaanslag in Oslo had gepleegd. Zeker tachtig mensen, onder wie veel jongeren, vonden op deze dag de dood.

Iedereen over de hele wereld was geschokt. Beelden van huilende jongeren, foto’s van slachtoffers, en camerabeelden van volgeladen traumahelikopters druppelden langzaam binnen. Tekenen van rouw waren te zien bij iedereen over de hele wereld; onder de slachtoffers heerste vooral onbegrip. Zoals altijd na een dergelijke verdrietige ervaring veranderde dit onbegrip langzaam in woede, op de dader, op de regering, op het systeem. Op wapenwetgeving. Ook in Nederland kwam deze woede weer op, na de eerdere traumatische ervaring in Alphen aan de Rijn. ‘Hoe kunnen zulke idioten aan wapens komen?’ hoorde je veel mensen zeggen. Veel Nederlanders, Noren en andere Europeanen zijn het erover eens: de wapenwetgeving is duidelijk niet streng genoeg. Of is de wetgeving juist te streng?

Omdat de Nederlandse wapenwetgeving vergelijkbaar is met de Noorse en die van de meeste andere Europese landen, zal ik deze als voorbeeld nemen. De Nederlandse Wapenwet (de belangrijkste wet binnen de Nederlandse wapenwetgeving) stamt uit 1919 en legt grote restricties op het bezit van vuurwapens. Hij was echter, in tegenstelling tot wat veel mensen denken, in eerste instantie níet ingevoerd om criminaliteit te bestrijden. De werkelijke reden dat deze wet destijds was ingevoerd was om de dreiging van een Bolsjewistische revolutie in Nederland tegen te gaan. Veel mensen leefden toentertijd in slechte omstandigheden als gevolg van de Eerste Wereldoorlog en het communisme werd door veel in armoede levende Nederlanders als een aantrekkelijk alternatief gezien. In de notulen van de Tweede Kamer over de behandeling van de Wapenwet valt te lezen dat de wet was bedoeld om ‘vuurwapens te houden uit de handen van vuile socialisten’. In de loop van de tijd is deze wet aangescherpt, onder het mom van ‘minder wapens, minder criminaliteit’ en zodoende is het houden van vuurwapens illegaal in Nederland.

Desalniettemin wisten de daders van de schietpartijen in Alphen en Oslo aan een vuurwapen te komen, een automatisch vuurwapen nog wel. Toegegeven, beide daders hadden legaal een vergunning weten te verkrijgen, maar als je ziet in hoeverre beiden hun daad van tevoren hadden gepland, is het logisch aan te nemen dat ze anders via de zwarte markt wel aan een wapen hadden kunnen komen. Het is maar weer duidelijk dat het verbod op vuurwapens criminelen niet weet te treffen. Dat is natuurlijk ook logisch, want criminelen staan er over het algemeen niet om bekend zich aan de wet te houden. Hoewel misdadigers moeiteloos aan wapens kunnen komen, is het de gemiddelde vredelievende en onschuldige burger, die slechts een wapen wil bezitten om zijn leven en bezit te verdedigen, van wie de wapens zijn afgenomen. Het instellen van wapenwetgeving resulteert in een maatschappij waar gevaarlijke criminelen zijn gewapend, maar onschuldige, vredelievende burgers zijn ontwapend.

Het devies van ‘minder wapens, minder criminaliteit’ is dan ook moeilijk te verdedigen. Juist nu, met strenge wapenwetgeving in Nederland, wordt het criminelen verleidelijker gemaakt om een misdaad te plegen. Een gewapende crimineel weet nu dat hij op weinig verzet kan rekenen als hij inbreekt in een appartement of huis waar een hoogbejaard gezin woont. De crimineel zal dan ook sneller de misdaad plegen. Maar wanneer het hoogbejaarde gezin een dubbelloops geweer in huis heeft liggen, zal de crimineel wel twee keer nadenken voordat hij inbreekt. Méér wapens zorgen ervoor dat mensen minder snel worden verleid tot het plegen van een misdaad en daardoor juist voor minder criminaliteit.

De meeste tegenstanders wijzen naar de VS als een voorbeeld van een land waar wapenbezit zorgt voor onrust en chaos. En alhoewel het duidelijk moge zijn dat de Verenigde Staten een land is met veel criminaliteit, ligt de daadwerkelijke oorzaak voor de criminaliteit vermoedelijk niet bij de wapenwetgeving. Als je eens goed naar de criminaliteitspercentages in de VS kijkt, kun je immers waarnemen dat in staten met de strengste regelgeving op het gebied van wapenbezit er meer criminaliteit is dan in staten waar er bijna geen beperkingen zijn op wapenbezit.

Ik zal dit met enkele voorbeelden illustreren: In 1976 introduceerde Washington D.C. één van de strengste wapenwetten in de VS. Sindsdien is het aantal moorden daar met 134% gestegen, terwijl het aantal moorden in het gehele land met 2% is gedaald. Washington D.C. staat nu bekend als de moordhoofdstad van de wereld. Daarentegen is de staat met de minste wapenwetgeving, Vermont, waar vrijwel iedereen het recht heeft om zonder vergunning wapens te dragen, volgens statistieken van de Amerikaanse federale overheid de op één na veiligste staat in de Verenigde Staten als je kijkt naar alle misdaden, en nummer 47 gezien het aantal moorden. Een ander duidelijk voorbeeld is Texas. Hier werd in 1990 een wet aangenomen die het mensen mogelijk maakte bewapend over straat te lopen. Sindsdien is het aantal moorden in Texas met 25% gedaald, terwijl het aantal inwoners met bijna de helft is toegenomen.

Wapens redden de burgers niet alleen ten tijde van vrede, maar ook ten tijde van oorlog. Probeer je eens voor te stellen hoe de Tweede Wereldoorlog in Nederland zou zijn verlopen als de meeste Nederlanders wapens in hun huizen hadden gehad. Het verzet had een stuk effectiever kunnen werken en joden hadden een kans gehad om zich te verzetten tegen de totalitaire staat die hen op treinen richting Auswitsch zette. In de Verenigde Staten heeft wapenbezit een gewapende bezetting al eerder voorkomen: in 1916 viel de Mexicaanse generaal en bandiet Pancho Villa met 600 gewapende mannen de stad Columbus binnen. Hoewel het een verrassingsaanval was, kwamen slechts 17 Amerikanen om het leven, in tegenstelling tot de 94 Mexicanen in het leger van Villa.

Tenslotte is er simpelweg geen alternatief voor wapenbezit uit verdedigingsoogpunt. Als een crimineel je huis binnendringt, heb je gewoonweg geen tijd om de politie te bellen. En zelfs in het uitzonderlijke geval dat je daar wel de tijd voor hebt, zal het nog eens een minuut of tien duren voordat de politie is gearriveerd…

Dus beste kamerleden, schaf de Wapenwet toch af! Zover ik weet heeft Nederland niets meer te vrezen van een bolsjewistische revolutie en zonder de vrijheidsbeperkende vuurwapenwet zal Nederland weer een veilig en leefbaar land worden. De criminaliteit zal snel dalen, bejaarden zullen weer in Nederland kunnen leven zonder de constante angst te hebben om beroofd te worden en de gemiddelde Nederlander die geen vlieg kwaad doet zal zich weer kunnen beschermen tegen mensen die wél kwaad in de zin hebben.

En wat de schietpartijen in Alphen en op Utoya betreft: zouden deze nooit zijn voorgekomen als Nederland en Noorwegen hun wapenwetgeving af zouden schaffen? Nee, die bewering zou al te veel van het goede zijn. Maar als één van de honderden aanwezigen in het Alphense winkelcentrum, of op het congres in Utoya, een vuurwapen bij zich had gedragen, dan had de schade beperkt kunnen blijven. Nederland is beter af zonder wapenwetgeving. Nederland is beter af met een liberaal wapenbeleid.

Bovenstaande artikel is eerder verschenen in de Driemaster (JOVD), jaargang 63 nummer 4.

Tags: wapenbeleid, wapenwetgeving