Sinds de opkomst van Amerika als superpower is het populair om te speculeren over haar ondergang. Met bikkelende politici, een vergrijzende bevolking, een groot overheidstekort en snel toenemende schuld lijkt deze conclusie snel getrokken. Maar, om Mark Twain’s bekende gezegde te paraphraseren: “The reports of US demise are greatly exaggerated.” Af en toe kom je berichten tegen die de toekomst van de VS in een veel positiever daglicht stellen. Dit filmpje van het Institute for Energy Research is een goed voorbeeld hiervan.

Weinigen beseffen dat de Verenigde Staten in feite een energiereus is. De economische mogelijkheden voor de VS zijn enorm. In het filmpje wordt het voorbeeld van North Dakota gegeven. Dit is inmiddels de staat met de laagste werkeloosheid en een enorme economische boom. In een economische rampzalige tijd in de VS is dit goed genoeg voor duizenden Amerikanen om naar het Noorden af te reizen en de gure winter te trotseren om er te werken. Niet erg vreemd als je bedenkt dat serveersters er $25 per uur, vrachtwagenchauffeurs $80.000 to $100.000 per jaar en strippers zelfs $2000 per avond kunnen verdienen.

De voornaamste rem op de ontwikkeling van de enorme energiebronnen ligt bij de Amerikaanse overheid. Na de ‘Deepwater Horizon’ olieramp in de golf van Mexico in 2010  is de federale overheid zeer terughoudend met het verstrekken van boorvergunningen.  Electorale overwegingen spelen ook een grote rol. Milieu-activisten hebben een belangrijke stem in de Democratische partij en aangezien Obama hun steun volgend jaar hard nodig heeft voor zijn herverkiezing wil hij ze niet voor het hoofd stoten. Dit wordt geillustreerd door het politieke gevecht over de ‘Keystone XL’ pijpleiding. Dit is een pijpleiding die petroleum vanuit Canada naar de Golf van Mexico vervoerd. Republikeinen juichen dit toe wegens de tienduizenden banen dat dit zou scheppen. Democraten zijn voornamelijk bezorgd over mogelijke milieuvervuiling. Obama heeft besloten een beslissing hierover over zijn verkiezing te tillen, waarmee het project onzeker blijft.

Fracking in Wyoming

Het winnen van de enorme hoeveelheid schaliegas middels het zogenaamde proces van ‘fracking’ is zeker niet onomstreden in de politiek. Wederom is bezorgdheid van milieu-activisten over bijvoorbeeld de gevaren voor grondwater de reden dat de federale overheid de ontwikkeling remt. Zo doet de EPA, het federale milieu-ministerie, momenteel onderzoek naar fracking in de staat Wyoming en kan dit mogelijk een halt toeroepen. Ook sommige individuele staten als New York hebben maatregelen genomen om het winnen van schaliegas te stoppen.

Toch blijft het vooral de federale overheid, dat zo’n 30% van al het grondgebied in de VS in bezit heeft, die de scepter zwaait over energiebeleid. Onder Obama is dit beleid vooral getekend door een milieuvriendelijke en sceptische houding jegens energiebronnen als schaliegas. Obama legt voornamelijk de nadruk op het belang van zogenaamde ‘green jobs’ door zonne- en windenergie. Onder zijn beleid heeft de EPA verscheidene maatregelen genomen om kolencentrales en slurpende auto’s te ontmoedigen. De ontwikkeling van schaliegas en de enorme fossiele brandstofvoorraad van de VS is in feite een bedreiging voor zijn beleid. De situatie zal daarom tot 2013 niet veranderen. Desalnietemin ziet de energietoekomst van de VS er zeer rooskleurig uit. Als de overheid uit de weg gaat zal de VS in de toekomst een ware energiereus worden, met alle positieve economische gevolgen die daarbij komen kijken.

Elke maand publiceert het Amerikaanse ‘Bureau for Labor Statistics’ de laatste werkeloosheidscijfers. Nu Obama’s populariteit na jaren van aanhoudende economische stagnatie en hoge werkeloosheid flink is gedaald, wordt dit cijfer door politiek analisten op de voet gevolgd. Afgelopen week was er echter onverwachts een ogenschijnlijk zeer positief bericht. Het werkeloosheidscijfer van November daalde van 9% naar 8.6% en zijn 120.000 nieuwe banen gecreëerd. Dit heeft belangrijke consequenties voor het politieke landschap. Met de naderende presidentsverkiezing zal Obama elke verbetering in het werkeloosheidscijfer aangrijpen in zijn campagne. Toch is deze ontwikkeling minder positief dan het lijkt, zowel voor Amerika en voor Obama’s herverkiezing.

Normaal gesproken zou een daling van het werkeloosheidscijfer van 0.4% in 1 maand een zeer positieve ontwikkeling zijn. De afgelopen zes maanden fluctueerde dit cijfer tussen een teleurstellende 9% en 9.2%. Nu lijkt het erop dat er eindelijk een sterke daling is ingezet. Obama begrijpt het belang van dit momentum voor zijn herverkiezingskansen goed en greep de ontwikkeling meteen aan om te benadrukken dat de economie de goede kant op gaat en dat zijn plannen werken. Het enige dat een volledig herstel tegenhoudt zijn obstructieve Republikeinen in het Congres die zijn wetgeving blokkeren, aldus Obama. Helaas is de situatie minder rooskleurig dan Obama, of de 120.000 gecreëerde banen doen voorkomen.

Werkeloosheid tijdens de Grote Depressie

120.000 banen per maand lijkt aanzienlijk. Dit getal wordt echter minder indrukwekkend als rekening wordt gehouden met de bevolkingsgroei. Schattingen van economen verschillen, maar dit betekent dat er elke maand tussen de 75.000 en 150.000 banen moeten worden gecreëerd om werkeloosheid op hetzelfde niveau te houden. Sinds 2007 zijn er zo’n 7 miljoen banen verloren gegaan in wat economen ‘de grote Recessie’ noemen. Dit betekent dat het vele jaren zou duren voor er een volledig economisch herstel is. De 120.000 banen is daarom eerder een teken van stagnatie dan een aanzienlijke verbetering in de werkeloosheidssituatie.

Hoe is het dan mogelijk dat het werkeloosheidspercentage zo’n sterke daling laat zien? Het antwoord op deze vraag maakt het rapport nog zorgelijker. In november hebben namelijk 315.000 mensen de arbeidsmarkt verlaten omdat ze bijvoorbeeld het zoeken naar werk hebben opgegeven. Door de bureaucratische manier waarop het officiele werkeloosheidscijfer wordt samengesteld worden deze mensen daar niet bij opgeteld. Dit verklaart de plotselinge forse afname in het werkeloosheidspercentage.

Een betere manier om de daadwerkelijke werkeloosheid te meten is het zogenaamde U-6. Dit is een methode die mensen meetelt die graag een baan willen, maar de hoop hierop en zoektocht ernaar hebben opgegeven. Ook mensen die noodgedwongen part-time werken worden erin meegenomen. Met deze meer realistische benadering van werkeloosheid is het percentage aanzienlijk hoger, namelijk bijna 16%. Dit getal komt Obama’s herverkiezingskansen uiteraard minder goed uit.

Politieke implicaties voor Obama

Obama heeft volgend jaar een grote uitdaging voor de boeg. De economische situatie in de VS blijft somber en werkeloosheid blijft hoog. Dankzij de bizarre werking van het officiele werkeloosheidscijfer kan Obama nu in media-optredens claimen dat hij een succes heeft behaald en een verhaal van gestage economische groei en vooruitgang vertellen. Dit zal zijn problemen echter niet verhelpen.

Barack Obama in de problemen

De officiele werkeloosheidscijfers van minderheden en jongeren in de VS zijn desastreus en zijn de afgelopen tijd niet afgenomen. 11.4% van Mexicaanse Amerikanen, 15.5% van zwarte Amerikanen en een schokkende 23.7% van Amerikaanse jongeren zijn werkeloos. Deze groepen vormen een cruciaal onderdeel van de Democratische coalitie die voor Obama’s overwinning zorgde in 2008. Niet alleen brachten ze massaal hun stem uit voor Obama en andere Democratische kandidaten, ze gaven hem geld en meldden zich op grote schaal aan als vrijwilligers voor zijn campagne. Na drie jaar aanhoudende hoge werkeloosheid is het enthousiasme weg, is er minder geld om te doneren en minder passie om vrijwilligerswerk te verrichten. Dit zal een grote impact hebben op de verkiezing en zal Obama’s campagne moeilijker maken.

De ogenschijnlijke verbetering van het werkeloosheidscijfer is op korte termijn gunstig voor Obama. De daadwerkelijke situatie op de arbeidsmarkt is echter veel minder gunstig voor zijn herverkiezingskansen. Zowel de hogere onofficiele werkeloosheid als de stagnerende economie hebben zijn populariteit flink doen dalen. Als de economisch rampzalige situatie van belangrijke elementen van de Democratische coalitie niet verbetert is de kans groot dat Obama volgend jaar het Witte Huis moet verlaten.

De kandidatuur van Newt Gingrich heeft een miraculeuze politieke wederopstanding ondergaan. Tot voor kort was hij politiek afgeschreven, maar nu is hij plotseling de meest voorname kanshebber om de Republikeinse voorverkiezingen te winnen en het op te nemen tegen Obama in 2012. Wie is Gingrich, hoe kwam hij tot deze onverwachte voorsprong en wat zijn z’n kansen om de verkiezing daadwerkelijk te winnen?

Wie is Newt Gingrich?

Gingrich is een voormalig professor in de geschiedenis die in 1978 verkozen werd tot congreslid voor Georgia. Zijn grote doorbraak volgde in 1994, toen hij de Republikeinen naar hun eerste meerderheid sinds 1954 leidde en hij voorzitter van het Huis van Afgevaardigden werd.

Newt Gingrich

Onder zijn voorzitterschap wist de Republikeinse meerderheid enkele belangrijke successen te behalen. Overheidsuitgaven werden (met behulp van sterke economische groei) in balans gebracht, de belasting op kapitaal werd verlaagd en de regels voor het ontvangen van bijstand werden aangescherpt. Het einde van zijn voorzitterschap was echter minder succesvol. Nadat de Amerikaanse overheid gedwongen was haar activiteiten tijdelijk te stoppen wegens geldgebrek, was het Gingrich die de schuld kreeg in de media. Nadat hij een boete van $300,000 moest betalen van het Etisch committee in het Huis van Afgevaardigden, wegens het overtreden van meerdere regels, was zijn imago dusdanig afgetakeld dat de Republikeinen hem niet langer als voorzitter wilden. Na een verlies van 5 zetels in de verkiezingen van 1998 besloot Gingrich af te treden.
Na dit onsuccesvolle einde aan zijn politieke carriere als congreslid bleef Gingrich een graag geziene gast in politieke discussieprogramma’s en conservatieve ‘think tanks’ in Washington. Deze activiteiten leidden hem er uiteindelijk toe om zich verkiesbaar te stellen als presidentskandidaat voor de Republikeinen.

De Voorverkiezing

Aan het begin van zijn verkiezingscampagne beging Gingrich enkele ogenschijnlijk fatale misstappen. Zo noemde hij het ‘Road to Prosperity’ budgetvoorstel van het conservatieve congreslid Paul Ryan: ‘right-wing social engineering’. Hiermee beledigde hij in een klap veel conservatieve Republikeinen die wilden bezuinigen op overheidsuitgaven en de onhoudbare pensioenvoorzieningen wilden hervormen. Nadat bekend werd dat hij voor tenminste $500,000 juwelen had gekocht en op een luxe cruise naar Griekenland was vertrokken leek z’n campagne voorbij voordat deze goed en wel begonnen was. Een groot deel van zijn campagnestaf liet hem in de steek, de geldstroom droogde op en niemand verwachtte nog dat Gingrich een kans maakte.

Toch onderging Gingrich de afgelopen weken een miraculeuze politieke wederopstanding. Veel conservatieve en Tea Party gezinde Republikeinen zijn erg bang dat Mitt Romney, de steenrijke voormalige gouverneur van Massachusetts, de voorverkiezing zal winnen. Ze zien hem als te glad, te onsympathiek, maar vooral als te links. Om Romney’s overwinning te voorkomen hebben Republikeinse kiezers zich de afgelopen maanden achter verscheidene kandidaten geschaard. Eerst was er Michelle Bachmann, daarna kwam Rick Perry en vervolgens was er Herman Cain die dankzij fouten en schandalen er stuk voor stuk niet in slaagden om de gunst van de Republikeinse kiezer vast te houden. Een voor een vielen de rivalen van Gingrich af. Hij kreeg een tweede kans door zijn sterke, intellectuele optredens in de verkiezingsdebatten en zijn aanvallen op de media. Zijn strategie werkte en hij begon snel te stijgen in de peilingen. Inmiddels heeft hij de leiding genomen in belangrijke staten als Iowa, South Carolina en Florida en is hij Romney dicht genaderd in New Hampshire. Met nog slechts een maand te gaan tot de eerste verkiezing in Iowa is het echter de vraag of Gingrich deze voorsprong kan volhouden.

Problemen

Deze maand zal erg zwaar worden voor Gingrich. Alle voorgaande Republikeinse kanshebbers hebben zware kritiek op hun verleden te verduren gekregen en Gingrich vergaat het niet anders. Ron Paul, Gingrich’s voornaamste rivaal in Iowa, viel hem afgelopen week frontaal aan met een onlangs gelanceerde webvideo.

De belangrijkste kritiekpunten op Gingrich zijn zowel persoonlijk als politiek van aard. Een groot probleem voor conservatieve Republikeinen is bijvoorbeeld de campagnefilm die Gingrich maakte met de linkse Californische Democrate  Nancy Pelosi. Het spotjepleitte voor actie tegen klimaatverandering. Zowel dit pleidooi en Nancy Pelosi zijn niet bepaald populair onder de meeste Republikeinen. Daarnaast heeft Gingrich in het verleden gepleit voor een zogenaamde individuele ‘mandate‘, een verplichting voor individuen vanuit de federale overheid om ziektekostenverzekering aan te schaffen. Dit is wellicht het meest gehate onderdeel van Obama’s grote ziektekostenwet van 2009, een wet die Republikeinen minachtend ‘Obamacare’ noemen. Tenslotte is er nog een extensieve lobbyperiode voor onder andere semi-overheid instanties Fannie Mae en Freddy Mac, die een belangrijke rol speelden in het onstaan van de zeepbel op de Amerikaanse huizenmarkt. Gingrich claimt inmiddels z’n lessen te hebben geleerd en van mening te zijn veranderd, maar zijn tegenstanders zullen niet schromen hem hiermee te bekritiseren. Tenslotte zijn er problemen van een meer persoonlijke aard. Met meerdere huwelijken en schandalen in z’n vroegere persoonlijke leven, kan Gingrich in de problemen komen bij sociaal conservatieve Republikeinse stemmers die erg belangrijk zijn in Iowa.

Tot nu toe lukt het Gingrich om de kritieken op zijn verleden en z’n minder conservatieve standpunten van zich af te schudden. Dit zijn echter niet de enige problemen waar hij mee te kampen heeft. Met nog minder dan 30 dagen te gaan voor de verkiezingen ontbreekt het Gingrich aan een sterke campagne organisatie en geld. Het wordt een race tegen de klok om een dusdanige organizatie op te richten dat zijn momentum kan omzetten in genoeg stemmen om zijn rivalen te verslaan. Ook met deze problemen weet hij tot nu toe goed om te gaan, getuige een positieve Reaganesque ‘Morning in America’ campagnespot die hij afgelopen week begon uit te zenden in Iowa.

Eindspel

Met minder dan een maand te gaan tot de eerste verkiezing in Iowa is het eindspel in de Republikeinse voorverkiezing begonnen. Gingrich staat er sterk voor in de peilingen en heeft in meerdere belangrijke verkiezingsstaten een voorsprong genomen op rivalen als Mitt Romney en Ron Paul. De afgelopen maanden hebben we echter kunnen zien dat een dergelijke voorsprong binnen enkele dagen en met slechts een enkele misstap verloren kan gaan. De politieke zwakke plekken en gebrek aan organisatie en geld maken de voorsprong van Gingrich nog onzekerder. Het is dus nog zeer onduidelijk of Gingrich het volgend jaar mag opnemen tegen president Obama. Met nog 27 dagen te gaan voor de eerste Republikeinen hun stem kunnen uitbrengen is alles nog mogelijk.

“Chaos”, “Anarchie”, of erger nog: “Amerikaanse toestanden!” Dit zijn zomaar een paar kreten die je als voorstander van vrij wapenbezit al snel te horen krijgt. Het onderwerp roept een sterke emotionele reactie op. Dit is begrijpelijk, het voelt namelijk erg tegenstrijdig om vrij wapenbezit toe te laten om zo de samenleving veiliger en minder gewelddadig te maken. Toch is dit, na een rationele analyse, het resultaat van vrij wapenbezit.

De meeste Nederlanders hebben er weinig problemen mee dat sommige mensen een honkbalknuppel of messen bezitten. Het wordt echter lastiger als je ervoor pleit dat mensen deze zaken als wapens mogen gebruiken om zichzelf te verdedigen. Nog moeilijker wordt het als je pleit voor het bezit van vuurwapens ter zelfverdediging. Toch is het belangrijk voor eenieder die voor een vrije en veilige samenleving is om hiervoor te pleiten.

Allereerst is er een moreel argument om mensen toe te staan wapens te bezitten. Een integraal onderdeel van individuele vrijheid is het recht van een individu om zichzelf, zijn of haar gezin of geliefden en zijn of haar eigendom te kunnen verdedigen tegen iemand die hier inbreuk op wil maken. Deze verdediging moet met een wapen kunnen gebeuren. Dit betekent impliciet dat de overheid niet het monopolie op geweld bezit. In dat geval moet iemand namelijk lijdzaam toezien hoe hij of zij wordt bestolen, aangevallen of erger. Er moet immers gewacht worden tot de politie arriveert voordat enige handeling ondernomen mag worden. Dit is een scenario waar weinig mensen het mee eens kunnen zijn en betekent dat individuele vrijheid weinig waard is.

Toch is dit een veelgehoord argument onder mensen uit voornamelijk linkse kringen. Immers, als iemand zich verzet dan speelt hij eigen rechter, en dat is uit den boze. Het gebruik van een wapen en geweld ter zelfverdediging wordt gelijkgesteld aan dat van een crimineel. Dit is uiteraard de omgekeerde wereld en het leidt tot een samenleving waarin burgers hulpeloos zijn en voor hun veiligheid totaal afhankelijk zijn van een falende overheid.

Het criterium voor het recht op (zelf)verdediging en vrij wapenbezit is dat het ook bij het gebruik ter verdediging blijft. De grens wordt getrokken bij het maken van een offensieve actie; bij het initiëren van geweld, in plaats van het reageren daarop. Het bezit van een wapen is een essentieel onderdeel van de mogelijkheid van een individu om zich te verdedigen tegen de initiatie van geweld en valt binnen deze grens. Dit maakt namelijk geen inbreuk op de vrijheid van iemand anders, het is geen initiatie van geweld. En omdat dit niemand anders inherent kwaad doet of inbreuk maakt op enig vrijheid of recht van een ander zou het dan ook simpelweg legaal moeten zijn.

Daarnaast zou het toegestaan moeten zijn voor een individu om zichzelf te verdedigen met een wapen, omdat dit ook binnen de initiatie grens valt. Het pleegt geen inbreuk op iemands vrijheid en rechten, het is immers een defensieve reactie op de offensieve initiatie van geweld van een crimineel. Het gelijkstellen van defensief en offensief geweld, zoals dit door veelal linkse mensen gebeurd is de wereld op z’n kop. Eerlijke burgers die zichzelf willen beschermen tegen criminelen worden daarmee gelijkgesteld aan diezelfde criminelen die hen willen beroven, verkrachten of vermoorden.

Tot zover het morele argument dat gebruikt wordt door veel voorstanders van het recht op wapenbezit. Het is geen verrassing dat de meeste voorstanders Klassiek Liberaal of Libertarisch zijn. Dit zijn immers mensen die een zo groot mogelijke individuele vrijheid bepleiten. Voor mensen die zich hier minder in kunnen vinden zijn er meer praktische redenen waarom vrij wapenbezit een goed idee is.

Vrij wapenbezit is de schrik van elke crimineel

Simpel gezegd zorgt vrij wapenbezit voor lagere criminaliteitscijfers. In elke stad, regio of land waar wapenbezit vrijer is gemaakt is een daling in criminaliteitscijfers waar te nemen. Mensen hebben dan immers de mogelijkheid zichzelf te beschermen tegen inbrekers en verkrachters en deze worden hierdoor afgeschrokken. Wetten die deze mogelijkheid inperken door wapenbezit aan banden te leggen raken in feite enkel gehoorzame burgers. Criminelen staan er namelijk niet om bekend dat ze de wet volgen en weten ondanks anti wapenwetten toch aan wapens te komen. De gewone gezagsgetrouwe burger staat dan machteloos. Het mag dan een cliche zijn, maar dat maakt het niet minder waar: “Als je bezit van wapens criminaliseert, bezitten alleen criminelen wapens.”

Er zijn vele voorbeelden die de positieve effecten van vrij wapenbezit op criminaliteit aantonen. In 1987 is er in de Amerikaanse staat Florida een wet aangenomen die het mensen ouder dan 21 jaar toestond om verborgen een wapen bij zich te dragen. Nu, zo’n 23 jaar na invoering van de wet, zijn er zo’n 750.000 mensen die dit doen, 5.4% van de inwoners van Florida. Het moordcijfer is sinds invoering met ruim 36% omlaag gegaan, waar deze voor de gehele VS met 15% is gedaald. Waar het moordcijfer voor Florida in 1987 nog boven het landelijk gemiddelde lag, ligt dat er nu onder. Texas heeft een gelijksoortige wet in 1990 aangenomen en ook hierna is er een daling van 30% in het aantal moorden waar te nemen.

Andere voorbeelden zijn ook op lokaal niveau waar te nemen. In het plaatsje Kennesaw in de staat Georgia werd in 1982 een controversiële wet aangenomen die ieder hoofd van een huishouden verplichtte een wapen aan te schaffen en in huis te hebben. Het gevolg was een scherpe daling van het aantal inbraken. In 1991, 10 jaar nadat deze wet werd aangenomen, was het aantal inbraken nog steeds 72% lager dan voor invoering van de wet. Nu pleit ik zeker niet voor het invoeren van deze wet. Wapenbezit zou vrijwillig en een individuele keuze moeten zijn. Maar het illustreert zeker de positieve effecten van wapenbezit.

Een ander goed voorbeeld nam plaats in 1967 in de stad Orlando, Florida. In dat jaar werd er een populaire cursus georganiseerd door de lokale politie voor vuurwapenbezit voor vrouwen. Het resultaat hiervan was dat verkrachtingen in Orlando het jaar daarop met 88% afnamen en het aantal inbraken 25% lager lag. Dit terwijl deze cijfers in de rest van de staat gelijk bleven.

Ook op landelijk niveau zijn deze cijfers terug te zien. De VS is immers niet het enige land waar vrij wapenbezit is toegestaan. Het beroemd veilige Zwitserland is zeer liberaal jegens wapenbezit. Er zijn op dit moment in Zwitserland zo’n 1.2 tot 3 miljoen wapens in private handen. Ongeveer 500.000 hiervan zijn zware, automatische wapens. Op een bevolking van ongeveer 7.6 miljoen mensen zijn dit aanzienlijke aantallen. Toch betekent dit niet dat de Zwitsers elkaar op grote schaal doodschieten. Sterker nog, uit de Zwitserse politiestatistieken blijkt dat er in 2006 in het hele land 34 moorden of pogingen tot moord werden gedaan met een vuurwapen. Een zeer laag aantal. Zwitserland is een van de veiligste landen van deze wereld, je denkt als crimineel namelijk wel twee keer na voordat je een chalet overvalt als er een flinke kans is dat de eigenaar een machinegeweer bezit.

Andere landen met vrij wapenbezit zijn Israel en Nieuw Zeeland. Ook hier is het aantal moorden en inbraken relatief laag. Vrij wapenbezit zorgt dus voor minder criminaliteit en een veiligere samenleving. Chaos en anarchie zijn ver te zoeken.

Naast het verlagen van criminaliteit biedt vrij wapenbezit ook nog voordelen aan specifieke bevolkingsgroepen. Vrij wapenbezit bevoordeelt met name fysiek zwakkere mensen zoals ouderen en fysiek gehandicapten. Deze groepen zijn met een wapen namelijk een stuk beter in staat om criminelen van zich af te weren. Zonder wapen zijn deze groepen gedwongen zich fysiek te verzetten tegen criminelen en staan ze daarom dus vaak machteloos..

Tenslotte is er simpelweg geen vervanging voor het bezitten van een wapen om jezelf te verdedigen. Immers, de politie kan nooit zo snel ter plaatse zijn als dat jij dat bent. In gunstige gevallen is er binnen 10 tot 20 minuten politie op de plek van een misdaad en dit is enkel in het geval dat iemand de gelegenheid heeft om de politie op de hoogte te stellen van een misdaad. Helaas is dit vaak onmogelijk en komt de politie dan niet of te laat aan. Het bezitten van een wapen is dan wellicht de enige manier om een misdaad te voorkomen en werkt effectiever dan simpelweg het monopolie op geweld bij de politie te laten.

Toch zijn er veelgehoorde tegenwerpingen tegen het bezitten van wapens. Deze berusten vaak op misverstanden en gebrekkige informatie dat gevoed wordt door een sterke emotionele reactie op het onderwerp. Ik zal enkelen van deze tegenwerpingen proberen te ontkrachten.

Het is gevaarlijk voor kinderen en er zullen veel ongelukken gebeuren.
Ja, dat is waar, vuurwapens zijn gevaarlijk, ze vragen dan ook om verantwoordelijkheid van de eigenaar. Toch zijn er in dit leven veel zaken die gevaarlijk zijn voor kinderen: schoonmaakmiddelen, keukenapparatuur, een friteuse, in de auto rijden zonder gordel, en dit zijn slechts enkele voorbeelden. Het leven zit vol risico’s en gevaren en het beste dat iemand kan doen is verantwoordelijk met situaties omgaan, zo ook met vuurwapenbezit. Dit is echter wel degelijk het geval in samenlevingen waar er sprake is van vrij wapenbezit. Ongelukken zijn helaas nooit volledig te voorkomen, maar dit is nog geen reden om bijvoorbeeld het bezit van messen en schoonmaakmiddelen volledig te verbieden. Hetzelfde zou moeten gelden voor wapens.

Toch valt het aantal ongelukken mee. Uiteraard hoor je de tragische verhalen van kinderen die het wapen van de ouders weten te vinden. Ondanks de tragiek van deze individuele gevallen blijft dit een procentueel zeer laag aantal. Zo is het aantal fatale vuurwapen ongelukken in de VS slechts 0.5% van het totale aantal jaarlijkse doden aan ongelukken. In 2007 waren er 613 fatale ongelukken met vuurwapens, waarvan 65 door kinderen jonger dan 15 jaar. In een land met 70 tot 80 miljoen wapeneigenaren is dit, hoewel het uiteraard tragisch is, zeker geen reden om wapenbezit in z’n geheel te verbieden.

We krijgen Amerikaanse toestanden!
Dat ligt eraan, waar in Amerika wordt er bedoeld?
Er bestaan veel misverstanden over Amerika en over de stand van zaken met wapenbezit in de VS. Er wordt geschat dat van de 300 miljoen Amerikanen er 70 tot 80 miljoen een wapen bezitten en dat er ongeveer 250 miljoen vuurwapens in Amerika zijn. Toch zien we geen miljoenen schietpartijen. De FBI schat dat er jaarlijks ongeveer 10,800 mensen omkomen door moord met een vuurwapen. Dit lijkt een enorm aantal mensen, maar een verdere bestudering van het cijfer laat zien dat dit geenszins als een bewijs kan worden gezien dat vrij wapenbezit hier schuldig aan is.

In Amerika is het recht op vrij wapenbezit vastgelegd in de grondwet

Immers, er bestaat in de VS een groot onderscheid in vuurwapenbeleid. In sommige staten zoals New Hampshire, Kentucky en Montana kan iemand een wapen open en bloot bij zich dragen. In andere staten mag iemand een verborgen wapen bij zich hebben en in sommige staten, zoals Illinois en Wisconsin zijn er strengere wetten en beperkingen. Veel staten laten echter ruimte voor steden en dorpen om bepaalde eisen of beperkingen aan wapenbezit te stellen. Als hiermee rekening wordt gehouden zien we een interessante verschuiving in het aantal doden. Deze blijken naar verhouding meer plaats te vinden in die gebieden en steden waar er strenge beperkingen of zelfs verboden zijn op het bezitten van vuurwapens.

De hoofdstad van Amerika, Washington DC, is een stad waar een van de meest strenge antiwapenbezit wetten geld. In 1976 is een wet aangenomen die in feite het bezit van pistolen verbiedt. Toch had Washington tot voor kort de dubieuze eer om zich de ‘moordhoofdstad’ van de VS te mogen noemen. Die titel is inmiddels overgenomen door steden als Detroit, Chicago en New Orleans, maar ook hier gelden scherpe beperkingen. Na Katrina werden er zelfs vuurwapens geconfisqueerd in New Orleans van burgers die deze legaal bezaten. Het resultaat is dat dit enkele van de meest onveilige steden in de VS zijn met de hoogste moordcijfers.

Een ander cijfer dat interessant is, is het aantal vuurwapens in Amerika. Op dit moment zijn dat er ongeveer 250 miljoen, maar in 1991 waren dat er ongeveer 90 miljoen minder. Tegenstanders van vrij wapenbezit claimen dat een toename in het aantal wapens tot een onveiligere en gewelddadigere samenleving leidt. Het tegendeel is echter waar, ondanks de sterke toename in het aantal vuurwapens is gewelddadige criminaliteit in de periode tussen 1991 en 2008 met 43% afgenomen. Wapenbezit is nog nooit zo wijdverspreid geweest in de VS en criminaliteit is in 35 jaar niet zo laag geweest. In dezelfde periode zijn er verschillende federale antiwapenbezit wetten verstreken en niet vervangen en heeft de Supreme Court van de VS in 2008 een sterke pro-wapenbezit uitspraak gedaan in de zaak DC vs. Heller. Dit heeft echter niet geleid tot hogere vuurwapencriminaliteit.

Landen als Amerika en Zwitserland zijn dunbevolkt. Het kan nooit goed werken in een dichtbevolkte ‘stadstaat’ als Nederland.
Gelukkig niet waar. Niet heel Amerika is dunbevolkt en er zijn legio voorbeelden van steden waarin er vrij wapenbezit is zonder problemen. Kijk bijvoorbeeld naar de stad Arlington in de staat Virginia, een stad die groter is dan steden als Arnhem, Nijmegen en Dordrecht. Wapenbezit is hier relatief vrij en wijdverbreid. In 2001 vielen hier 2.1 doden per 1000 inwoners door moord. Vergelijk dit bijvoorbeeld met Washington, DC. dat een aantal moorden van 46.4 per 100.000 had in hetzelfde jaar met zeer strenge antiwapen wetten en bedenk dat de steden een paar honderd kilometer uit elkaar liggen.

Ook in Geneve in Zwitserland is het aantal moorden bijna onvoorstelbaar laag. Het punt is dat wapenbezit ook in verstedelijkt gebied werkt en voor een veiligere samenleving zorgt. Dit zal zeker ook in Nederland het geval zijn.

Maar dit betekent dat elke gek een wapen kan kopen en zomaar op iedereen kan gaan schieten, kijk maar naar de schietpartijen op Amerikaanse scholen!
Helaas is dit niet enkel voorbehouden aan landen waar vrij wapenbezit is. Twee maanden geleden was er een schietpartij op het Rio aan de Maas festival in Arnhem waarbij meerdere mensen gewond raakten. Op 5 september was er plotseling een schietpartij tijdens een groot feest in Zoetermeer waarbij een 22 jarige om het leven kwam. Of kijk naar onze buurlanden. Begin juni was er een gek in Engeland die met een shotgun op moordtocht ging en meerdere mensen zonder reden doodschoot. Op 19 september begon een vrouw in het zuid-Duitse Lorrach opeens op straat wild om haar heen te schieten, met meerdere doden tot gevolg. Of ook dit jaar was er een schietpartij op een Duitse middelbare school. Zowel Engeland als Duitsland zijn landen met sterke beperkingen op wapenbezit. Dit mocht niet baten. Gekken kwamen ook hier aan wapens en gebruikten deze om mensen te doden.

Gekken houdt je dus altijd. Het verschil met een samenleving waarin vrij wapenbezit wel is toegestaan is dat burgers dan wel de mogelijkheid hebben om zich hiertegen te weren. In een land waar wapenbezit aan banden wordt gelegd zijn burgers weerloos tegen dit soort gekken.

Vrij wapenbezit levert dus vaak een sterke emotionele reactie op. De tegenstrijdigheid die de gedachte oplevert dat het toelaten van wapenbezit een samenleving minder gewelddadig maakt is ook goed voor te stellen. Het liefst wil iedereen dat er geen wapens nodig zijn in de wereld. Helaas werkt de wereld niet zo. Ondanks alle emotionele tegenwerpingen pleiten de feiten voor het individuele recht op het bezitten van wapens voor zelfverdediging.

Daarnaast berusten de tegenwerpingen van tegenstanders vaak enkel op emoties. Het aantal ongelukken is beperkt, samenlevingen worden er niet onveiliger en geweldadiger op en het aantal moorden met vuurwapens neemt niet toe. In alle landen en regio’s waar vrij wapenbezit heerst zien we grotere veiligheid, minder geweld, zeker geen chaotische toestanden en trotse, vrije burgers die zichzelf kunnen beschermen. Vrij wapenbezit is een essentieel onderdeel van individuele vrijheid en van een vrije en veilige samenleving.

Of bekijk de flash versie.

In navolging op het interview door de Vara, waar Mels de Zeeuw het belang van vrij wapenbezit verdedigt, werd hij uitgenodigd om afgelopen vrijdagnacht in het 3FM programma Nachtegiel hetzelfde te doen. Hier het fragment van zijn interview met Giel Beelen en de reacties van bellers.

(fragment begint op ongeveer 00.45)