Author Archive

Hoog tijd voor een scheiding tussen school en staat

zaterdag, januari 9th, 2016

Praat met mensen over onderwijs en iedereen heeft er een andere visie op. Over de basis is iedereen het eens. Rekenen, schrijven en lezen moet iedereen kunnen. Stel aanvullende vragen zoals “moet school ook moraliteit bijbrengen? En zo ja, welke waarden?” of “moet school ook handige vaardigheden bijbrengen zoals het invullen van belastingaangiftes?“. Vanaf dat moment blijkt hoeveel verschillende visies er zijn over het onderwijs.

leerplicht onderwijs

Dit is problematisch aangezien al die verschillende visies geforceerd samenkomen in één grote overheidstrechter. Veronderstel dat we als samenleving gingen bepalen wat iedereen moet eten bij het ontbijt. Je zou een enorme verdeeldheid krijgen tussen de witbrood- en de bruinbroodeters. Het alternatief is eenvoudig: laat de productie van brood over aan de markt en laat mensen vrij om hier keuzes in te maken.

Slinkse uitbreiding overheidscontrole

Hetzelfde kunnen we stellen over het onderwijs. We zouden in Nederland vrijheid van onderwijs hebben. In werkelijkheid is het Ministerie van Onderwijs de baas in de klas. Pogingen om het onderwijs te decentraliseren bleken veelal slinkse manieren om de staatscontrole te vergroten. Zo stelt het wetenschappelijk bureau van het CDA:

“[…] in de praktijk was deze grotere beleidsruimte voor scholen en schoolbesturen vooral een aanleiding voor de overheid om de controle op scholen uit te breiden. Zo stelde het regeerakkoord van het tweede kabinet-Kok dat tegenover minder regels en een grotere vrijheid van de school staat dat de kwaliteit van het onderwijs in toenemende mate getoetst en bewaakt moet worden (door de overheid). Van het onderwijs wordt dan ook steeds meer verantwoording aan de overheid geëist.”

Kwaliteit ondergeschikt aan papieren werkelijkheid

Het is de overheid die bepaalt wat onderwijs concreet is. Dit resulteert erin dat de overheid de primaire klant van het onderwijs wordt. Scholen moeten in de eerste plaats de overheid tevreden stellen. Hierdoor komt er een focus op toetsen, aangezien toetsresultaten meetbaar zijn. Dat de inhoud van toetsen in het kortetermijngeheugen wordt gepropt en later wordt vergeten, geeft aan hoe groot de verspilling is in het publiek onderwijs. Aangezien de overheid de baas is, blijft kwaliteit altijd ondergeschikt aan de papieren werkelijkheid.

Een alternatief op staatscontrole van het onderwijs is de volledige privatisering van alle scholen. Universiteiten, hogescholen, middelbare scholen en ook basisscholen kunnen volledig aan particulier initiatief overgelaten worden. Scholen kunnen opereren met een winstmotief of als stichting zonder winstoogmerk.

Dat roept bezwaren op. Onderwijs zou te belangrijk zijn om aan de markt over te laten. Gek genoeg horen we nooit dat voedsel zo belangrijk is dat de overheid de voedselproductie maar moet nationaliseren. Dat de voedselproductie prima aan de markt kan worden overgelaten is evident. Hetzelfde gaat ook op voor het onderwijs. Het bezwaar zou juist omgedraaid moeten worden: het onderwijs is te belangrijk om aan een inefficiënte overheid over te laten.

Niemand heeft recht op onderwijs

Maar heeft niet iedereen het recht op goed onderwijs? Los van de vraag wat ‘goed onderwijs’ is, kan er niet anders geconcludeerd worden dan dat niemand het recht heeft op onderwijs. Niemand heeft het recht om geld te stelen van een ander, al zou het gestolen geld voor onderwijs gebruikt worden. Een recht dat je niet hebt kun je ook niet geven aan de overheid. Ook de overheid heeft niet het recht om geld te stelen om onderwijs voor een ander te financieren.

Wie gaat dat onderwijs dan betalen? Dat doen ouders zelf. Net zoals ouders dat nu al betalen. De overheid heeft namelijk geen geld. De enige manier waarop de overheid aan geld kan komen is via de belastingbetaler. In 2012 kostte een leerling in het voortgezet onderwijs gemiddeld €650 euro per maand. Dat is geld dat terug kan worden gegeven aan belastingbetalende ouders. Veel mensen realiseren zich amper hoezeer ze financieel uitgekleed worden door de overheid.

Ook mensen met een minimuminkomen betalen ruim 600 euro per maand aan de overheid, aangezien btw, accijns en veel gemeentelijke heffingen niet inkomensafhankelijk zijn. Bovendien drijven belastingen op het bedrijfsleven de kosten van producten op, die uiteindelijk betaald worden door de consument. Op deze manier weet de overheid op een slinkse manier meer geld naar zichzelf toe te trekken.

Gezonde concurrentie

Maar wat als mensen, ondanks de forse belastingverlaging, niet genoeg geld hebben om hun kinderen naar school te sturen? Dat roept de wedervraag op: hoe wordt dat nu geregeld? Dat doet de overheid. Maar wáárom doet die overheid dat? Omdat de meerderheid wil dat ook kinderen uit arme gezinnen naar school kunnen. Aangezien de meerderheid wil dat iedereen onderwijs geniet is die overheid een overbodig tussenpersoon. Laat de meerderheid maar geld doneren aan een of ander goed doel. Ook weer opgelost.

Gezonde concurrentie kan het huidige onderwijs volledig op de schop nemen. Veel van de bovengenoemde kosten van het voortgezet onderwijs komen door vakken die weinig praktische waarde hebben in het dagelijks leven. Waarom zou je moeten weten waar China ligt op een wereldkaart wanneer het veel praktischer is als je weet hoe je een vliegtuig naar China kunt nemen? Nu wil ik hiermee niet zeggen dat topografie waardeloos is. Wat ik wel beweer is dat school slechts een klein deel is van alle kennis die je vergaart.

Laat kinderen nieuwsgierig zijn

En nu komen we tot de essentie. De olifant in de kamer die door onderwijskundigen wordt genegeerd. Ieder kind is van nature nieuwsgierig aangelegd. Deze natuurlijke nieuwsgierigheid sloopt het reguliere onderwijs eruit. Roosters, toetsen, schoolbellen zijn allemaal neergezet om producten af te leveren. Dat terwijl het doel moet zijn om deze nieuwsgierigheid te cultiveren, door kinderen vrij te laten om hun eigen nieuwsgierigheid na te jagen. We hebben er als samenleving veel meer aan wanneer er een pluraliteit aan kennis bestaat dan wanneer we doen alsof we allemaal hetzelfde weten.

Dit artikel is eerder verschenen op ThePostOnline.

Hoe kunnen we de wereld een betere plek maken?

maandag, november 30th, 2015

Dat is een vraag die idealisten zichzelf vaak stellen. Isaac Morehouse probeerde het via de politieke weg en droop af met heel wat illusies minder. Hij besloot zich te richten op het verspreiden van zijn idealen door middel van educatie. Desondanks is volgens Morehouse de meest effectieve manier om je idealen te realiseren door ze simpelweg in de praktijk te brengen. Denk aan initiatieven zoals Uber die het taxikartel open breken, thuisonderwijs dat de almacht van de staat tart en bitcoin, een munteenheid die geen overheidseigendom is.

De potentie van vrijheid in het Midden-Oosten

vrijdag, november 27th, 2015

“Allemaal potentiële liberalen”, zo schreef iemand sarcastisch op mijn tijdlijn. Er werd gerefereerd aan de vluchtelingenstroom naar Europa. Zo zijn de meeste vluchtelingen aanhanger van de islam, een religie die vijandig zou staat tegenover ‘onze’ waarden. Deze interpretatie is gestoeld op het idee dat een terreurbeweging zoals IS een vertegenwoordiger is van de pure islam. Als dit waar is dan roept dit de vraag op hoe groot de potentie voor vrijheid is in het Midden-Oosten.

Als het vraagstuk ‘de pure islam’ een populariteitswedstrijd is dan weet een islamofascistische terreurbeweging als IS bar weinig strijders aan te trekken. Ter vergelijking: er vochten meer internationale socialisten mee in de Spaanse burgeroorlog van de jaren ‘30 dan dat jihadisten naar Syrië zijn vertrokken. Dat terwijl de islam meer aanhangers kent dan het socialistische geloof ten tijde van Franco. Het liberale gedachtegoed heeft haar aantrekkingskracht allerminst verloren.

Los daarvan is er vanuit theologisch oogpunt ook weinig waaruit zou blijken dat IS de ‘pure islam’ aanhangt. Aangezien de Koran en de Hadith vol zitten met warrige teksten zonder context kan er nauwelijks iets als een ‘pure islam’ uit gefilterd worden. Om er nog iets van consistentie uit te halen was het noodzakelijk om een bepaalde argumentatie (ijtihad) te ontwikkelen, waarmee het kaf van de koren gescheiden kan worden. Waarom een argumentatieleer juist zou zijn werd hevig gedebatteerd. In de negentiende eeuw kwamen er theologen die, beïnvloed door hun studie in Europa, kozen voor een utilistische of ‘rationele’ interpretatie (maslaha). Jamal al-Din al-Afghani (1838 – 1897) en Muhammed ‘Abduh (1849 – 1905) waren de belangrijkste denkers uit die tijd.

al-Din al-Afghani en ‘Abduh hadden een gebruikelijke probleemschets: de islam was in verval en om het herstel in te zetten was het noodzakelijk om terug te gaan naar het fundament van de islam. Wat dat fundament was, daar verschilden uiteraard de meningen over. al-Afghani en ‘Abduh waren van mening dat het fundament van de islam de onderwerping aan de rationaliteit is. Moslims moesten via de rede hun geloof interpreteren (ijtihad). Sultans en andere machtshebbers hadden er daarentegen alle belang bij om islam te interpreteren als volgzaamheid (taqlid).

Westerse ideeën over vrijheid waren essentieel in het gedachtegoed van al-Afghani en ‘Abduh. Zij realiseerden zich dat de islamitische wereld zich nooit kan optrekken aan het westen door slechts haar uitvindingen te kopiëren. De bron van de uitvindingen, de welvaart en de militaire macht kwamen voort uit vrijheid. Het was de vrijheid die mensen de mogelijkheid gaf om hun eigen geluk na te streven dat het succes van het westen verklaard. Helaas namen al-Afghani en ‘Abduh vrijheid niet als uitgangspunt in hun visie. Vrijheid, zowel voor moslims als christenen, was vooral een middel om patriottistische gevoelens aan te wakkeren.

Het gedachtegoed van al-Afghani en ‘Abduh ontketende het aanknopingspunt voor een geheel nieuwe stroming: het secularisme. Een nieuwe generatie denkers stond op die geen politieke rol voor de islam zag en vrijheid, gedefinieerd als de afwezigheid van (overheids)dwang, als uitgangspunt nam. Een voorbeeld is de liberale nationalist Ahmed Lutfi el-Sayed (1872 –1963), die stelde dat vrijheid ‘het noodzakelijke voedsel van het leven is’. Opvallend aan Lutfi el-Sayed is de scherpe maatschappijkritiek die hij uitte over zijn Egyptische landgenoten. Egyptenaren zijn zwak in hun ziel, volgzaam en laten over zich heen lopen. Erger nog: Egyptenaren aanbidden macht. Lutfi el-Sayed walgt bij het idee dat Egyptenaren de komst van Napoleon verwelkomden met gezang. Egypte mist onafhankelijkheid van geest, echte vrijheid.

Lufti el-Sayed had ook een strategie om maatschappelijke verandering te bewerkstelligen: educatie. Het boek van de Franse pedagoog Edmond Demolins (1852 – 1907) had een diepe indruk achtergelaten bij sympathisanten van ‘Adbuh. Demolins stelde in A quoi teint la supériorité des Anglo-Saxons dat het succes van het Britse rijk lag bij educatie. Britten trainden hun jongeren om te leven in de moderne wereld, waarin men individueel initiatief moest tonen. De Franse opvoeding was daarentegen militaristisch en collectivistisch. Lutfi al-Sayyid nam de conclusies ten harte maar zag geen enkele rol voor de overheid weggelegd om hier sturing aan te geven. De koranscholen waren achterhaald maar de machtshebbers waren ook niet te vertrouwen. Alleen scholen die opgericht zijn door particulieren kunnen werkelijk vrij zijn om de rationaliteit te onderwijzen.

Een andere denker die ik wil benoemen is Qasim Amin (1865 – 1908). Amin stelde dat het verval van de islam te wijten was aan de behandeling van vrouwen. Door vrouwen op te voeden als ongeletterde slaven krijg je een gezinssituatie waaruit alleen onwetendheid kan resulteren. Amin gebruikte zorgvuldig voorbeelden uit de koran en andere teksten om zijn betoog te onderbouwen en vandaag de dag zouden zijn conclusies erg conservatief aandoen. Amin stelt bijvoorbeeld nergens dat er een politieke rol voor vrouwen zou moeten zijn.

Ondanks zijn voorzichtige stijl veroorzaakte Amin’s boek een storm van verontwaardiging. Binnen enkele maanden na de publicatie van zijn boek kwamen er tal van boeken en pamfletten uit, waarbij sommige Amin’s analyse steunden en andere die aanvielen. Het interessante is de reactie die Amin vervolgens schreef aan zijn critici. Amin gebruikte niet langer de islam als onderbouwing voor zijn betoog maar westerse filosofie. De schrijver Hourani schreef dat het leek alsof ‘de islamitische stellingen uit elkaar vielen en een compleet ander bouwwerk tevoorschijn kwam’.

Het kan niet onderschat worden hoe belangrijk ideeën zijn voor maatschappelijke verandering. Veel mensen denken dat de politiek maatschappelijke verandering aanstuurt. De politiek is echter een volger van de publieke opinie. Het zijn de intellectuelen die nieuwe ideeën aandragen. Vervolgens nemen journalisten, leraren en andere opiniemakers academische ideeën ter harte en maken de vertaalslag naar publieke opinie. Het is deze verandering in publieke opinie die de politiek aanstuurt en niet andersom.

Het bovenstaande roept de vraag op waarom het Midden-Oosten niet dezelfde liberale revolutie heeft meegemaakt als het westen. Het antwoord hierop is te vinden in de aanloop naar de Eerste Wereldoorlog. Het klassiek-liberale gedachtegoed raakte uit de gratie, zowel in het westen als in het Midden-Oosten. Het verschil is dat het klassiek-liberalisme lang genoeg invloed heeft gehad in het westen om permanente verandering in haar instituties te bewerkstelligen. Die liberale trein lijkt het Midden-Oosten gemist te hebben. Latere denkers namen ongezonde vormen van nationalisme aan, waarbij niet langer vrijheid maar collectivisme de boventoon voerde. Dit seculiere en collectivistische nationalisme culmineerde uiteindelijk in de zesdaagse oorlog met Israël, waarbij de laatste won en het Arabisch nationalisme van ellende uit elkaar viel.

De laatste jaren lijkt die liberale trein lijkt met enorme vertraging alsnog aan te komen. Het grootste succesverhaal van de Arabische Lente is het feit dat Tunesië een democratie is geworden. Verwachtingen over de Lente waren aanvankelijk hooggespannen. Het viel echter niet mee om beter bewapende regimes omver te werpen en waar dat lukte sprongen beter georganiseerde islamofascisten in het machtsvacuüm. Desondanks is verandering op de lange termijn onvermijdelijk wanneer Tunesië een succes wordt en het overgrote deel van het Midden-Oosten naar meer vrijheid blijft verlangen.

Iedereen heeft een baas

maandag, november 23rd, 2015

Zelfs de CEO van een multinational heeft een ‘baas’.

Zo moet de CEO verantwoording afleggen aan de investeerders. Veel belangrijker is de verantwoording die CEO’s hebben aan hun klanten. Wanneer je de behoeften van de klanten niet centraal stelt dan kunnen klanten hun geld elders besteden. Dit in tegenstelling tot een monopolist zoals de overheid, die financiering van haar activiteiten verplicht stelt. Libertariërs maken dan ook graag onderscheid tussen de vrijwillige (private) sector en de dwangmatige (publieke) sector.

Aan deze wijsheid moest ik denken toen ik het onderstaande nummer luisterde. Een eend vraagt iedere dag aan een limonadeverkoper of hij druiven verkoopt. De limonadeverkoper wil zich niet aanpassen maar vanuit het winstmotief (of is het irritatie?) besluit hij om zijn assortiment uit te bereiden.

Een andere kijk op verslaving

vrijdag, oktober 30th, 2015

Wat veroorzaakt heroïneverslaving? Je zou zeggen dat de heroïne de bron van de verslaving is. Experimenten laten echter een genuanceerd beeld zien. Wanneer mensen diep ongelukkig zijn en drugs hun enige ontsnapping is dan zullen ze naar de drugs blijven verlangen. Als omstandigheden veranderen en verdwijnt dat verlangen naar drugs.

Vrijhandel in nieren

vrijdag, oktober 9th, 2015

Elene Walgenbach, voorzitter Jonge Democraten, haalde onlangs de Volkskrant met haar opinieartikel ‘Legaliseer de nierhandel’.

Eergisteren was het legaliseren van orgaanhandel slechts een issue bij een enkele liberale filosoof en de libertarische beweging. Nu pleiten ook de D66 jongeren voor het zelfbeschikkingsrecht.

Een dialyse kost per nierpatiënt jaarlijks 55 tot 80 duizend euro. Een niertransplantatie kost eenmalig 80 duizend euro en elk jaar erna achtduizend euro aan nazorg en medicijnen. De Nederlandse Transplantatiestichting heeft berekend dat een transplantatie na 15 jaar 661 duizend euro bespaart ten opzichte van een dialysebehandeling; na 25 jaar (want een nier van een levende donor gaat langer mee) is dit verschil zelfs meer dan 1,1 miljoen euro. Zelfs als een donor een half miljoen krijgt voor zijn of haar nier, wordt er nog steeds een enorm bedrag bespaard dat anders naar dialyse was gegaan.

Bron: Volkskrant

Is de oorlog in Oekraïne voorbij?

maandag, september 28th, 2015

Toen er sprake was van een wapenstilstand tussen Oekraïne en de rebellen zag iedereen het wat er ging volgen. Beide partijen bouwden hun troepenmacht aan. Een verdere escalatie van het conflict leek onvermijdelijk.

Helemaal rustig is het sinds die tijd niet. Desondanks lijkt het alsof er concrete stappen worden gezet richting een vreedzame oplossing van het conflict.

Open grenzen: vrijheid voor iedereen

vrijdag, september 18th, 2015

Libertariërs kunnen geen enkel mens uitsluiten van hun morele principes. Het verbaast mij dan ook dat er libertariërs zijn die in iedere optiek voor vrijheid zijn … behalve als het gaat om immigratie. Ik ben Victor van de Sterren dan ook dankbaar dat hij de moeite heeft genomen om te reageren op mijn pleidooi voor open grenzen.

closeup

Van der Sterren geeft in zijn artikel aan dat ik zijn argumenten oneerlijk weergaf. Hij gebruikte namelijk drie argumenten tegen open grenzen terwijl ik slechts op twee argumenten reageerde. Mijn overweging was om een bondig blog te schrijven, waarop ik inging op de belangrijkste argumenten. Wanneer de praktische argumenten ontkracht waren dan zou het derde (meer theoretische) argument minder overtuigend zijn. Ook voor dit blog zal ik me vooral richten op de essentie in plaats dat ik iedere zin van het 4.000 woorden tellende artikel zal ontleden.

Dus hierbij alsnog het derde argument:

Is het beperken van immigratie een schending van de rechten der immigranten? Wel, is het ontzeggen van toegang tot mijn erf een schending van de rechten van mensen die daar zonder mijn toestemming willen verblijven? Geenszins. Het cruciale verschil is dat immigratie naar een land valt onder de auspiciën van een territoriale monopolist, te weten de overheid. Voluntaristen zijn het erover eens dat deze overheid onterecht dat territoriale monopolie claimt, en dat alle grond idealiter in privé-bezit zou moeten zijn.

Als alle grond in privé-bezit zou moeten zijn, en ‘publieke ruimte’ eigenlijk immoreel is, kunnen we dan niet stellen dat het toelaten van immigranten in ‘Nederland’ goed te vergelijken valt met een situatie waarin de krakers van een pand andere krakers uitnodigen om zich in dat pand te vestigen? Hoe kunnen zij dit legitiem doen, als niet-eigenaar? Enkel de rechtmatige eigenaar van grond kan bepalen wie hij op zijn erf toelaat, en onder welke voorwaarden. Derhalve zouden consequente libertariërs éérst naar de privatisering van alle grond moeten streven, en kunnen vervolgens de private eigenaren zelf bepalen wiens aanwezigheid zij daar dulden.

Let vooral op de laatste zin van de argumentatie: we moeten eerst alle grond privatiseren zodat private eigenaren zelf kunnen bepalen wiens aanwezigheid zij dulden. Met dat argument in de hand kun je ook voor geboortebeperking pleiten. Want waar gaven private eigenaren toestemming voor al die extra ‘krakers’? Wat voor reden zou je kunnen hebben om wel voor immigratiebeperking te pleiten en niet voor geboortebeperking?

Omdat sommige private eigenaren zelf kinderen hebben? Dat benadeelt de kinderlozen.

Omdat kinderen later belasting zullen betalen? Daar hebben private eigenaren op het moment niks aan. Alsof het gelegitimeerd is om geld te stelen zolang je het maar met rente teruggeeft.

Omdat de meeste kinderen in private woningen overnachten? Dat neemt niet weg dat de overheid publieke grond kraakt om scholen op te bouwen.

Omdat deze ‘krakers’ toevallig in Nederland geboren zijn? Dan mag een libertariër goed zijn best doen om een argument te bedenken waarom dat relevant zou zijn.

Men zou zelfs kunnen stellen dat het ‘kraakargument’ beter aansluit bij geboortebeperking dan bij immigratierestricties. De hoeveelheid immigranten besluiten we min of meer democratisch terwijl iedere ouder onbeperkt kinderen mag fokken, zonder daarbij rekening te houden met ‘de private eigenaren’.

In mijn vorige blog haalde ik een studie aan die aantoonde dat immigratie de overheid per saldo meer oplevert dan het kost. Van der Sterren stelt vervolgens dat mijn argumentatie volstrekt utilitair is. Hij kon er geen libertarisme in ontdekken. Dat vond ik een opvallende opmerking aangezien je vanuit utilitair oogpunt perfect libertariër kunt zijn. De econoom David Friedman is een prominente voorstander van deze zienswijze, maar dit geheel terzijde.

Van der Sterren stelt dat er tal van maatschappelijke kosten zijn die niet in studies worden meegenomen.

(…) wat heeft een man die onteigent is om plaats te maken voor een asielzoekerscentrum eraan dat “immigratie ook iets oplevert”? Wat heeft de man twee huizen verderop, wiens woning waardeloos en onverkoopbaar is geworden, aan deze stelling? Wat hebben de slachtoffers van duidelijk toegenomen misdaadcijfers eraan? Niets, niets, niets!

Daar kan ik geen libertarische kaas van maken. Je kunt dezelfde ‘argumenten’ gebruiken om te pleiten voor geboortebeperking. Wat heeft de man die onteigent is om plaats te maken voor een school eraan dat “kinderen uiteindelijk ook iets opleveren”? Wat heeft de man twee huizen verderop, wiens woning waardeloos en onverkoopbaar is geworden door al die baldadige kinderen aan deze stelling? Wat hebben de slachtoffers van duidelijk toegenomen misdaadcijfers eraan?* Niets, niets, niets!

* De daders van criminaliteit zijn relatief vaak jongens in de tienerleeftijd.

In mijn vorige blog stelde ik dat Serton en van der Sterren geen enkel voorbeeld gaven van een vrije westerse samenleving die ten onder is gegaan door immigratie. Er werd niets eens één voorbeeld gegeven van een vrijheid die beperkt is door immigratie.

Van der Sterren geeft vervolgens een aantal historische voorbeelden waaruit zou blijken dat immigratie resulteerde in de ondergang van samenlevingen. Als voorbeeld hiervan noemt hij de volksverhuizingen ten tijde van de Romeinen, de migratie van de Hunnen, de Europese kolonisatie van Noord-Amerika en de verspreiding van Arabieren over het Midden-Oosten.

Immigranten gelijk stellen aan veroveraars is een stropopredenering. Los daarvan is er wat aan te merken bij ‘historische voorbeelden’ die honderden jaren geleden afspeelden. Al deze voorbeelden speelden zich namelijk af voor de ontdekking van mensenrechten en de invoering van liberale ideeën zoals de scheiding der machten en een toetsbare overheid. Dat zijn krachtige ideeën en instituties die een vrije westerse samenleving veel weerbaarder maken dan de banenrepubliek van de Romeinen meer dan duizend jaar geleden.*

* Voor de constatering dat het Romeinse rijk een banenrepubliek was ben ik de politicoloog Francis Fukuyama erkentelijk.

Tot slot zal ik dieper ingaan op het argument dat immigratie de ondergang zal inluiden van een vrije westerse samenleving. Ik ben in mijn vorige blog, wederom om de bondigheid, uitsluitend ingegaan op het meest sterke punt in het betoog van Serton en van der Sterren. Mijn inziens was het sterkste punt dat allochtonen doorgaans socialistischer stemmen dan autochtonen. Je zou verwachten dat hoe meer immigratie, hoe socialistischer de politiek en hoe minder economisch vrijheid een land heeft. Daar is echter geen enkel bewijs voor. Dit punt werd volkomen genegeerd in de reactie van van der Sterren op mijn blog.

Als praktisch punt gaf ik aan dat allochtonen steeds vaker op D66 stemmen. Van der Sterren heeft gelijk wanneer hij me erop wijst dat dit vooral lokale verkiezingen betreft. Daarentegen maakt van der Sterren de claim dat niet westerse allochtonen de PvdA verruilen voor de SP en de VVD voor D66. Er zou sprake zijn van een ruk naar links.

Zulke claims zijn toetsbaar. Het CBS heeft van de laatste drie Tweede Kamer verkiezingen het stemgedrag van stemgerechtigden inzichtelijk gemaakt. Hierbij heeft men gekeken naar tal van kenmerken zoals opleidingsniveau, afkomst, leeftijd en andere factoren. Onderstaand zijn drie tabellen die het stemgedrag van niet westerse allochtonen weergeeft in vergelijking met autochtonen en westerse allochtonen (klik op de afbeelding voor een grotere weergave).

stemgedrag

Wat opvalt is dat de populariteit van de VVD toeneemt onder niet westerse allochtonen. De PvdA blijft populair onder niet westerse allochtonen maar er zijn wel wat andere kloven die gedicht worden. Zo nam in 2012 het aantal PVV stemmers onder niet westerse allochtonen toe tot ongeveer het niveau van autochtonen. Dat er sprake zou zijn van een ruk naar links blijkt niet uit de laatste drie Tweede Kamerverkiezingen. De SP is populairder onder autochtonen dan onder allochtonen.

Wederom kan ik geen libertarische kaas maken van de gedachtegang van van der Sterren. Als immigratiebeperkingen gerechtvaardigd zijn omdat immigranten collectivistisch stemmen, waarom is het dan ook niet gerechtvaardigd om collectivistische partijen te verbieden? En waarom alleen immigranten? Wanneer we de selectie toepassen op opleidingsniveau zijn de verschillen vele malen groter. Collectivistische partijen zijn populairder onder lager opgeleiden dan onder hoger opgeleiden. Desondanks horen we geen enkele libertariër pleiten voor eugenetica zolang we de verzorgingsstaat hebben.

Zoals ik al in mijn intro stelde; libertariërs kunnen geen enkel mens uitsluiten van hun morele principes. Libertariërs die desondanks pleiten voor immigratierestricties proberen dit ongelegen feit te verhullen door allerlei doemscenario’s aan te halen. Ik hoop dan ook dat deze discussie het debat naar een hoger niveau tilt. Een niveau waarin we kijken naar feiten en ons niet laten leiden door irrationale angsten. Niemand die voor open grenzen pleit stelt dat immigratie geen nadelen met zich meebrengt.

Wat voorstanders van open grenzen wel met overtuiging brengen is een consistent toegepast principe. Het principe dat ieder mens het recht heeft op een leven in vrijheid.

Een libertarisch betoog tegen immigratiebeperkingen

maandag, september 14th, 2015

Libertariërs verschillen over veel onderwerpen van mening. Desondanks is iedere libertariër het eens dat ieder mens, ongeacht nationaliteit, het recht heeft op een leven in vrijheid.

closeup

Mensen krijgen hun rechten niet van de overheid. Rechten worden verkregen vanuit filosofische principes, God of pragmatische overwegingen. Dat is één van de vele onderwerpen waar libertariërs heerlijk lang over kunnen discussiëren, maar dit geheel terzijde.

Vrijheid dus. De vrijheid om te doen wat je wilt, zolang je geen geweld gebruikt tegen anderen. Immigratiebeperkingen zijn daarentegen een vorm van geweld aangezien zij mensen opsluiten in arbitrair getrokken grenzen.

Bedenk wat voor groot onrecht dat is. Het is zeer waarschijnlijk dat je studeert of werkt buiten je geboorteplaats. Hoe zou je leven eruit hebben gezien wanneer je die plaats nooit mocht verlaten? Je hele leven is gelimiteerd tot de mogelijkheden die zich binnen een klein stukje grond voordoen.

Desondanks is er discussie tussen libertariërs of immigratiebeperkingen noodzakelijk zijn zolang we een verzorgingsstaat hebben. Victor van der Sterren en Henri Serton, beide libertariërs, zijn van mening dat enige restricties noodzakelijk zijn.

Hiervoor dragen zij twee argumenten aan. Ten eerste zal immigratie voornamelijk resulteren in kosten (de opvang van asielzoekers, het verstrekken van uitkeringen en inburgeringscursussen). Ten tweede zijn niet-westerse immigranten drager van onliberale culturen. Door meer immigranten toe te laten ondermijn je de basis van een vrije samenleving.

Het eerste punt is makkelijk onderuit te halen. Vrijwel iedere studie laat zien dat immigratie de overheid per saldo meer belasting oplevert dan het kost (zie bijv. deze studie van de OECD). Er zijn natuurlijk verschillen tussen groepen immigranten. Mensen uit Somalië integreren doorgaans slecht in Nederland terwijl Iraniërs het uitstekend doen. Alles bij elkaar genomen levert immigratie meer op dan het kost.

Het tweede punt is nog makkelijker te ontkrachten omdat er geen enkel voorbeeld is van een vrije westerse samenleving die ten onder is gegaan door immigratie. In het artikel van beide heren staat niet eens één voorbeeld van een vrijheid die beperkt is dankzij immigratie.

Ondanks het gebrek aan voorbeelden geven beide heren wel redenen waarom immigratie kan resulteren in minder vrijheid. Zo stemmen allochtonen doorgaans minder liberaal dan autochtonen. Hoe meer allochtonen, hoe socialistischer de politiek.

Daar valt wel wat op te nuanceren. Allochtonen stemmen steeds vaker zoals autochtonen. De PvdA blijft populair maar haar populariteit neemt gestaag af. Vrij Nederland wist te melden dat D66 steeds meer stemmen krijgt van allochtonen om tal van uiteenlopende redenen.

Desondanks hebben beide heren wel een punt dat allochtonen doorgaans socialistischer stemmen dan autochtonen. Dat is niet alleen het geval in Nederland maar in vrijwel ieder westers land. Je zou verwachten dat de landen met de meeste immigratie juist de grootste afname laten zien in economische vrijheid. Daar blijkt geen bewijs voor te zijn. Het beleid dat partijen uitvoeren is uiteindelijk veel belangrijker dan hoe ‘links’ ze staan in een politiek spectrum.

Beide heren stellen voor een aantal immigratiebeperkingen in te voeren. Het komt erop neer dat iedere werkgever een blik Pakistanen kan opentrekken, zolang die Pakistanen plechtig beloven de scheiding tussen kerk en staat te respecteren. Bij agressief of vijandig gedrag wacht uitzetting uit Nederland.

Zulk beleid kan ik alleen maar toejuichen omdat het een stap in de goede richting is. Het laat veel meer immigranten toe dan vandaag de dag mogelijk is. Hoe meer immigranten de kans krijgen om een leven op te bouwen in Nederland, hoe minder rechten we schenden door immorele immigratiebeperkingen.

Immigratie is niet alleen maar vrijheid blijheid. Desondanks is er geen enkel bewijs dat open grenzen gelijk staat aan de afbraak van een vrije samenleving. Libertariërs zouden moeten pleiten tegen de grootste mensenrechtenschending van deze tijd: het opsluiten van mensen in arbitrair getrokken grenzen. Of zoals zo mooi staat op het Vrijheidsbeeld:

“Give me your tired, your poor,
Your huddled masses yearning to breathe free,
The wretched refuse of your teeming shore.
Send these, the homeless, tempest-tost to me,
I lift my lamp beside the golden door!”

ESFL conferentie Amsterdam

zondag, september 13th, 2015

Aankomende zaterdag is het zover! Dan gaat de regionale ESFL conferentie in Amsterdam beginnen. Net zoals vorig jaar zullen er weer tal van interessante sprekers komen. Wil je meer weten over cryptocurrencies? De Nederlandse liberale traditie? Een kritiek op het werk van Piketty? Dan ben je bij deze conferentie op de goede plek.

ESFL-Logo

Datum: zaterdag 19 september
Tijd: 9:00 – 18:00
Locatie:

University of Amsterdam
Oudemanhuispoort 4‐6
Amsterdam

Registeren kan hier. Entree is gratis. Iedereen is welkom.

Waarom vliegen bootvluchtingen niet?

donderdag, september 10th, 2015

In een overvolle boot over de Middellandse Zee kost een vluchteling al snel duizend euro. Dat terwijl een vliegreisje over al snel de helft is. Waarom kiezen de vluchtelingen dan toch voor de boottocht?

Omdat ze het vliegtuig niet in komen. Kunstmatig gemaakte belemmeringen zoals paspoorten en visums verbieden vliegtuigmaatschappijen om vluchtelingen te vervoeren. Families in arme landen steken al hun geld bij elkaar om de oversteek van één familielid te financieren. Het doel is dat deze, doorgaans jongeman, gaat studeren en/of werken om uiteindelijk geld terug te sturen naar het land van herkomst. Waarom investeert de familie dit geld niet in een onderneming?

Omdat ze een fundamenteel gebrek hebben aan economische vrijheid. Wijdverbreide corruptie vernietigd vrijwel ieder particulier initiatief. Het openen van de landsgrenzen is de oplossing voor de grootste mensenrechtenschending van deze tijd: het opsluiten van mensen in arbitrair getrokken grenzen.

Zie ook: Waarom we onze grenzen juist open moeten gooien

Wat zou Leonard Read doen?

maandag, augustus 31st, 2015

Het leven van Leonard Read is erg interessant. Read is de persoon die de eerste libertarische denktank in de VS opzette. Hij is auteur van talloze boeken en waarschijnlijk het beste economie essay dat ooit is geschreven: Ik, potlood.

Wat ik hier wil uitlichten is het karakter van de beste man in één voorbeeld. Op een dag kreeg hij bijzondere post. In de envelop ontdekte Read een drie pagina tellende tirade tegen zijn ideeën. De brief was geschreven door een boze vakbondsman genaamd ‘Whitey’.

Leonard Read (1898 - 1983)

Leonard Read (1898 – 1983)

Tegenwoordig zouden we ‘Whitey’ een trol noemen en verder negeren. Read pakte het anders aan. Hij schreef een serieuze en hartelijk brief terug, met daarbij twee kleine boeken als bijlage. Twee weken later schreef de vakbondsman terug dat het hem speet. Hij verzocht Read om zijn ‘raadsman te zijn qua boeken. Stuur me alles wat volgens uw mening mijn denkwijze kan beïnvloeden, inclusief factuur.’

Niet lang daarna werden Whitey en Read goede vrienden. Whitey stopte zijn activiteiten bij de vakbond en werd een ambassadeur voor het gedachtegoed van Read. De twee hadden hun eerste ontmoeting in Seattle, waar Read een lezing gaf. Na afloop reed Whitey hem naar het vliegveld. Read herinnerde Whitey aan de eerste brief die hij stuurde. Whitey voelde zich schuldig dat hij zo’n hatelijke manier had gereageerd op de ideeën van Read.

‘Veronderstel dat ik op dezelfde manier had gereageerd, zouden jij en ik dan nu in dezelfde auto zitten?’

‘Absoluut niet!’

‘Whitey, laat ik uitleggen wat ik precies deed.’ Read pakte zijn vliegticket en drukte het tegen de vooruit van de auto. ‘Wat houdt de ticket op haar plek?’

‘De druk van uw vinger.’

‘Dat klopt, Whitey. Dit staat bekend als de wet van polariteit of de spanning tussen tegenstellingen. Kijk wat het gevolg is wanneer ik mijn vinger verwijder.’ De ticket viel op de grond. ‘Dit is precies wat ik deed met jou. Ik verwijderde de spanning; ik gaf je niets om tegenaan te schoppen.’ Read citeerde een oud Arabisch gezegde, ‘hij die de tweede keer sloeg begon het gevecht.’ ‘Omdat ik niet terugsloeg, was er geen reden om te vechten. Daarom konden wij vrienden worden.’

Het verhaal eindigt hier niet. Twee jaar later stopte de brievenstroom van Whitey. Uiteindelijk kreeg Read een brief waarin Whitey stelde dat hij in het ziekenhuis lag na een auto-ongeluk. Hij zat nog steeds in het ziekenhuis na 90 dagen. Hij sloot zijn brief af met dit: ‘maar, Mr. Read, je zou de interesse van mijn drie dokters moeten zien in onze filosofie!’

De stijl van Read laat mooi mijn eigen tekortkomingen zien. Hoeveel meer mensen had ik kunnen overtuigen als ik niet zo zuur en hatelijk was in het verleden? Zelfs vandaag de dag komt het zure er doorheen, zelfs wanneer ik het niet zo bedoel. Een recent voorbeeld is mijn artikel over de JOVD. Hierin stelde ik dat de JOVD voor als ‘een club die gevuld is met rijkeluiskindjes, die ‘liberaal’ zijn omdat hun ouders teveel belasting betalen.’ Hoeveel meer JOVD’ers had ik kunnen overtuigen van mijn argumenten wanneer ik de stijl van Read omarmde?

Zoals christenen zich afvragen wat Jezus zou hebben gedaan, zo zouden libertariërs zich moeten afvragen hoe Leonard Read zou handelen. Ik durf niet eens een schatting te maken hoeveel meer vruchten mijn communicatie zou hebben afgeworpen, laat staan om deze schatting toe te passen op de gehele libertarische beweging. Dus hierbij: een pleidooi voor beschaafdheid en bescheidenheid!

Bron: FEE

Vijf redenen om de leerplicht af te schaffen

dinsdag, augustus 25th, 2015

Zeg dat je de leerplicht wilt afschaffen en je krijgt gegarandeerd hysterisch protest. Dat terwijl er minstens 5 goede redenen zijn om de leerplicht af te schaffen.

1. Invoering leerplicht heeft geen rol gespeeld in het tegengaan van analfabetisme
Schaf de leerplicht af en Nederland is binnen afzienbare tijd het domste land in de wereld, aldus voorstanders van onderwijsdwang. Als we zonder leerplicht het domste land in de wereld worden dan moet de invoering van de leerplicht één van de grootste keerpunten zijn geweest in de Nederlandse geschiedenis.

Op 1 januari 1901 stelde de Nederlandse regering de leerplicht in werking. Vanaf die datum moest ieder kind van 6 tot 12 jaar verplicht onderwijs volgen. Historici die onderzoek doen naar de geletterdheid stuiten op een voor de hand liggend probleem: mensen die niet kunnen schrijven zullen hun geschiedenis niet vereeuwigen in het geschreven woord. Daarom wordt geschiedenis vrijwel uitsluitend gedoceerd vanuit het perspectief van geletterde heersers.

Gelukkig hebben historici een oplossing gevonden voor dit probleem: de handtekening. Men begon vroeger pas met schrijven wanneer men het lezen machtig was. De handtekening, als onderdeel van de schrijfkunst, is daarmee de maatstaf van geletterdheid. Door te kijken naar huwelijks- en geboorteakten krijgt men een goed beeld van de geletterdheid in de samenleving. Was men analfabeet? Dan zette men een kruisje onder een akte. Kan men schrijven? Dan zette men een handtekening.

De onderstaande grafiek is gebaseerd op geboorteaktes, die destijds uitsluitend door mannen werd ondertekend. Met deze methode kunnen we zien dat analfabetisme gestaag afnam in Nederland, lang voordat de leerplicht werd ingevoerd. Volgens historicus Boonstra hadden het verbod op kinderarbeid in 1872 en de invoering van de leerplichtwet in 1901 ‘geen effect gehad of kwamen als mosterd na de maaltijd’.

Leerplicht1

2. Leerplicht is een misleidende term
In werkelijkheid hebben we het over de schoolplicht. Het idee dat iedereen verplicht naar school moet van 5 tot 16 jaar. Met leren heeft dat tot dusver niets van doen. Veel vakken die scholieren krijgen zijn weliswaar handig maar niet essentieel om een zelfstandig leven te leiden. Zo kan het handig zijn om te weten waar China staat aangegeven op de wereldkaart maar het is nog veel handiger om te weten hoe je een vliegtuig naar China neemt. Het zijn juist deze praktische vaardigheden die niet binnen de schoolmuren geleerd worden.

3. School staat zelfontplooiing in de weg
School is een onaantrekkelijke plek om te leren. Het is de leraar, of eigenlijk het Ministerie van Onderwijs, die bepaalt wat kinderen moeten leren en op welke tijden. Mensen leren het meest effectief wanneer ze interesse hebben in wat ze leren. Deze interesse creëer je niet in een georganiseerd rooster, waarbij een leerling het ene uur interesse moet hebben in Frans en het andere uur in scheikunde. Een interesse die, indien aanwezig, bruut verstoord wordt door het gejengel van de schoolbel.

Als interesse de fundering van leren is, dan is dwang de sloopkogel. Leerlingen zullen zoveel mogelijk feiten opslaan in hun kortetermijngeheugen zodat ze dit na een examen weer kunnen vergeten. Iedereen weet dat dit waar is. Desondanks is ons schoolsysteem nog altijd georganiseerd om feiten te stampen in het kortetermijngeheugen van leerlingen.

Dat school inefficiënt is om kennis over te brengen is nog niet het grootste probleem. Het grootste probleem is dat het huidige onderwijs creativiteit doodt. Jonge kinderen zitten vol met vragen over de wereld. Vergelijk dit met pubers die leren slechts zien als een saaie verplichting. Het huidige onderwijs is dan ook gebaseerd op de eerste staatsscholen in Pruisen, waar het doel was om gehoorzame burgers en soldaten te produceren. Teveel vragen stellen past niet bij gehoorzame burgers.

4. Thuisonderwijs is een uitstekend alternatief
Na het ontbijt niet met de fiets naar school maar aan de keukentafel met wat schoolboeken. De meeste mensen vinden thuisonderwijs maar een vreemd verschijnsel. Kinderen zouden sociaal geïsoleerd opgroeien en bovendien dom zijn omdat ze les krijgen van hun ouders in plaats van geschoolde leraren.

Kijken we naar studies over thuisonderwijs dan blijkt dat kinderen die thuisonderwijs genieten vaak hoger scoren in gestandaardiseerde toetsen dan scholieren. Dat is opvallend omdat thuisonderwijzers er doorgaans een vrijere onderwijsmethode op nahouden terwijl scholieren getraind worden om toetsen te maken. Bovendien geven thuisonderwijzers slechts een fractie uit van het bedrag dat scholen over de balk gooien. De kosten van thuisonderwijs zijn gemiddeld een paar honderd euro per kind. Bij het basisonderwijs is dit al meer dan 6.000 euro. In het voortgezet onderwijs zelfs bijna 8.000 euro.

Dat thuisgeschoolde kinderen sociaal geïsoleerd opgroeien is een hardnekkige mythe. Alsof er opeens geen buurtkinderen of sportverenigingen bestaan. Of andere thuisgeschoolde kinderen waarmee ‘klassenuitjes’ georganiseerd worden. Het doel van school is dan ook niet om kinderen te socialiseren maar om ervoor te zorgen dat ze hun bek houden en stil zitten. De schaarse sociale interactie in de pauzes maken het verschil niet.

5. School is een gevangenis
Veel leerlingen klagen dat school lijkt op een gevangenis. In werkelijkheid is school een gevangenis. Het enige verschil tussen beide instellingen is dat je pas naar een gevangenis gaat wanneer je een misdaad begaat, terwijl je in school zit omdat je een bepaalde leeftijd bereikt. Zowel in school als in de gevangenis bepalen anderen wat je moet doen en wat de straf is wanneer je hun bevelen niet opvolgt. Bij ontsnapping is er een klein leger leerplichtambtenaren om de gedetineerden terug te brengen naar hun cel.

Er zijn natuurlijk verschillende soorten scholen, zoals er ook verschillen zijn tussen gevangenissen. Ondanks deze verschillen kunnen we vrijwel iedere school rechtsboven in de onderstaande afbeelding plaatsen. De enige uitzondering is het Sudbury onderwijs. Bij deze vorm van onderwijs zijn er geen schoolbellen, huiswerk, examens, roosters of klassen. Iedere leerling staat vrij om zijn of haar eigen interesses te volgen. Daarmee is het Sudbury onderwijs één van de weinige onderwijsvormen waarbij het leergierige in het kind behouden blijft.

Leerplicht2

Conclusie
Iedere ouder heeft een onderhoudsplicht naar hun kind. Mijn voorstel is om enige basiskennis (rekenen, schrijven en lezen) als onderdeel te zien van deze onderhoudsplicht. Een kind verwaarlozen moet strafbaar zijn, ongeacht of de verwaarlozing een gebrek aan eten, orale hygiëne of onderwijs betreft. Het beroep ‘leerplichtambtenaar’ is net zo onzinnig als een ‘eetplichtambtenaar’ of een ‘tandenpoetsambtenaar’.

De JOVD heeft geen ziel

donderdag, augustus 20th, 2015

Na een jaar of twee als actief internetlibertariër besloot ik om mijn tijd nuttiger te besteden. Ik werd lid van de JOVD.

JOVD-Logo285C

De JOVD, de jongerenclub van de VVD, zag ik als een organisatie die open staat voor liberale ideeën. Nadat ik lid werd solliciteerde ik naar de functie van politiek commissaris onderwijs. Ik bereidde mijn sollicitatiebrief zorgvuldig voor. Een letterlijk citaat uit de brief:
(more…)

Lezing Frank Karsten

vrijdag, augustus 14th, 2015

Op donderdag 20 augustus zal Frank Karsten spreken bij het Forum voor Democratie. Als mede-auteur van een boek dat uiterst kritisch is over democratie belooft dat een interessante avond te worden.

democratie-principe

Karsten is mede-oprichter van deze stichting MeerVrijheid en betrokken bij het Mises-instituut, dat onderzoek doet naar Oostenrijkse School van vrije marktdenkers.

Datum: donderdag 20 augustus
Tijd: 18:00 – 20:00
Locatie:

Herengracht 74-sous
Amsterdam.

Bron: FB