“Een ieder die beweert dat individuele rechten in Nederland zijn gewaarborgd, heeft zich zand in de ogen laten strooien. Ik zal met de artikelen op de blog erop wijzen dat politieke besluitvorming in Nederland op een schrikbarend aantal gebieden door de uitvoering van collectivistische en altruïstische principes tot stand komt.
Deze principes vinden hun oorsprong in de in onze maatschappij prevalerende filosofie. Nederland wordt filosofisch gedomineerd door een collectivistische en in essentie altruïstische moraal. Deze moraal is te herleiden uit religieuze principes die aan de basis stonden van onze staatsvorming. Ik zal trachten te analyseren op welke wijze ons huidige collectivistische beleid faalt en vervolgens zal ik ook voorstellen aandragen ter verbetering.” Lees hier de rest van deze motivatie

Ik raad deze blog graag aan, omdat ik overtuigd ben dat echte individuele rechten, en een daarbij behorende gelimiteerde staat en vrije markt, enkel tot stand zullen kunnen komen door een omslag in de filosofische ideeën die dominant zijn in onze samenleving. Ik lever zelf ook een bijdrage aan deze blog.

De morele suprematie van het altruïsme, de kudde mentaliteit van het collectivisme, en irrationaliteit kunnen niet worden overwonnen door  economische argumenten, of door het quoten van de Amerikaanse constitutie. Een filosofische tegengewicht is nodig: een onderbouwing van het recht van het individu om zijn eigen belang en geluk na te streven door gebruik te maken van de rede, beschermt door objectieve rechtspraak.

Een recent artikel vecht de opkomende traditie van Earthday aan op een foute conceptie van de menselijke natuur, een ander verdedigt inkomensongelijkheid in een kapitalistische samenleving op basis van de moraal van rationeel egoïsme.

Klik hier voor een korte samenvatting over wie Ayn Rand was, en wat haar ideeën waren.

Op de 21ste Juni 2004 werd Mike Melvill de eerste astronaut die zonder overheidssubsidiëring de ruimte in vloog, met SpaceShipOne van een compleet private bedrijf. In de 21ste eeuw zijn er meerdere private bedrijven druk bezig met allerlei nieuwe technieken die de mens naar de ruimte in zullen brengen, naar de maan, en naar uiteindelijk ook Mars.

Whittle besluit:
“The real space age began on June 21st 2004; … private enterprise works, it just works:  it works in the neigbourhood drycleaning shop, and it works with manned lonar vehicles. It cleanes the clock of centralized stateplanning bureaucracies everytime and everyplace it has been tried, and it is working today, right now.”

Weer een geval van bureaucraten die mogen beleggen met het belastinggeld van de burger. Weer een geval van mensen die geld mogen geven van anderen voor anderen, zoals Milton Friedman dat beschreef – en dan krijg je dus dure producten van slechte kwaliteit.

De oplossing is duidelijk, een complete omgooi van het woonbeleid, namelijk, een complete afschaffing daarvan. Laat de mensen en bedrijven zelf hun geld uitgeven: laat ze bepalen waar en hoe ze hun huis willen bouwen of kopen of huren. En laat particulieren op vrijwillige basis geld bijdragen aan de (huidige gedwongen) sociale woningbouw – als dat nog nodig blijkt te zijn na een stopzetten geplande chaos van marktinterventie door de overheid. Inderdaad misschien wat goedkoper van van slechtere kwaliteit zoals Friedman claimt, maar wel op vrijwillige basis – en ook meteen een impuls om zelfstandig woonruimte na te streven.

Lees het Elsevier artikel hier

Vandaag de dag is de economie voor zo’n 50% in handen van de overheid, en daardoor sterk gepolitiseerd. Gevolgen hiervan zijn prijzen die niet overeenkomen met de natuurlijke handelswaarde van producten, en mogelijkheden voor personen om geld te verdienen dat aan anderen toebehoort. Veel vredige handelingen zijn ook verboden.  De gevolgen zijn altijd een ‘planned chaos’ – soms onbedoeld, soms bedoeld.

Een voorbeeld van een dergelijke chaos is de situatie in de nierenmarkt. Nieren verkopen is verboden in de meeste landen, wat betekent dat de prijs wordt vastgezet op 0. Vanzelfsprekend zal aanbod hierdoor laag zijn, want waarom zou men iets weggeven (via een operatie) voor niks? Enkel mensen die iemand kennen die er een nier nodig heeft, en
bepaalde overleden mensen  zullen voor deze prijs een nier afstaan. De vraag zal juist stijgen, want iets dat men gratis kan krijgen is natuurlijk altijd mooi, en zeker als het gaat om een essentieel orgaan om door te kunnen leven.

Deze twee feiten monden uit in tekorten, en dus een enorme wachtlijst. In de VS alleen al, telt deze 80.000 personen. Doordat het hebben van één nier zo belangrijk is, zijn er ook veel mensen waarvoor het orgaan ‘te laat komt’; in de VS is dit voor 7000 personen per jaar het geval.

Het vrijgeven van de prijs voor een nier, zou betekenen dat veel van deze mensen niet lang hoefden te wachten voor een nier, en ook zouden velen in leven kunnen blijven. Dit aangezien een niet-gerestricteerde markt een evenwicht zal vinden tussen vraag en aanbod. De prijs voor een nier zou, zo blijkt uit onderzoek, zo’n $2000,-  bedragen.[1]

Opponenten van vrije handel in organen opperen nog wel eens dat criminaliteit sterk zal groeien als de handel wordt vrijgegeven. De vraag is echter waarom? Op de zwarte markt kost een nier velen malen meer dan 2000 dollar, en het stellen van een nier zal dus veel minder op leveren in een vrije markt. Het ligt dus in de lijn der verwachtingen dat nieren-diefstal eerder zal afnemen dan toenemen.

Een tweede veelgehoord argument is het oneerlijkheids-arguments. Arme mensen zullen veel vaker een nier verkopen dan rijke mensen. Alhoewel het laatste zeker waar is, volgt daaruit het eerste nog niet. In een vrije markt zullen beide partijen die betrokken zijn in de nier-transplantatie erop vooruitgaan. De koper, vermoedelijk vaker een rijkere persoon, zal veel sneller een transplantatie krijgen, en zodoende medische problemen of complicaties, of zelfs de dood kunnen voorkomen. De verkoper, naar alle waarschijnlijkheid de armere persoon, zal geld hebben om bijvoorbeeld zijn/haar kinderen naar school te kunnen sturen. Belangrijk hierbij is te realiseren dat veel aardbewoner $1 of minder per dag verdienen; opeens voor 2000 dollar betaald krijgen voor een nier, die te missen is, zal veel mogelijkheden creëren voor deze mensen om hun kansen om boven de armoede grens te blijven verbeteren. Nierhandel kan dus voor beide partijen van zeer grote waarde zijn, terwijl een verbod hierop voor beide partijen grote negatieve gevolgen heeft – welk van de twee is er oneerlijk?

Een derde praktisch argument voor legalisering van nierenhandel, is het feit dat handel alsnog plaatsvindt op de zwarte markt. Op de zwarte markt is de kwaliteit van producten altijd lager, terwijl de prijs hoger is. In de tijd van de grote drooglegging stierven legio mensen na het drinken van producten die waren afgeprijsd als alcohol, maar dat niet waren.

Verder kunnen zij die de regels controleren, en zij die daar onderdoor proberen te komen vaak (voor de regelgevers)  onverwachte allianties aangaan, m.a.w. corruptie heeft vaak vrijspel. Dit is niet goed voor het aanzien van de politiek en de politie, en werkt in tegen het doel van regelgeving, namelijk het verbieden van de handel.

Al deze aspecten van de nierenhandel laten de ‘planned chaos’ zien, als gevolg van restricties in de werking van het prijsmechanisme. Mensen moeten wachten op hun nier, overlijden tijdens dit wachten, terwijl anderen juist blijven zitten met niet-geëconomiseerde nieren; er is meer criminaliteit, meer corruptie, en op de zwarte markt worden mensen voor hoge prijzen opgezadeld met lage kwaliteit nieren.

Šíma concludeerde dat , ervan uitgaande dat deze restricties met goede bedoelingen zijn ingesteld, men deze zal moeten heroverwegen, gebaseerd op de geziene en ongeziene effecten op mensen. Goede bedoelingen zijn geen rede om slechte beleidsmaatregelen te rechtvaardigen.

Ayn Rand (1905)-1982) was een Amerikaanse schrijfster en filosofe, zij creëerde het Objectivisme, welke ze beschreef als ‘een filosofie geschikt voor het leven op aarde’.

Rand’s meest bekende romans zijn The Fountainhead (in NL: De Eeuwige Bron), een verhaal over een onafhankelijke en principiële architect; en Atlas Shrugged (in NL: Atlas is Staking), een verhaal over de rol van het verstand in het menselijk leven en over wat er met de wereld gebeurt als de denkers en producenten op mysterieuze wijze verdwijnen. Haar meest populaire non-fictie werken zijn The Virtue of Selfishness, een verzameling essays over de basis en principes van de egoïstische moraal; en Capitalism: The Unknown Ideal, een verzameling essays over wat het kapitalisme inhoudt en waarom dit het enige morele sociale systeem is.

Rand werd geboren in Rusland, waar zij naar de middelbare school en de universiteit ging, daar studeerde zij geschiedenis, filosofie, en scenarioschrijven en getuige was van de Bolsjewistische Revolutie en het ontstaan van de Soviet Unie. In 1925 verliet ze de opkomende communistische staat, ze vertrok onder het voorwendsel van een kort familiebezoek naar de Verenigde Staten, met de intentie om nooit meer terug te keren.

Al snel kwam zij in Hollywood terecht, waar ze werkte als scenarioschrijfster, in het huwelijk trad met acteur Frank O’Conner, en haar eerste roman schreef, We the Living. Daarna verhuisde zij naar New York, waar zij de romans Anthem, The Fountainhead en Atlas Shrugged schreef. Zij schreef daarnaast velen artikelen en essays schreef, alsook een aantal non-fictie boeken, waarin zij de principes van het Objectivisme definieerde en uitwerkte.

Rand’s ferme verdediging van de rede (tegenover geloof en impulsen), eigenbelang (tegenover zelfopoffering), individualisme en individuele rechten (tegenover collectivisme en ‘collectieve’ rechten), en kapitalisme (tegenover alle vormen van statisme) heeft haar zowel de meest controversiële als de meest belangrijke filosofe van de 20^ste eeuw gemaakt.

Over het Objectivisme schreef Rand: “Mijn filosofie, in essentie, is het idee van de mens als een heroïsch wezen, met zijn eigen geluk als het morele doel van zijn leven, met productieve prestatie als zijn meeste nobele activiteit, en met de rede als zijn enige absoluut.”

Voor een goede biografie van Rand, zie Jefferey Britting’s Ayn Rand, of Scott McConnell’s 100 Voices: An Oral History of Ayn Rand.

—
Dit is mijn vertaling van een stuk dat origineel is geschreven door Craig Biddle – redacteur van The Objective Standard. Voor mensen met meer interesse in het gedachtegoed van Ayn Rand zie deze Nederlandstalige blog van Yernaz Ramautarsing.

De eerste is Thomas Sowell, columnist en academicus, schrijft in  The Anti-Romney Vote over dit fenomeen:
“What Obama seems to understand that Republicans and many in the media do not, is that dependency on the government in hard times can translate into votes for the White House incumbent.”

Als voorbeeld draagt hij F.D. Roosevelt aan, die de verkiezingen won na zijn eerste termijn, ook al waren de werkloosheidscijfers onder zijn bewind minstens tweemaal zo hoog als op dit moment.

“Afhankelijkheid betaalt zich uit, ook al is het slecht voor de economie, of vernietigend voor een samenleving”, schrijft hij; hier is duidelijk dat de zogenoemde entitlement-mindset puur korte termijn denken is, ofwel Keynesiaans.

Op het plaatje kan men zien dat slechts 34% van de stemgerechtigde Amerikanen daadwerkelijk bijdraagt aan de staatskas, de andere 66% zijn dus feitelijk free-riders.

Verder beweert Sowell dat de karaktermoorden binnen GOP niet goed zijn voor de kans op een Republikeinse presidentskandidaat in November ’12.

De tweede persoon is Bill Whittle, wiens video’s ik van harte aanraad, ook al heeft hij soms een Christelijk ondertoontje. Zijn analyses van linkse tactieken en fenomenen zijn goed onderzocht, klinken logisch, en worden duidelijk gepresenteerd.

Een goed voorbeeld is het filmpje The Voter Pump, waarin hij eerst het economisch beleid van de overheid eruit ziet. “Van elke dollar die worden uitgegeven, worden er 6 belast, en 4 geleend; van die 10 dollar worden er 4 uitgeven aan de overheid, en 6 aan stemmen kopen.”

Deze vote pump, is ook een welvaartsredistributie pomp, en is een grote rem op de economie, die meer en meer mensen afhankelijk maakt, die de rem weer groter maakt, etc. etc.

Obama heeft zo’n 2.2 miljard dollar per jaar om zijn verkiezingscampagne te financieren.

Als laatste merkt Whittle nog op dat als de entitlements worden stopgezet, of in ieder geval sterk gereduceerd, er geen gigantisch overheidstekort is, maar er zelfs een behoorlijk overschot is.

Personen zoals Sowell en Whittle geven in de media een intellectuele verdediging van wat de Tea Party al langer roept, namelijk dat de idee dat men recht heeft op het geld van anderen niet werkt, en afkeurenswaardig is.

Zetten de collectivistische, corporatistische en naar totalitarisme riekende maatregelen door, of zal de vrije markt haar plaats in de wereld herwinnen?

Zullen socialisten, ecologisten en occupiers zich neerleggen bij economische argumenten enkel, of is er een moreel boodschap nodig?

In dit korte, maar krachtige, filmpje wordt de oplossing die Ayn Rand beschreef samengevat:

“a powerful philosophical declaration of individualism, rational self-intrest, and the role of reason in human life”.

(een krachtige filosofische verklaring voor individualisme, rationeel egoïsme, en de rol van de rede in het menselijk leven)

cameron_herold_let_s_raise_kids_to_be_entrepreneurs.html

Zie hier de site van Wintergasten, met meerdere links.

Dit is dus (weer) een voorbeeld van de welbekende ‘verdraaiing van de term’-truc, die postmodernen toepassen. Van de werkelijkheid los staande ideeën worden als intellectueel geproclameerd; gezond verstand en rationele tegengeluiden worden afgedaan als ‘primitief’, ‘naïef’, of inderdaad ‘anti-intellectueel’.

Het intellectuele klimaat is in een staat van crises; en daarmee de cultuur.