Author Archive

Wat zou Leonard Read doen?

maandag, augustus 31st, 2015

Het leven van Leonard Read is erg interessant. Read is de persoon die de eerste libertarische denktank in de VS opzette. Hij is auteur van talloze boeken en waarschijnlijk het beste economie essay dat ooit is geschreven: Ik, potlood.

Wat ik hier wil uitlichten is het karakter van de beste man in één voorbeeld. Op een dag kreeg hij bijzondere post. In de envelop ontdekte Read een drie pagina tellende tirade tegen zijn ideeën. De brief was geschreven door een boze vakbondsman genaamd ‘Whitey’.

Leonard Read (1898 - 1983)

Leonard Read (1898 – 1983)

Tegenwoordig zouden we ‘Whitey’ een trol noemen en verder negeren. Read pakte het anders aan. Hij schreef een serieuze en hartelijk brief terug, met daarbij twee kleine boeken als bijlage. Twee weken later schreef de vakbondsman terug dat het hem speet. Hij verzocht Read om zijn ‘raadsman te zijn qua boeken. Stuur me alles wat volgens uw mening mijn denkwijze kan beïnvloeden, inclusief factuur.’

Niet lang daarna werden Whitey en Read goede vrienden. Whitey stopte zijn activiteiten bij de vakbond en werd een ambassadeur voor het gedachtegoed van Read. De twee hadden hun eerste ontmoeting in Seattle, waar Read een lezing gaf. Na afloop reed Whitey hem naar het vliegveld. Read herinnerde Whitey aan de eerste brief die hij stuurde. Whitey voelde zich schuldig dat hij zo’n hatelijke manier had gereageerd op de ideeën van Read.

‘Veronderstel dat ik op dezelfde manier had gereageerd, zouden jij en ik dan nu in dezelfde auto zitten?’

‘Absoluut niet!’

‘Whitey, laat ik uitleggen wat ik precies deed.’ Read pakte zijn vliegticket en drukte het tegen de vooruit van de auto. ‘Wat houdt de ticket op haar plek?’

‘De druk van uw vinger.’

‘Dat klopt, Whitey. Dit staat bekend als de wet van polariteit of de spanning tussen tegenstellingen. Kijk wat het gevolg is wanneer ik mijn vinger verwijder.’ De ticket viel op de grond. ‘Dit is precies wat ik deed met jou. Ik verwijderde de spanning; ik gaf je niets om tegenaan te schoppen.’ Read citeerde een oud Arabisch gezegde, ‘hij die de tweede keer sloeg begon het gevecht.’ ‘Omdat ik niet terugsloeg, was er geen reden om te vechten. Daarom konden wij vrienden worden.’

Het verhaal eindigt hier niet. Twee jaar later stopte de brievenstroom van Whitey. Uiteindelijk kreeg Read een brief waarin Whitey stelde dat hij in het ziekenhuis lag na een auto-ongeluk. Hij zat nog steeds in het ziekenhuis na 90 dagen. Hij sloot zijn brief af met dit: ‘maar, Mr. Read, je zou de interesse van mijn drie dokters moeten zien in onze filosofie!’

De stijl van Read laat mooi mijn eigen tekortkomingen zien. Hoeveel meer mensen had ik kunnen overtuigen als ik niet zo zuur en hatelijk was in het verleden? Zelfs vandaag de dag komt het zure er doorheen, zelfs wanneer ik het niet zo bedoel. Een recent voorbeeld is mijn artikel over de JOVD. Hierin stelde ik dat de JOVD voor als ‘een club die gevuld is met rijkeluiskindjes, die ‘liberaal’ zijn omdat hun ouders teveel belasting betalen.’ Hoeveel meer JOVD’ers had ik kunnen overtuigen van mijn argumenten wanneer ik de stijl van Read omarmde?

Zoals christenen zich afvragen wat Jezus zou hebben gedaan, zo zouden libertariërs zich moeten afvragen hoe Leonard Read zou handelen. Ik durf niet eens een schatting te maken hoeveel meer vruchten mijn communicatie zou hebben afgeworpen, laat staan om deze schatting toe te passen op de gehele libertarische beweging. Dus hierbij: een pleidooi voor beschaafdheid en bescheidenheid!

Bron: FEE

Vijf redenen om de leerplicht af te schaffen

dinsdag, augustus 25th, 2015

Zeg dat je de leerplicht wilt afschaffen en je krijgt gegarandeerd hysterisch protest. Dat terwijl er minstens 5 goede redenen zijn om de leerplicht af te schaffen.

1. Invoering leerplicht heeft geen rol gespeeld in het tegengaan van analfabetisme
Schaf de leerplicht af en Nederland is binnen afzienbare tijd het domste land in de wereld, aldus voorstanders van onderwijsdwang. Als we zonder leerplicht het domste land in de wereld worden dan moet de invoering van de leerplicht één van de grootste keerpunten zijn geweest in de Nederlandse geschiedenis.

Op 1 januari 1901 stelde de Nederlandse regering de leerplicht in werking. Vanaf die datum moest ieder kind van 6 tot 12 jaar verplicht onderwijs volgen. Historici die onderzoek doen naar de geletterdheid stuiten op een voor de hand liggend probleem: mensen die niet kunnen schrijven zullen hun geschiedenis niet vereeuwigen in het geschreven woord. Daarom wordt geschiedenis vrijwel uitsluitend gedoceerd vanuit het perspectief van geletterde heersers.

Gelukkig hebben historici een oplossing gevonden voor dit probleem: de handtekening. Men begon vroeger pas met schrijven wanneer men het lezen machtig was. De handtekening, als onderdeel van de schrijfkunst, is daarmee de maatstaf van geletterdheid. Door te kijken naar huwelijks- en geboorteakten krijgt men een goed beeld van de geletterdheid in de samenleving. Was men analfabeet? Dan zette men een kruisje onder een akte. Kan men schrijven? Dan zette men een handtekening.

De onderstaande grafiek is gebaseerd op geboorteaktes, die destijds uitsluitend door mannen werd ondertekend. Met deze methode kunnen we zien dat analfabetisme gestaag afnam in Nederland, lang voordat de leerplicht werd ingevoerd. Volgens historicus Boonstra hadden het verbod op kinderarbeid in 1872 en de invoering van de leerplichtwet in 1901 ‘geen effect gehad of kwamen als mosterd na de maaltijd’.

Leerplicht1

2. Leerplicht is een misleidende term
In werkelijkheid hebben we het over de schoolplicht. Het idee dat iedereen verplicht naar school moet van 5 tot 16 jaar. Met leren heeft dat tot dusver niets van doen. Veel vakken die scholieren krijgen zijn weliswaar handig maar niet essentieel om een zelfstandig leven te leiden. Zo kan het handig zijn om te weten waar China staat aangegeven op de wereldkaart maar het is nog veel handiger om te weten hoe je een vliegtuig naar China neemt. Het zijn juist deze praktische vaardigheden die niet binnen de schoolmuren geleerd worden.

3. School staat zelfontplooiing in de weg
School is een onaantrekkelijke plek om te leren. Het is de leraar, of eigenlijk het Ministerie van Onderwijs, die bepaalt wat kinderen moeten leren en op welke tijden. Mensen leren het meest effectief wanneer ze interesse hebben in wat ze leren. Deze interesse creëer je niet in een georganiseerd rooster, waarbij een leerling het ene uur interesse moet hebben in Frans en het andere uur in scheikunde. Een interesse die, indien aanwezig, bruut verstoord wordt door het gejengel van de schoolbel.

Als interesse de fundering van leren is, dan is dwang de sloopkogel. Leerlingen zullen zoveel mogelijk feiten opslaan in hun kortetermijngeheugen zodat ze dit na een examen weer kunnen vergeten. Iedereen weet dat dit waar is. Desondanks is ons schoolsysteem nog altijd georganiseerd om feiten te stampen in het kortetermijngeheugen van leerlingen.

Dat school inefficiënt is om kennis over te brengen is nog niet het grootste probleem. Het grootste probleem is dat het huidige onderwijs creativiteit doodt. Jonge kinderen zitten vol met vragen over de wereld. Vergelijk dit met pubers die leren slechts zien als een saaie verplichting. Het huidige onderwijs is dan ook gebaseerd op de eerste staatsscholen in Pruisen, waar het doel was om gehoorzame burgers en soldaten te produceren. Teveel vragen stellen past niet bij gehoorzame burgers.

4. Thuisonderwijs is een uitstekend alternatief
Na het ontbijt niet met de fiets naar school maar aan de keukentafel met wat schoolboeken. De meeste mensen vinden thuisonderwijs maar een vreemd verschijnsel. Kinderen zouden sociaal geïsoleerd opgroeien en bovendien dom zijn omdat ze les krijgen van hun ouders in plaats van geschoolde leraren.

Kijken we naar studies over thuisonderwijs dan blijkt dat kinderen die thuisonderwijs genieten vaak hoger scoren in gestandaardiseerde toetsen dan scholieren. Dat is opvallend omdat thuisonderwijzers er doorgaans een vrijere onderwijsmethode op nahouden terwijl scholieren getraind worden om toetsen te maken. Bovendien geven thuisonderwijzers slechts een fractie uit van het bedrag dat scholen over de balk gooien. De kosten van thuisonderwijs zijn gemiddeld een paar honderd euro per kind. Bij het basisonderwijs is dit al meer dan 6.000 euro. In het voortgezet onderwijs zelfs bijna 8.000 euro.

Dat thuisgeschoolde kinderen sociaal geïsoleerd opgroeien is een hardnekkige mythe. Alsof er opeens geen buurtkinderen of sportverenigingen bestaan. Of andere thuisgeschoolde kinderen waarmee ‘klassenuitjes’ georganiseerd worden. Het doel van school is dan ook niet om kinderen te socialiseren maar om ervoor te zorgen dat ze hun bek houden en stil zitten. De schaarse sociale interactie in de pauzes maken het verschil niet.

5. School is een gevangenis
Veel leerlingen klagen dat school lijkt op een gevangenis. In werkelijkheid is school een gevangenis. Het enige verschil tussen beide instellingen is dat je pas naar een gevangenis gaat wanneer je een misdaad begaat, terwijl je in school zit omdat je een bepaalde leeftijd bereikt. Zowel in school als in de gevangenis bepalen anderen wat je moet doen en wat de straf is wanneer je hun bevelen niet opvolgt. Bij ontsnapping is er een klein leger leerplichtambtenaren om de gedetineerden terug te brengen naar hun cel.

Er zijn natuurlijk verschillende soorten scholen, zoals er ook verschillen zijn tussen gevangenissen. Ondanks deze verschillen kunnen we vrijwel iedere school rechtsboven in de onderstaande afbeelding plaatsen. De enige uitzondering is het Sudbury onderwijs. Bij deze vorm van onderwijs zijn er geen schoolbellen, huiswerk, examens, roosters of klassen. Iedere leerling staat vrij om zijn of haar eigen interesses te volgen. Daarmee is het Sudbury onderwijs één van de weinige onderwijsvormen waarbij het leergierige in het kind behouden blijft.

Leerplicht2

Conclusie
Iedere ouder heeft een onderhoudsplicht naar hun kind. Mijn voorstel is om enige basiskennis (rekenen, schrijven en lezen) als onderdeel te zien van deze onderhoudsplicht. Een kind verwaarlozen moet strafbaar zijn, ongeacht of de verwaarlozing een gebrek aan eten, orale hygiëne of onderwijs betreft. Het beroep ‘leerplichtambtenaar’ is net zo onzinnig als een ‘eetplichtambtenaar’ of een ‘tandenpoetsambtenaar’.

De JOVD heeft geen ziel

donderdag, augustus 20th, 2015

Na een jaar of twee als actief internetlibertariër besloot ik om mijn tijd nuttiger te besteden. Ik werd lid van de JOVD.

JOVD-Logo285C

De JOVD, de jongerenclub van de VVD, zag ik als een organisatie die open staat voor liberale ideeën. Nadat ik lid werd solliciteerde ik naar de functie van politiek commissaris onderwijs. Ik bereidde mijn sollicitatiebrief zorgvuldig voor. Een letterlijk citaat uit de brief:
(more…)

Lezing Frank Karsten

vrijdag, augustus 14th, 2015

Op donderdag 20 augustus zal Frank Karsten spreken bij het Forum voor Democratie. Als mede-auteur van een boek dat uiterst kritisch is over democratie belooft dat een interessante avond te worden.

democratie-principe

Karsten is mede-oprichter van deze stichting MeerVrijheid en betrokken bij het Mises-instituut, dat onderzoek doet naar Oostenrijkse School van vrije marktdenkers.

Datum: donderdag 20 augustus
Tijd: 18:00 – 20:00
Locatie:

Herengracht 74-sous
Amsterdam.

Bron: FB

Het einde van doemdenken

vrijdag, augustus 14th, 2015

In zijn jonge jaren had Ron Bailey een pessimistisch toekomstbeeld. Tal van onderzoekers en auteurs doceerden hem dat enorme natuurrampen in het verschiet lagen, dat er een limiet was aan welvaart en dat de aarde haar draagcapaciteit had bereikt. Er zou in de toekomst slechts honger resten én oorlog om de overgebleven restjes vruchtbare grond. Toen Ron Bailey later journalist werd ontdekte hij dat hij dat al die doemscenario’s niet waren uitgekomen.

Voor vaste bezoekers is dit inmiddels al meerdere keren uitgelicht: de aarde vergroent, honger en armoede zijn wereldwijd in verval en de kans om door geweld om het leven te komen is nog nooit zo klein geweest als vandaag de dag. Bailey heeft in de onderstaande video echter ook een eigenzinnige kijk op klimaatverandering en peak oil.

Een crisis als pad naar meer vrijheid

vrijdag, augustus 7th, 2015

Terwijl Chinese beurskoersen kelderen speculeren mensenrechtenactivisten op een sluimerende democratische ontwaking. Het argument: je kunt Chinezen hun vrijheid afpakken maar kom niet aan hun welvaart. Zodra hun geld, opgepot in overgewaardeerde aandelen, snel gedeprecieerd in waarde dan zullen Chinezen vraagtekens zetten bij de legitimiteit van hun communistische heersers.

Dat roept de vraag op of een crisis een pad is naar meer vrijheid. De Amerikaanse econoom en historicus Robert Higgs stelt in zijn boek ‘Crisis and Leviathan’ dat machtshebbers elke crisis als dekmantel gebruiken om hun macht te vergroten. Terroristische aanslagen worden gebruikt als excuus om onnodige oorlogen te voeren, economische sancties om oppositieleden op te pakken en recessies leiden dikwijls in meer overheid en minder vrijheid.

Naomi Klein, auteur en politiek activist, stelt in haar boek ‘The Shock Doctrine’ het tegenovergestelde. Een crisis is vaak een excuus om vrije markt hervormingen door te voeren, hervormingen die Klein overigens verafschuwt.

Wie heeft er gelijk? In zeker opzicht hebben beide gelijk. Trekken we beide argumenten naar het extreme dan zou élke crisis ófwel moeten resulteren in meer vrijheid ófwel in meer overheid. Wat we zien zijn gemengde resultaten, waarbij overheden soms meer macht krijgen en andere voorbeelden waarin een crisis meer vrijheid als gevolg heeft.

In het Chinese geval is het als het opgooien van de munt. Niemand kan voorspellen of de opgegooide munt zal vallen in de richting van meer tirannie of meer vrijheid. Aan de ene kant zijn er waarschijnlijk nog nooit zoveel dissidenten en advocaten in gevangenschap sinds de tijd van Mao. Daarentegen zijn Chinezen mondiger en zelfstandiger dan ooit, dankzij de toename in internetconsumptie en welvaart. Schuilt in iedere Chinees een potentiële ‘tankman’?

Bron: CapX

Is vakantie naar Noord-Korea ethisch?

vrijdag, juli 31st, 2015

De wereld wordt vanzelf een enge plek wanneer we ons afsluiten van de buitenwereld. Daarom ben ik een groot voorstander van een geglobaliseerde wereld, waarin mensen vrij zijn om te reizen en te handelen met elkaar. Vrijheid geeft de mogelijkheid om ideeën uit te wisselen. Optimisten zijn van mening dat op de lange termijn alleen de beste ideeën overblijven.

Geïsoleerd van andere invloeden zullen mensen opgroeien zonder vraagtekens bij hun eigen gebruiken te zetten. Het is nu eenmaal ‘zoals het hoort’. Pas wanneer men in aanraking komt met andere gebruiken zal men erachter komen dat dit slechts ‘de manier is hoe we het hier doen’. Een onaantastbare traditie is daarmee gedegradeerd tot een optionele levensstijl. Toerisme kan bijdragen aan deze vrije uitwisseling van ideeën.

Noord-Korea: een vakantiebestemming?

Noord-Korea: een vakantiebestemming?

Maar gaat dit ook op voor Noord-Korea? Weinig mensen weten dat het mogelijk is om op vakantie te gaan naar Noord-Korea. Tegenwoordig is er zelfs de mogelijkheid om te gaan skiën. Verwacht niet dat je een busje kunt huren om het land door te gaan. Iedere groep krijgt een gids die erop toeziet dat alleen de redelijk aantoonbare plekken worden bezocht. Contact met de normale bevolking is vrijwel onmogelijk. Bovendien gaat het overgrote deel van je vakantiegeld richting een regime dat mensen onderdrukt en nucleaire wapens bouwt.

Je vakantiebezoek kan zelfs gebruikt worden als communistische propaganda. Toeristen die bezoekjes brengen aan de standbeelden van dode communisten krijgen van hun gids te horen dat het respectvol is om een buiging te maken. Toevallig staat daar ook de staatstelevisie: ‘kijk hoe buitenlandse bezoekers onze grote leider respecteren’, terwijl naïeve toeristen een buiging maken. Zo dragen toeristen bij aan het gestoorde wereldbeeld dat de communisten erop nahouden.

Een nuancering is wel dat er vrijwel geen westerse toeristen naar Noord-Korea gaan. Een substantiële bijdrage zullen de kleine 1.000 westerse toeristen aan het militaire budget niet leveren. Daarnaast zijn Noord-Koreanen niet gek. Via China worden films, boeken en tijdschriften het land in gesmokkeld. Dankzij Noord-Koreaanse vluchtelingen krijgt de rest van de wereld een steeds beter beeld van het geïsoleerde land en de stille verandering die er sluimert.

Toerisme zou kunnen bijdragen aan deze verandering. Hoe groter de hoeveelheid toeristen, hoe moeilijker het zal worden om iedereen in de gaten te houden.

Zie ook:
– Titanic veranderde mijn wereldbeeld
Een reisverslag van Noord-Korea (Engelstalig)

Waarom ik wegging bij Greenpeace

donderdag, juli 30th, 2015

Tijdens zijn studentenjaren richtte Patrick Moore samen met andere studenten Greenpeace op. Het doel was om walvissen te redden en kernwapens uit de wereld te helpen. De aarde moest groen en vredig zijn.

Greenpeace werd een enorm succes maar raakte los van enige wetenschappelijke fundering. Tegenwoordig is Greenpeace vooral actief in het tegenhouden van levensreddend genetisch gemodificeerd voedsel onder het mom van; je weet maar nooit wat de lange termijn effecten zijn. Dat genetisch gemodificeerd de potentie heeft om honger tegen te gaan is voor Greenpeace niet relevant.

Zie ook: Sceptische houding ten opzichte van technologie remt innovatie

Heeft recycling zin?

woensdag, juli 22nd, 2015

John Stossel stelt in de onderstaande video dat het zinloos is om alles te willen recyclen. Er is namelijk een prachtig mechanisme om te recyclen; het vrije prijssysteem. Sommige metalen zijn zodanig waardevol dat het loont om deze materialen te recyclen. Andere materialen kunnen beter verdwijnen in een stortplaats. Dan kunnen we daar mooi winkelcentra overheen bouwen.

Wanneer recycling niet rendabel is dan moet je het ook niet doen. Subsidies verstoren het vrije prijssysteem alleen maar. Dat is niet alleen slecht voor onze belastingdruk maar ook voor de planeet. Stossel noemt een voorbeeld waarin het ophalen en recyclen van glas meer grondstoffen verbruikt dan de productie van nieuw glas.

Terecht stelt Stossel dat vrijwel iedereen tegenwoordig een duurzaamheidslesje heeft gevolgd, waaronder ondergetekende. In de theoretische modellen die we kregen werd duidelijk gemaakt dat de mensheid zich in een trechter bevond. De wanden worden steeds nauwer naar mate we meer vervuilen. We moeten de omslag maken naar een duurzame samenleving om de wand van de trechter, de draagcapaciteit van de aarde, niet te bereiken.

Als we de draagcapaciteit van de aarde zouden benaderen dan zou je verwachten dat het steeds slechter gaat met de mensheid. Dat blijkt niet het geval. Er sterven minder mensen door klimaatgerelateerde oorzaken (overstromingen, extreme droogtes, etc.) dan ooit. Ook veel diersoorten herstellen zich omdat we tegenwoordig de welvaart hebben om dure reservaten te onderhouden. Het enige dat hard in aanraking komt met de rand van de spreekwoordelijke trechter is het verstand van veel milieuactivisten.

Zie ook: De moraliteit van fossiele brandstoffen

Geen invloedssferen maar vrijheid

woensdag, juli 15th, 2015

We horen de laatste tijd minder over ISIS. Het Amerikaanse ministerie van oorlog heeft haar focus verschoven naar Rusland en China. Thorbecke zei daar ooit verstandige dingen over: “Men gaat zich wapenen uit wantrouwen, op niets anders dan op de inbeelding van een hersenschimmig gevaar gegrond, en juist door de wapening wantrouwen wekken.”

408525_531922603531556_458694965_n

Voor de duidelijkheid: Rusland en China willen politieke spelletjes spelen binnen hun ‘invloedssfeer’. De Russische regering ziet zichzelf als de leider van de orthodoxe wereld, terwijl China zichzelf een leidende rol aanmeet in de landen die sterk beïnvloed zijn door de Chinese cultuur. De Russische steun voor het orthodoxe Servië ten tijde van de Balkanoorlog is hier een voorbeeld van. Evenals het huidige conflict in Oekraïne een wanhopige poging is om de Russische invloed in het orthodoxe oosten veilig te stellen. China wil op soortgelijke manier haar invloedssfeer veilig stellen door aanspraak te maken op de Zuid-Chinese Zee.

Beide landen zouden meer invloed winnen in ‘hun invloedssfeer’ als ze wat charmanter waren en minder vaak zouden vallen op militair machtsvertoon. Sowieso is het idee van een invloedssfeer een naar en ouderwets begrip uit de vorige eeuw. Niet dat westerse landen minder erg zijn. Frankrijk ziet zichzelf nóg steeds als hoeder van haar voormalige koloniën in Afrika. Om maar te zwijgen over de VS, die wanhopig haar mondiale keizerrijk beschermt.

Wat zou de rol van verlichte westerse regeringen moeten zijn? Wees een voorbeeldfunctie voor de rest van de wereld en werp jezelf niet op als agressor. Het steunen van dictators, de invoering van burgervernietigende sancties en het bombarderen van mensen heeft veel kwaad bloed gezet in de wereld. Zo vond de Amerikaanse minister van binnenlandse zaken Madeleine Albright dat de sancties tegen Saddam Hoessein het ‘waard waren’, ondanks alle kinderen die hun leven verloren door een gebrek aan medicijnen. Reken maar dat deze beelden over het gehele Midden-Oosten uitgezonden werden.

Laat daarom vriendschap, vrijhandel en een vrij verkeer van personen de leidraad zijn in het buitenlandbeleid van iedere vrijheidslievende regering. Vervang het idee van ‘invloedssferen’ en ‘machtsblokken’ door de overtuiging dat ieder mens het recht heeft op een leven in vrijheid. De wereldwijde trend richting meer vrijhandel en minder oorlog zullen elkaar versterken waardoor mensen op steeds meer terreinen vrijheid winnen. Het geloof in de staat blijft vooralsnog bestaan. Desondanks hebben liberalen voor ons grotere uitdagingen gehad. Vrijheid van godsdienst en de afschaffing van de slavernij leken aanvankelijk onneembare obstakels. Het bijbrengen van een gezonde scepsis jegens de staat is daarbij een makkie.

Zie ook: De noodzaak van een sterk Amerika

Waarom moet Griekenland uit de euro?

woensdag, juli 8th, 2015

Het debat over de schuldencrisis in Griekenland gaat al snel over het Griekse vertrek uit de eurozone. Griekenland zou een totaal verschillende economie zijn, waarbij een ‘one size fits all’ munt niet past.

griekenland

Dit heb ik altijd al een vreemde redenering gevonden. Alsof Griekenland alleen mee kan doen met de rest van de wereld wanneer ze hun munt waardeloos (of sneller waardelozer) maken. Trek je die logica door dan zou ook het zuiden van Italië een eigen munt moeten. Of krimpregio’s in Nederland. Trekken we die logica nog verder doen dan zouden we zelfs op wijkniveau nieuwe munten kunnen invoeren.

Als Griekenland mee wil doen met de rest van de wereld zou het haar economie moeten hervormen. In de internationale ranglijst van de meest vrije landen moet je lang naar beneden scrollen om Griekenland te vinden. Griekenland scoort op factoren zoals corruptie en de striktheid van het ontslagrecht slechter dan veel Afrikaanse landen. In Europa scoren alleen Rusland, Wit-Rusland en Oekraïne slechter dan Griekenland.

Desondanks zijn deze ranglijsten vrij abstract. In het echte leven levert dit beleid horrorscenario’s op. Een aantal jaar geleden lichtte ik het verhaal van de heer Antonopoulos uit. Hij had de ambitie om een webwinkel te beginnen maar stuitte op een vrijwel onneembare burcht van overheidsbemoeienis. 10 maanden lang moest hij alles afstemmen met de belastingdienst, de Griekse Kamer van Koophandel, de gemeente, de gezondheidsinspectie, de brandweer en de bank. Bij de gezondheidsinspectie moesten alle aandeelhouders van het bedrijf een röntgenfoto van hun borst maken en werd hun ontlasting onderzocht naar kwaaltjes.

Zelfs de bank, tegenwoordig een verlengstuk van de staat, had de meest belachelijke regels. Zo zou de gehele webwinkel van Antonopoulos in het Grieks moeten, anders zouden ze het betalingsverkeer niet organiseren. “Het interesseerde hen helemaal niets dat onze producten juist bedoeld waren voor buitenlandse afnemers. Daarom moest alles in het Engels geschreven worden”, aldus Antonopoulos. Daarop werd besloten om in zee te gaan met PayPal. Dat werd binnen een paar uur geregeld.

Een vertrek uit de euro gaat de bovenstaande problemen niet op een magische manier oplossen. Hervormingen zijn nodig.

Overheidsvrij bier

zondag, juli 5th, 2015

Amerikaans bier heeft het imago dat het niet te drinken is. Ten onrechte. Het idee dat Amerikanen geen bier kunnen brouwen stamt uit de tijd dat de brouwerijen strikt gereguleerd werden. Hierdoor waren er weinig spelers op de markt. De bestaande spelers konden echter niet concurreren met het kwaliteitsbier uit Europa. Vandaar dat Amerikaanse brouwers zich gingen richten op het lagere segment en waterig bier produceerden.

Sinds 1979 is de markt gedereguleerd waardoor er inmiddels meer dan 2500 brouwerijen actief zijn in de VS. De Amerikaanse biermarkt is het bewijs dat vrijheid en een beetje concurrentie ook essentiële levensbehoeften zoals bier kunnen leveren.

Proost!

Heeft Tunesië een nieuwe dictator nodig?

maandag, juni 29th, 2015

Afgelopen vrijdag werd Tunesië opgeschrikt door een bloederige aanslag, waarbij 39 mensen om het leven kwamen. Het sentiment in Tunesië dat men beter af was onder de voormalige dictator Ben Ali leeft op.

Vrijheid van meningsuiting heeft vele zegeningen

Vrijheid van meningsuiting heeft vele zegeningen

De reden? De invoering van de democratie heeft geresulteerd in vrijheid van meningsuiting, wat ook islamofascisten de mogelijkheid geeft om hun gedachtegoed te verspreiden. Dit zorgde ervoor dat Tunesië inmiddels werd getroffen door twee terroristische aanslagen. Ook zijn er inmiddels zo’n drieduizend Tunesiërs vertrokken naar Syrië of Libië.

Nu ben ik één van de laatsten die de democratie gaat bezingen. Democratie is de dictatuur van de meerderheid. De stemronde waarbij twee wolven en een schaap gaan bepalen wat ze gaan eten. Daarentegen is een dictatuur geen verbetering. Ook dictators moeten hun macht veilig stellen door belangengroepen tevreden te houden. Het leger, de politie, de ambtenarij en de partij: allemaal belangengroepen die gaan leven op de rest van de samenleving, zonder het uitzicht op een vreedzame machtswisseling.

De vrijheid van meningsuiting die noodzakelijk is voor een redelijk functionerende democratie is dan ook niet het probleem maar de oplossing. Wanneer islamofascisten hun gedachtegoed mogen verspreiden dan biedt dit ook kansen om een tegengeluid te formuleren. Het is uiteindelijk dit maatschappelijk debat dat het Midden-Oosten in de 21ste moet loodsen.

Zie ook: Maak je geen zorgen over Syriëgangers

Voor eco-optimisme

zaterdag, juni 27th, 2015

Alle bomen gaan dood door zure regen, het landschap wordt steeds droger, grondstoffen raken op, overbevolking destabiliseert de wereld, kankerepidemieën worden veroorzaakt door het gat in de ozonlaag en we worden uiteindelijk allemaal levend gekookt door de opwarming van de aarde.

Matt Ridley, auteur van The Rational Optimist, stelt dat ieder ecologisch doemscenario nooit is uitgekomen. Al deze incorrecte conclusies zijn te wijten aan statistische analyses die geen rekening houden met markten en innovatie, aldus Ridley.

Zie ook: Raken grondstoffen op?

Open grenzen

zondag, juni 21st, 2015

Er zijn weinig onderwerpen die zoveel eensgezindheid oproepen bij economen als het afschaffen van immigratierestricties. Conservatieve schattingen laten zien dat de wereldwijde welvaart zou verdubbelen wanneer we de grenzen opengooien.

De Britse econoom Philippe Legrain stelt dat vrije immigratie bovendien ethischer is. Je sluit mensen niet op in arbitrair getrokken grenzen. Tegenstanders van open grenzen stellen dat de cultuur van immigranten zal resulteren in maatschappelijke spanningen. Niemand ontkent dit. Desondanks kijkt Legrain ook naar de voordelen van meer diversiteit.

De positieve rol van diversiteit vind ik ondergewaardeerd in het debat. Maar het is volgens mij geen toeval dat een op de drie Nobelprijswinnaars in een ander land is geboren dan waar hij of zij werkt. Het is geen toeval dat migranten in Engeland twee keer zo vaak een onderneming opzetten. Ik zeg niet dat migranten betere mensen zijn, maar wel dat hun aanwezigheid zorgt voor nieuwe ideeën, innovatie en bedrijvigheid, die samen aan de basis liggen van economische groei.

Lees de rest bij VN.