Wij kennen allemaal inmiddels de namen Steve Jobs, Mark Zuckerberg en Jeff Bezos. Mannen die allemaal op hun manier een bijdrage hebben geleverd aan digitale informatie-tijdperk, zonder windeieren te leggen.

Minder bekend zijn daarom de namen van mensen die eveneens hun steen hebben bijgedragen,  zonder hier in financieel opzicht rijk geworden van te zijn. Een van die mensen was Michal S. Hart, die vorige week overleed op vierenzestigjarige leeftijd aan een harstilstand.

Al vanaf het begintijd van het internet zag hij in dat het wereldwijde web een perfecte plek is om informatie voor iedereen te beschikbaar te maken. Om deze reden begon hij met het digitaliseren van boekwerken waarvan de rechten inmiddels vrij waren.  Inmiddels is zijn project Gutenberg een begrip waar een ieder met een internet-aansluiting de beschikking heeft over méér dan 35.000 boeken.  Een mooie necrologie van Jeffrey Tucker is te lezen op Mises.

The Inventor of the Digital Age – Jeffrey A. Tucker – Mises Daily.

Concurrentievermogen begint bij privaat initiatief. Het kabinet gelooft in de kracht van mensen en bedrijven om kansen te grijpen. Dat mensen zich eigenaar tonen van hun leven, verantwoordelijkheid nemen, en zich vrij voelen in hun ontplooiing. Door meer ruimte te scheppen voor privaat initiatief, wil het kabinet het groeivermogen van de economie versterken. Minder regels, minder administratieve drukte en een soepeler ruimtelijk ordeningsbeleid helpen de private sector kansen te pakken. Doel is een overheid die ondersteunt, niet hindert.

Karel Beckman schrijft op MeerVrijheid over de rol van Ron Paul bij de komende Amerikaanse verkiezingen.

Het zal u wellicht opgevallen zijn dat “libertariër”, “isolationist”, “buitenbeentje”, “ideoloog van de Tea Party”, de “extreem-rechtse”, “radicaal-conservatieve” Ron Paul, tevens Congreslid en huisarts uit Texas, het verrassend goed doet in de campagne voor de Republikeinse presidentskandidatuur.

Althans, in de opiniepeilingen. In augustus bleek uit een peiling van het bekende bureau Rasmussen zelfs dat, als er nu verkiezingen zouden worden gehouden, Obama 39 procent van de stemmen zou krijgen en Ron Paul 38 procent.

Lees verder op MeerVrijheid

Groene-banen moesten het wondermiddel zijn die de ecoomie in de VS uit het slop zou trekken. Daar lijkt nu echter een eind aan gekomen zijn, nu het Witte Huis ernstig in verlegenheid isgebracht nadat een bedrijf gespecialiseerd in zonnepanelen Solyndra failliet is gegaan. Dit terwijl het kortgeleden nog een half miljard dollar subsidie kreeg en door president Obama werd geroemd als belangrijke aanjager van ‘groene’ banen. Om het voor laats genoemde persoon nog erger te maken:er is komen vast te staan dat bestuurder van Solyndra belangrijke financiers waren van Obama’s campgane.

Commentatoren noemen dit schandaal al het eind van de groene-banen(‘mythe’). Iets waar wij op het MV blog met regelmaat op wezen.

Mede mogelijke gemaakt door Revolution PAC.

Recent pleitten rijke Amerikanen (waaronder Warren Buffett) voor hogere belastingen voor de rijken. Chuck Woolery zegt: Lets act now!

Sinds de – tot dan- internationaal vermaarde wetenschapper Diederik Stapel schoorvoetend heeft moeten toegeven dat hij onderzoeksgegevens gefabriceerd heeft, is de wetenschappelijke wereld in rep en roer.

Velen vragen zich af hoe en waarom het zover heeft kunnen komen en welke schade hij met zijn acties heeft veroorzaakt voor zowel mede-onderzoekers, studenten en het aanzien van de wetenschap in zijn algemeenheid. Vooral Roos Vonk, eveneens hoogleraar sociale psychologie te Nijmegen ligt hierbij onder vuur. Haar wordt kwalijk genomen dat zij een bekendheid gaf aan een onderzoek over vleeseters, zonder hier uitvoerig over gepubliceerd te hebben, hetgeen ze ook met terugwerkende kracht beaamd heeft. Momenteel onderzoekt een commissie haar rol in het geheel alsook de andere onderzoeken van Stapel.

Alle ophef ten spijt, de affaire-Stapel legt pijnlijk bloot wat er momenteel inherent mis is met de academische wereld.

1. Belangenverstrengeling

Een goed wetenschapper hoort geheel onverschillig te staan ten opzichte de uitkomst. De onderzoekers in het vlees-onderzoek stonden niet neutraal ten opzichte van de uitkomst. Het was eerder omgekeerd, men zocht ‘wetenschappelijke feiten’ die aansloten bij hun wereldbeeld. Zo gaf Roos Vonk -zelf overtuigd vegetariër- bij Pauw &Witteman eerlijk toe dat ze niet de pers had ingeschakeld maar het onderzoek nog eens had dubbel had gecheckt, indien dit niet het door haar gewenste resultaat gehad zou hebben.

Daar bovenop zijn er altijd de egocentrische motieven. Zoals prestige en onderzoeksgelden die een onderzoeker in de wacht kan slepen. Al in een eerder artikel maakte ik melding van een artikel dat verscheen op de Huffington Post waarin een onderzoeksjournalist bericht dat bijna alle economische vakbladen en congressen door de FED worden gesponsord worden en dat tevens vele economen (in)direct op de loonlijst van deze organisatie staan.

Toevallig staat hier net een video over van een wetenschapper op TED, die waarschuwt voor deze valkuil.

2. De nadruk op onderzoek
Wetenschappers worden alleen afgerekend op het aantal publicaties. Niet op de uren die zij college geven. Het gevolg is dat er een fetish bestaat om telkens te zoeken naar een obscure niche. Ookal is de bestaande informatie al heel goed, de kunst is dus om er telkens iets nieuws overheen te zeggen.

Zo geeft de econoom Richard Vedder auteur van ‘Going Broke by Degree’ als treffende anekdote bij Stossel het verhaal van een universiteit dat de voorbije vijfentwintig jaar bijhield hoeveel publicaties er verschenen over William Shakespeare. Toen ze voorbij de 21 duizend artikelen waren, was men inmiddels al de tel kwijt geraakt. Zou de wereld er heel anders hebben uitgezien als er slechts duizend publicaties over de de Britse schrijver waren en hadden die uren anders niet veel beter in de collegezaal besteed kunnen worden? De vraag stellen, is hem beantwoorden. Dat klemt nog eens te meer omdat veel studenten afstuderen zonder over essentiële vaardigheden te beschikken die nodig zijn op de werkvloer.

De gehele speech is hier te lezen!

Aldus Gouverneur Jerry Brown (D) van Californië als reactie op het plan om ouders een boete van $25,- te geven wanneer hun kinderen skiën of snowboarden zonder helm.

Vrije vertaling:

Ik breng hierbij wetsvoorstel 105 terug zonder mijn handtekening.

Dit wetsvoorstel zou het niet dragen van een helm tijdens het skiën of snowboarden criminaliseren voor kinderen onder de 18 jaar.

Hoewel ik het zou waarderen als iedereen een helm zou dragen, ben ik toch zeer bezorgd over de onuitputtende inspanning om de verantwoordelijkheid van ouders naar de overheid te brengen. Niet elk probleem verdient wetgeving.

Ik geloof dat ouders het vermogen en de verantwoordelijkheid hebben om goede keuzes te maken voor hun kinderen.

Met vriendelijke groet,

Edmund Gerald (Jerry) Brown jr.

Bron: Reason

Bovenstaand is de titel van een Quest artikel uit hun Psychologie serie (nr. 3 – 2011), geschreven door Paul Serail. Het artikel begint met het signaleren dat sommigen mensen hopen om hun geldnood weg te werken door een orgaan te verkopen. Vervolgens hakt Serail flink in op de argumenten voor de legalisering van orgaanhandel waardoor het artikel meer op een vurig betoog lijkt dan op een objectief wetenschappelijk artikel.

Tijd op de schade te beperken dus.

‘De mensen die bereid zijn om hun lichaamsdelen te verkopen, zullen niet allemaal evenveel vragen. Iemand die snel geld nodig heeft, zal met een lager bedrag tevreden zijn. Een miljonair die zwemt in de centen hoeft in elk geval vanuit geldgebrek nooit de overweging te maken om een orgaan te verkopen.
Rijke mensen zullen eerder de kopers zijn want zij kunnen de hoge bedragen betalen. Arme mensen zullen eerder hun gezondheid riskeren en een orgaan verkopen. (…) Het lijkt dan alsof het lichaam van iemand met weinig geld minder waard is dan dat van een rijke. Er ontstaat dan een kloof tussen rijk en arm. En dat is een reden om in Nederland geen orgaanhandel te willen.’

Een kloof tussen rijk en arm? Ik dacht dat het geld van rijke kopers juist naar arme donoren ging, wat die kloof juist zou moeten dichten.
Daarnaast stelt Serail dat het lichaam van een arm persoon minder waard lijkt dan dat van een rijk persoon. Dit is echt het meest misleidende argument dat ik ooit gehoord heb, want wie bepaalt hoeveel een orgaan waard is? Juist, de donor.

Een arm persoon zal wellicht meer waarde hechten aan €50.000,- op zijn bankrekening dan het risico dat hij loopt bij donatie.
Een vrijwillige koop van een orgaan is daarmee een win-win situatie voor zowel koper als donor. Zo hecht de koper meer waarde aan zijn gezondheid dan aan het geld dat hij kwijt is terwijl de donor meer waarde hecht aan het geld dat hij ontvangt dan het gezondheidsrisico dat hij loopt.

Nog steeds niet helemaal overtuigd? Probeer de zaak om te draaien. Stel dat een rijk persoon zijn orgaan gratis doneert aan een familielid. Is het orgaan van die rijke persoon nu minder waard dan de organen van iemand met minder geld?

Het artikel gaat verder door een blik te werpen op de zwarte markt voor organen in Pakistan.

‘In Pakistan bijvoorbeeld, waar arme, jonge volwassenen het orgaan al voor een paar duizend euro afstaan. Zij blij, wij blij? Nee. Elk land heeft een tekort aan nieren. Dat betekent dat Pakistaanse nierpatiënten geen schijn van kans maken op een nieuwe nier. Want een mogelijke donor met geldnood zal het orgaan liever verkopen aan een buitenlander die meer biedt.’

Vrijwel elk land heeft een tekort aan nieren. Er is echter één uitzondering en dat is Iran. Dit komt omdat Iran het enige land is in de wereld met een vergoedingssysteem bij orgaandonatie.
Daarnaast verschilt het organentekort wel degelijk per land door factoren zoals het aantal verkeersdoden en de eet- en drinkgewoontes van de bevolking.

Serail klaagt dat Pakistaanse nierpatiënten geen schijn van kans maken om een orgaan te ontvangen. Dit hoeft echter niet waar te zijn. Zo zouden Pakistanen zich kunnen inschrijven bij een donorregistratiesysteem waarbij ze na hun dood hun organen doneren aan de armste Pakistanen. In het Nederlandse geval zou hetzelfde op kunnen gaan. Bij de meeste mensen zal de zorgverzekering een orgaan vergoeden terwijl het donorregistratiesysteem de armsten opvangt.
Bovendien is het niet aan ons om te bepalen aan wie een Pakistaan zijn organen doneert. Die keus ligt bij de Pakistaan zelf aangezien het zijn organen zijn.

Vervolgens stelt Serail …

‘Een transplantatie in een ontwikkelingsland brengt nog een ander bezwaar mee. In armere landen is vaak een tekort aan artsen. En in de tijd die doktoren aan rijke buitenlanders besteden, kunnen ze geen lokale mensen genezen.’

Je zou ook kunnen redeneren dat Pakistaanse donoren, door alleen het hoogste bod te accepteren, veel geld verdienen waardoor Pakistan als land rijker wordt. Hierdoor kunnen er meer mensen opgeleid worden als dokter en door de stijgende welvaart zullen steeds meer mensen de middelen hebben om van deze diensten gebruik te maken.

Uiteindelijk komt Serail bij het zelfbeschikkingsrecht. ‘Tegen deze problemen kun je inbrengen dat je zelf mag beslissen wat je met je lijf doet en wat niet.’ Om hier vervolgens keihard in te hakken door een onderzoek aan te halen van uroloog Javad Zargooshi. Zo volgde Zargooshi drie jaar lang 300 donoren. Van hen kreeg 85% spijt en kampte 60% met klachten. ‘Daardoor kregen veel donoren problemen op hun werk. In ruil voor eenmalige bak geld raakten zij uiteindelijk hun vaste inkomstenbron kwijt.’

De reden waarom ik geen link van het onderzoek geef is omdat het niet openbaar is! Je moet $25,- betalen om één dag toegang te krijgen tot het onderzoek. Ik kan daarom alleen zeggen dat de risico’s die betaalde donoren hebben niet groter zijn dan de risico’s van onbetaalde donoren. Iemand die pleit tegen de legalisering van orgaanhandel omdat de risico’s te groot zijn zou dan ook moeten pleiten voor de afschaffing van samaritaanse donatie, een besluit dat nog veel meer mensen de dood in reguleerd. (Bovendien denk ik dat de klachten die 60% van de donoren ervaart niet te relateren zijn aan hun orgaandonatie. Zo ligt dit cijfer waarschijnlijk eerder bij 0.01% dan 60%)

Als slot stelt Serail …

‘Betaal je voor organen, dan stoot je de mensen die vrijwillig een orgaan afstaan voor het hoofd. De echte helden, die inzien dat een ander ook veel waarde hecht aan een gezond lichaam, laat je dan in de kou staan.’

Betaal je voor een dokter, dan stoot je de dokters die voor niets werken voor het hoofd. De echte helden, de dokters die inzien dat een ander ook veel waarde hecht aan een gezond lichaam, laat je dan in de kou staan.

Bron: Elsevier Psychologie (nr. 3 – 2011)

Zie ook ‘Liberalisering van de orgaanmarkt’ van Kristof Rubens en ‘Baas over eigen buik’ van Bart Croughs.

De schuldencrisis gaat door. Politieke leiders buitelen nog altijd van incident naar incident. En ondertussen wordt de roep steeds sterker deze problematische politici maar uit te schakelen.

Zo begint Peter Boswijk, een van de auteurs van het politiek-juridische weblog Publiekrecht & Politiek, zijn betoog voor een vrijemarktoplossing voor de economische crisis en het Europa-denken. Dit trok onmiddelijk mijn interesse, want in de lange tijd dat ik de artikelen op dit weblog lees, heb ik er nog nooit een gelezen waarbij een uitgesproken liberaal, laat staan libertarisch standpunt wordt ingenomen. Het artikel staat vol libertarisch gedachtegoed als EU-scepticisme, anti-Keynesianisme, deregulering en economische vrijheid, en een paar mooie citaten uit Friedrich Hayeks The Road to Serfdom maken het stuk compleet. Libertarische ideeën winnen aan populariteit, ook in Nederland.

Voor wie het artikel graag wil lezen: de link staat onder deze post.

Peter Boswijk - EU Schuldencrisis: een “Road to Serfdom”?

Weer een geweldig idee uit Brussel.

Vanaf 2015 moet in nieuwe auto’s een automatisch belsysteem zitten dat bij ongelukken onmiddellijk de nooddiensten waarschuwt. Eurocommissaris Kroes heeft dat aangekondigd.

Wanneer het zogeheten ‘eCall’-systeem een hevige schok registreert, belt het automatisch 112 en geeft de positie van het voertuig door. Daarmee wordt de tijd gehalveerd die ambulances en politie nodig hebben om op de plek van het ongeluk te komen.

Daarbij kost het ‘eCall’ systeem slechts €100,- en heeft het de potentie om honderden levens redden. Echter, is het aan ons (of aan Kroes) om te bepalen hoeveel mensen aan hun auto moeten uitgeven?
Stel dat het systeem €200,- kostte, zou men het dan nog verplicht moeten stellen? Zo niet, waarom niet? Het heeft toch immers de potentie om honderden levens redden?

Beter is het om zo’n beleidsvoorstel te bekijken op basis van principes zoals Milton Friedman doet. Uiteindelijk zou de consument moeten beslissen of hij die extra €100,- uitgeeft om zo zijn kans op overlijden na een auto ongeluk te verkleinen.

Bron: NOS

Het zal u niet ontgaan zijn, maar voor wie het nog niet weet:

De Amerikaanse president Barack Obama heeft in het Congres in Washington zijn langverwachte banenplan voorgesteld. Het plan – officieel de ‘American Jobs Act’ – bevat maatregelen voor een totaalbedrag van 447 miljard dollar (321 miljard euro). Daarvan bestaat 240 miljard uit belastingvoordelen. Obama riep de verzamelde Democraten en Republikeinen op het “politieke circus” te stoppen

Obama trekt 447 miljard dollar uit voor banen – Dossier Obama – HLN.

Stel nu dat Obama over een jaar – vlak voor de verkiezingen- kan aantonen dat door zijn plan 1 miljoen Amerikanen aan het werk heeft gekregen. Op het eerste gezicht zou dit indrukwekkend klinken, vindt u ook niet?

Behalve als je even de rekenmachine erbij pakt. 447 000 000 000 / 1 000 000 = 447 000

Een persoon aan het werk krijgen, kost dus een half miljoen dollar!

Maar daar blijft het niet bij. Het ergelijke is dat banen die middels overheidsinterventie mogelijk zijn gemaakt, feitelijk kunstmatige jobs zijn, die alleen maar leiden tot verspilling en daardoor economisch herstel juist in de weg staan.. (In economische termen: een ineffciente allocatie van productiefactoren).

Laat mij dit verduidelijken met een voorbeeld. Stel je eens een dorpje voor waar er een plaatselijk eetcafé aanwezig is. Op een gegeven moment valt het de uitbater op dat tijdens lunchtijd zijn tent altijd vol zit. De keuken kan de bestellingen amper aan en klanten vechten zelfs om een stoel te bemachtigen!

Dus besluit de uitbater nieuwe bediening te trekken, tevens verbouwt hij de boel en investeert hij in hoogwaardige keukenapparatuur.

Maar dan merkt hij ineens dat bijna alle klanten weer vertrokken zijn. Wat hij namelijk niet wist, was dat al deze klanten medewerkers waren van rondtrekkend circus dat een korte periode in het dorp verbleef. Daar staat hij dan met zijn nieuwe keuken en personeel. 

Wat de uitbater in dit verhaal noodlottig werd, was dat hij afging op verkeerde marktsignalen. De stimulus is van hetzelfde laken een pak. Het creeert inderdaad tijdelijke werkgelegenheid, net als het voorbijtrekkende circus, maar als dat geld op is, wordt alles verdampt. Dus staat een economie er nog veel slechter voor. Aangezien het geld dat is gebruikt voor die kunstmatige banen, is afgenomen van iets dat wel van waarde kon zijn voor de economie.

Wellicht dat de uitbater uit ons verhaal een kapperszaak naast zijn restaurant was begonnen, of zijn geld had uitgeleend aan zijn broer die een bouwbedrijf wilde beginnen. Dan was de productiecapaciteit echt vergroot en en daarmee ook echte werkgelegenheid gecreëerd. Maar die mogelijkheid is er niet meer.

Wie meer wil weten, waarom overheidsingrijpen in de economische door stimuleringspakketen zo averechts werken, raad ik dit ongemonteerde interview met Peter Schiff aan uit 2008. Daarin voorziet hij precies deze problemen.

De Chinese miljardair Su bouwt wolkenkrabbers in Beijing en is een van de mensen die de Chinese economie snel tot de grootste ter wereld helpt maken. Op zijn verlanglijst staat iets dat hij samen met vele van de nieuwe Chinese rijken deelt: hij verlangt naar de dag waarop hij zijn geboorteland kan verlaten. Waarom? Hij wil zijn bezittingen veilig stellen, is het beu om altijd op zijn woorden te moeten letten en hij wil een tweede kind, iets wat de Chinese wet hem verbiedt.

Lees verder De droom van elke Chinese miljonair: zijn land snel verlaten.

“Altijd dachten ze dat ze geweld en de jihad nodig hadden om aan de macht te komen, maar ineens wordt hen in een aantal landen een simpeler methode in de schoot geworpen: de democratie.” I

via Welingelichte Kringen – Gouden kansen voor islamisten dankzij Arabische Lente.

Prachtig gemaakte video waarin mensen van diverse pluimage hun steun aan Ron Paul betuigen.

HOPEloos

TANSTAAFL staat voor “There Ain’t No Such Thing As A Free Lunch”.

Kim Tjoa schrijft hierover in zijn column ‘Iets voor niets bestaat in onze wereld niet’ op PlusPost:

Dat het lerend vermogen van sommige politici, zoals bijvoorbeeld van president Barack Obama, nihil is, blijkt wel weer uit zijn plan om de Amerikaanse economie te stimuleren door middel van het initiëren van infrastructurele werken.

Het maken van wegen, bruggen en andere infrastructuur – op kosten van de belastingbetaler – zou de kwakkelende Amerikaanse economie weer vlot moeten gaan trekken.

Lees hier de rest van zijn column.

Een zeer sombere constatering van Twan Huys die gisteren te gast was bij de DWDD om de balans na 11 september op te maken. Alle jubelstemming na het liquideren van de leider van Al-Qaeda ten spijt, na 11 september zijn de VS in twee zinloze oorlogen verzeild geraakt, die het land economisch, militair en moreel volledig hebben uitgeput. En laat dat laatste nu hetgeen zijn waar het de Saudiër allemaal om te doen was: Amerika verzwakken.

De Australische TV bericht over huidige eurocrisis en schetst een somber beeld voor wat het Avondland te wachten staat.

Simon Otjes heeft een blog geschreven als reactie op mijn kritiek op zijn Joop.nl artikel, ‘Paternalisme omwille van het liberalisme’.

Sociaal-liberalen zijn voorstander van ‘sociale rechtvaardigheid’. Dit wil zeggen dat de overheid moet zorgen dat iedereen een eerlijke start maakt in de samenleving. Iemand uit een arm gezin moet net zoveel ontwikkelings- en ontplooiingskansen krijgen als iemand uit een rijk gezin.

Veel libertariërs zullen dit een sympathiek voorstel vinden zolang het maar op geweldloze wijze tot stand komt. Niemand heeft namelijk het recht om geweld te initiëren tegenover een ander. Het financieren van publiek onderwijs, om gelijke kansen te bevorderen, is gebaseerd op de initiëring van geweld aangezien mensen gedwongen worden om deze vorm van onderwijs te financieren.

Daarnaast lijkt het alsof sociaal-liberalen geloven dat, wanneer inkomensverschillen uit het plaatje zijn, iedereen een eerlijke start maakt. Toch blijven er nog veel meer bronnen van ongelijkheid bestaan. Zo stelde ik in mijn kritiek op Otjes dat lange mensen gemiddeld meer verdienen dan kleine mensen. Otjes stelde in zijn blog dat eerst geboren kinderen vaak competitiever en ijveriger zijn dan kinderen die later geboren worden. Hierdoor zijn Harvard studenten bovenmatig vaak het eerst geboren kind.

Dus hoewel Otjes en ik beide erkennen dat mensen op allemaal manieren ongelijk zijn ziet alleen Otjes een reden om de boel eerlijker te verdelen.

Wessel[s] onderschrijft het principe dat onverdiende ongelijkheden gecompenseerd zouden moeten worden (korte mannen kunnen gecompenseerd worden door hun gebrek aan lengte), maar vindt niet dat dit georganiseerd zou moeten worden. Volgens mij zou je juist moeten proberen om het inkomen uit onverdiende verschillen in inkomen (door erfenissen en lichaamslengte) gelijkmatig her te verdelen.

Waar stopt dit? Iedereen die geld probeert te verdienen zal iemand achter zich aankrijgen die claimt dat hij gecompenseerd moet worden omdat hij als tweede kind is geboren, of uit een arm gezin komt, of dat hij zijn lengte of uiterlijk niet mee heeft en daarom geen geld heeft. Het resultaat zal een samenleving zijn waar iedereen gelijkmatig straatarm is.

Niet alleen is deze filosofie onpraktisch. De meeste mensen zullen het, consequent doorgevoerd, afschuwelijk vinden.
De reden waarom de meeste mensen huiveren bij de gedachte van absolute gelijkheid, zoals in de wereld van Harrison Bergeron, is omdat mensen nu eenmaal ongelijk zijn. Iedereen is namelijk anders. Pogingen om deze ongelijkheid uit te roeien zal daarom altijd ten koste gaan van de welvaart en individualiteit van mensen.

Otjes stelt in zijn intro …

Eigenlijk heb ik het best getroffen: mijn ouders hebben hun leven lang hard gewerkt en gespaard. Daarmee hebben ze mij alle kansen gegeven om de opleidingen te volgen die ik wilde. Ik heb nooit hoeven werken tijdens mijn studie, en zelf nu werk ik met name om iets bij te dragen aan de samenleving. Ik heb dankzij mijn ouders een heel mooie startpositie in het leven.

Zou jij zelf minder over hebben voor je eigen kinderen? Zou jij hun startpositie naar beneden willen halen zodat zij wat gelijker beginnen?

Sweatshops hebben een slechte naam. En dat is deels begrijpelijk, je wenst immers iedereen goede werkomstandigheden.

Maar ook voor de mensen die erin werken geldt dat ze van al hun opties de beste zullen kiezen. En de beste voor hun bleek werken in een sweatshop. Het weghalen van hun beste optie zal hun leven niet verbeteren.

Economie professor Ben Powell legt uit waarom economische ontwikkeling ervoor zorgt dat sweatshops kunnen verdwijnen. En economische ontwikkeling vereist economische vrijheid.

Johan Norberg schreef eerder over sweatshops in zijn artikel De nobele daden van Nike. Een aanrader.

In de stijl van 1984 van George Orwell is onderstaand ‘Harrison Bergeron’ van Kurt Vonnegut.
De heer Bergeron leeft in een wereld waar absolute gelijkheid heerst. Zo is Bergeron intelligenter dan de rest en daarom moet hij een koptelefoon dragen. Deze koptelefoon produceert vervolgens om de paar seconden een fel piepgeluid zodat Bergeron zich minder goed kan concentreren, wat hem dommer maakt, en daardoor meer gelijk.

Hoewel de onderstaande film afwijkt van het originele verhaal heeft deze versie enkele verbeteringen in het plot. Zéér de moeite waard om te kijken. Want waar het personage in 1984 slechts vecht tegen een totalitaire staat, vecht Bergeron tegen een totalitaire staat én een totalitair gelijkheidsideaal.

LINK

Econoom Jeffrey Miron ontkracht drie hardnekkige mythen in deze korte video.

1.) Kapitalisme is pro-bedrijfsleven
2.) Kapitalisme creëert oneerlijke verdeling van welvaart
3.) Kapitalisme was verantwoordelijk voor de recente financiële crisis