Onderstaand zijn enkele delen uit een interessant artikel dat gepubliceerd werd in de Tubantia.

‘De gedachte dat rijke Nederlanders relatief meer belasting betalen, klopt niet. Mensen met een laag inkomen zijn een even groot deel van hun inkomen kwijt.

Wie meer verdient, kan een groter deel van zijn inkomen afdragen aan de belasting. Voor de meeste Nederlanders is dat sinds jaar en dag geen punt. Ook rechtse partijen kunnen ermee leven. Daarom heeft de inkomstenbelasting oplopende tarieven, tot maximaal 52 procent.
Maar nu komt het: hogere inkomens betalen helemaal niet meer belasting. Ze betalen net zo veel als lagere inkomens, gemiddeld zo’n 40 procent van hun inkomen.

En het is al sinds jaar en dag zo. Flip de Kam, hoogleraar Openbare Financiën aan de Rijksuniversiteit Groningen, zocht het begin jaren negentig uit. En onlangs deed hij dat samen met Rens Trimp van het Centraal Bureau voor de Statistiek opnieuw. In beide gevallen is de conclusie hetzelfde: Nederland heeft géén progressief belastingstelsel, waarbij de belastingdruk oploopt met het inkomen.

Dat dat niet tot politiek Den Haag lijkt doorgedrongen, noemt De Kam ‘verbazingwekkend’. ”Men zou beter kunnen weten.” Dat rechts er de ogen voor sluit, is misschien te begrijpen. Zo zei premier Rutte onlangs dat in Nederland de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen, en dat er dus geen enkele reden is het toptarief van inkomstenbelasting te verhogen, zoals de PvdA voorstelde. Maar dat links het erbij laat zitten, begrijpt De Kam niet. ”De PvdA heeft in 2000 nog meegewerkt een de verlaging van het toptarief van 60 naar 52 procent. Terwijl men dus al had kunnen weten hoe het zat”.

(…)

Wat De Kam heeft gedaan is niet alleen naar de inkomstenbelasting kijken, zoals politiek Den Haag doet. Mensen betalen immers veel meer belastingen en premies. Zoals sociale lasten en zorgpremies, en btw en accijnzen over hun aankopen. Ook worden ze aangeslagen voor gemeentelijke belastingen, milieubelastingen, motorrijtuigenbelasting en meer.
Dit geheel aan collectieve lasten hebben De Kam en Trimp voor het overgrote deel toegerekend naar inkomensgroepen. Met name de indirecte belastingen (btw, etc) en zorgpremies blijken voor mensen met een laag inkomen veel zwaarder te wegen. Dat lijkt misschien gek, omdat iemand met een hoger inkomen waarschijnlijk meer en duurdere spullen koopt en meer brandstof verbruikt. Maar als percentage van het inkomen tikt het voor lagere inkomens veel harder aan.

Gevolg: de oplopende lijn die in de inkomstenbelasting zit, wordt tenietgedaan. In feite heeft Nederland gewoon al lang een vlaktaks. ”Alleen voor de één procent allerhoogste inkomens geldt dat niet” zegt de Kam.

(…)

De cijfers kunnen van groot belang zijn voor de discussie over extra bezuinigingen. Als het kabinet zou besluiten de btw of accijnzen te verhogen, zou dat de lagere en middeninkomens onevenredig hard treffen. Invoering van een vlaktaks, zoals bepleit door het CDA en sommige in de VVD en zelfs de PvdA, zou nog veel ingrijpender zijn. De Kam: ”Je gaat dan een van de weinige belastingen met een progressief tarief, de inkomstenbelasting, platter maken. Zelfs als je voor de allerhoogste inkomens een hoger tarief invoert, zoals het CDA voorstelt, betekend dat een enorme lastenverlichting voor de hogere en middeninkomens”.’

Als je het stelsel écht progressief wilt maken: ”Verhoog het hoogste tarief naar 60 procent. Beperk daarnaast allerlei belastingsubsidies voor de hogere inkomens.”

Bron: (papieren) Tubantia, 15 februari 2012.

Ik stelde al eerder dat mensen die claimen dat onze verzorgingsstaat een egaliserend effect het zand uit de ogen moeten halen. Uit een rapport van het Sociaal Cultureel Planbureau bleek dat hogere inkomens een bovengemiddeld deel van de overheidsuitgaven ontvangen in de vorm van de hypotheekrenteaftrek en cultuur- en onderwijsvoorzieningen.

En nu blijkt ook nog eens dat arme mensen procentueel evenveel kwijt zijn aan de belastingdienst als midden en hogere inkomens (gemiddeld zo’n 42%). Dit is volgens hoogleraar Flip de Kam te wijten aan het feit dat arme mensen een groter deel van hun inkomen consumeren en daardoor een groter deel van hun inkomen kwijt zijn aan btw een accijnzen. Ook de premie voor de ziektekosten tikt behoorlijk aan in dit plaatje. Hoe sociaal is dit sociale beleid nog?

In ieder geval sterkt het bovenstaande verhaal mijn overtuiging dat we het gehele belastingsysteem moeten afschaffen en vervangen met een vlaktaks richting de 0%, met een belastingvrije som van €12.500,-. Opvallend is dan ook hoe De Kam stelt dat we de belastingen nóg hoger moeten maken. Zit hij er dan echt niet mee dat mensen met een laag inkomen op dit moment zo’n 42% kwijt zijn aan de overheid?

(Kleine voetnoot is dat me niet duidelijk werd hoe hogere inkomens zo’n 42% van hun inkomen kwijt zijn aan de totale collectieve lasten als het toptarief 52% is. Een geval van aftrekposten? Het onderzoek is tot nu toe alleen gepubliceerd in het economenvakblad ESB, waar ik geen toegang tot heb. Wanneer het onderzoek openbaar is zal ik hier zeker nogmaals over berichten.)

Zie ook: Van progressieve belasting naar een vlaktaks.

Juist in deze turbulente economische tijden is het ontzettend belangrijk mensen te overtuigen van de noodzaak van liberaliseren, belasting-concurrentie en vrije markten. Dan Mitchell geeft alvast wat informatie over belastingbeleid in de onderstaande video.

Zie ook: Verlaag de belastingen!

”Wanneer je belastingen verhoogd zullen politici de kans grijpen om meer geld uit te geven.”

Eerder heeft Christopher al uitgelicht hoe hypocriet progressieve miljonairs zijn die pleiten voor belastingverhogingen. Daarom is het puur amusement om het onderstaande interview te zien van de Daily Caller waarin rijke Amerikanen wordt gevraagd om vrijwillig te doneren aan de overheid.

Ook het onderstaande debat met Dan Mitchell over belastingverhogingen voor de rijken is de moeite van het kijken waard.

”Het is schandalig dat een stel limousine liberalen beleid gaan voeren dat geen enkel effect op hen heeft, aangezien zij goede accountants hebben, maar wel effect zal hebben op middeninkomens die de economische ladder willen beklimmen.”

Zie ook: Verlaag de belastingen.

”Op de lange termijn zullen politici alles uitgeven wat het belastingsysteem kan ophalen, plus waar ze mee weg kunnen komen.” – Milton Friedman.

Professor Allan Meltzer van de Carnegie Mellon University heeft een interessant artikel geschreven waarom Keynesiaans beleid de crisis juist erger heeft gemaakt. Hij begint zijn betoog door terug te kijken naar alle economen die verhoogde overheidsuitgaven bezongen als remedie voor de crisis. Het resultaat? De economie ligt nog steeds op zijn gat met officiële werkloosheid van rond de 9%.

De vraag die hij vervolgens stelt is waarom de reactie van mensen zo anders is op verhoogde overheidsuitgaven dan voorspeld in Keynesiaanse modellen.

Hiervoor noemt hij 4 redenen.

”Allereerst zullen verhoogde overheidsuitgaven onvermijdelijk leiden tot hogere belastingen in de toekomst, dit creëert onzekerheid. Weinig individuen zullen met zulke vooruitzichten investeren in de toekomst.”

Een tweede reden is dat overheidsuitgaven leiden tot een misallocatie van schaarse middelen.

”Veel overheidsuitgaven distribueren inkomen van werkende mensen naar mensen die werkloos zijn. Keynesianen betogen vervolgens dat dit de welvaart verhoogd aangezien werkloze mensen dit geld zullen consumeren. Wat het Keynesiaanse model vervolgens negeert is dat zulk beleid de productie vermindert.”

Ook overheidsregulering is schadelijk voor het economisch herstel.

”Wat Keynesiaanse modellen volledig negeren zijn de negatieve effecten van regulering. Wie kan voorspellen hoe groot de kosten zullen zijn van nieuwe regulering? Obamacare is niet de enige bron van onzekerheid, al is het wel een grote factor die hierin bijdraagt.”

Vervolgens richt professor Meltzer zich op het kortetermijndenken van veel economen.

”Veel stimuleringsbeleid is erop gericht om directe resultaten te boeken. De veronderstelde kosten van de baancreatie zijn geschat op $200.000,- per baan, gebaseerd op de totale kosten en de hoeveelheid banen dat zulk beleid zou opleveren. Hoe kan dit het vertrouwen herstellen? Zodra de subsidies en geldinjecties verdwijnen zullen deze banen ook verdwijnen. Veel economen hebben dan ook totaal geen oog voor de lange termijn”

Kleine puntje: overheidsuitgaven vernietigen banen in de private sector aangezien de overheid hier haar uitgaven mee financiert. De overheid heeft dan ook geen geld van zichzelf. De enige manier waarop ze geld kan uitgeven is door dit eerst te stelen, bij te printen of te lenen. Zie daarom ook: waarom de overheid geen banen kan scheppen.

Bron: Wall Street Journal

De laatste tijd lijkt het erop dat Amerikaanse miljonairs volop klagen dat ze niet gedwongen worden om meer belasting te betalen. Is het verhogen van de belasting voor de rijkste Amerikanen een oplossing om de begrotingstekorten te beperken? Meredith Bragg and Nick Gillespie deden onderzoek. Het resultaat? Het probleem ligt bij de hoge uitgaven en niet zozeer bij de inkomsten.

De inkomsten van de Amerikaanse overheid is namelijk sinds 1950 vrij stabiel gebleven als percentage van het BBP (Dat terwijl het belastingtarief voor de rijkste Amerikanen in die tijd fluctueerde van 20% tot 90%). We kunnen dus stellen dat dit dan ongeveer de vaste hoeveelheid geld is wat de Amerikaanse regering kan uitgeven. Gezien de begrotingstekorten is het dan ook logischer om te stellen het probleem ligt bij de hoge uitgaven en niet de inkomsten.

Zie ook: hypocriete rijken & Verlaag de belastingen.

En de correlaties met het westen.

Aldus Godfrey Bloom, lid van het Europees Parlement.

Zie ook: De EU als belastingkartel.

Zoals bedrijven concurreren om de euro’s van haar consumenten zo kunnen overheden ook concurreren om de belastingcenten van ‘haar’ burgers. Dit zorgt ervoor dat overheden een prikkel hebben om belastinggeld doelmatig te besteden om zo de belastingen laag te houden.
Een EU belastingkartel kan daarom een van de grootste bedreigingen zijn voor onze vrijheid. Zeker in een tijd waarin de EU steeds verder uitgroeit tot een superstaat.

Het Adam Smith Instituut heeft onlangs een rapport gepubliceerd waarin ze pleiten dat de belastingen in Engeland drastisch omlaag moeten. In het rapport laten ze zien dat van de 86 grootste economieën ter wereld Engeland op de 83e plek staat als het gaat om hoge belastingen voor de rijken. Nederland staat echter nóg hoger in de ranglijst met een toptarief van 52%.

In hun rapport halen ze de laffer curve weer eens uit de kast. Deze curve legt uit dat hoge belastingen de wil om te werken verminderen waardoor ook de belastingopbrengsten verminderd worden. De onderstaande grafieken tonen dit ook aan. Neem het voorbeeld van Canada en Frankrijk waar men het toptarief heeft verlaagd én de belastingopbrengst heeft verhoogd.

Dit wil natuurlijk niet zeggen dat zo’n voorstel moreel is. Iemand die pleit om belastingen te verlagen om zo meer belastingopbrengsten binnen te halen ziet mensen eigenlijk als belastingkoeien die zo efficiënt mogelijk moeten worden (uit)gemolken.

Bron: Adam Smith Instituut

Gisteren werd bekend dat de Portugese regering viel omdat de bezuinigingsplannen geen steun kregen van de oppositiepartijen. De oppositie vond dat er teveel bezuinigd werd.

Door het wegvallen van de regering is het vrijwel zeker dat Portugal zal moeten aankloppen bij de EU voor een noodfonds. Daarmee is Portugal het derde land dat een beroep doet op een noodfonds. Ierland heeft een beroep gedaan op het noodfonds omdat het de bankensector overeind probeerde te houden. De situatie in Portugal lijkt daarom ook meer op die van Griekenland. Het is niet door een opgeblazen bankensector dat er begrotingstekorten ontstaan, het is door de onwil van de politieke klasse dat Portugal enorme schulden heeft. Portugese politici hebben stelselmatig geweigerd om naar de lange termijn te kijken en zien nu het resultaat.

De voor de hand liggende vraag is natuurlijk: waarom zouden wij hiervoor moeten betalen? Volgens ons kabinet hoeven we natuurlijk niets te betalen. We lenen het geld immers en dit geld zullen we terugkrijgen met rente. Mochten de Portugezen het simpelweg verreken om dit terug te betalen dan volgen vrijwel automatisch boetes.

Dit argument heeft twee tekortkomingen. Allereerst is de Portugese regering in de problemen gekomen door teveel te lenen. Wat is de oplossing? Meer lenen! Ten tweede zullen de boetes de staatsschuld alleen verder verhogen. Als puntje bij paaltje komt beroepen EU-lidstaten zich op hun nationale soevereiniteit en hebben ze compleet lak aan de regels. Er waren namelijk al regels die bepaalden hoe hoog een staatsschuld/tekort mochten zijn.

Natuurlijk zitten er voorwaarden aan de leningen die de EU verstrekt. Mijn punt is dat deze voorwaarden helemaal niet nodig zijn als we geen lening zouden verstrekken in de eerste plaatst. Als we niet garant stonden zou de rente op staatsobligaties simpelweg omhoog schieten zodat landen uit zichzelf moesten bezuinigen, zonder dat de Nederlandse belastingbetaler hiervoor moet opdraaien.

Ook zijn er nieuwe plannen om begrotingsplannen goed te laten keuren door Brussel. Wanneer een begrotingsplan teveel afwijkt van de fiscaal conservatieve landen kan Brussel adviseren (dwingen) dat men deze begrotingsplannen moet aanpassen. Ik ben niet bekend met de specificaties van dit plan maar het roept een aantal problemen op. Welk orgaan in Brussel gaat een begrotingsplan namelijk keuren? Is dat de Europese raad? Deze staat zeker niet onafhankelijk aangezien de Raad bestaat uit regeringsleiders, vriendjespolitiek verzekerd.

Ook het Europees parlement staat niet geheel onafhankelijk hierin aangezien deze bestaat uit ongeveer dezelfde verhouding aan partijen als die van de nationale overheden. De Europese Commissie of de Europese rekenkamer staan wellicht onafhankelijk maar ook deze organen hebben bepaalde belangen. Zo zullen zij zich waarschijnlijk niet impopulair willen maken door rigoureuze bezuinigingsplannen te verplichten.

De problemen in Europa zijn nog niet geweken. Als de schulden van andere landen verder uit de hand lopen kan de stabiliteit van de Euro in gevaar komen. Juist om deze reden zou het verstandig zijn om stappen te zetten naar een goudstandaard zodat we economische malaise kunnen voorkomen. Een eerste stap zou wellicht zijn om artikel 106 van de grondwet af te schaffen zodat een vrije geldmarkt kan ontstaan.

Zie ook het verband tussen goud en economische vrijheid door het artikel van Alan Greenspan te lezen.

De SP in Tilburg is de vervelende mails, bedreigende internetreacties en twitterberichten van aanhangers van voetbalclub Willem II spuugzat.

(…)

De scheldpartijen lijken zich vooral te richten op SP-fractievoorzitter Veerle Slegers. Zij vertelde maandag voor het eerst dat ze in oktober aangifte heeft gedaan toen in internetreacties ook over haar kinderen werd gesproken.

De gemeente Tilburg redde Willem II eind vorig seizoen van een faillissement door de huur van het stadion te verlagen. De SP stemde tegen. In oktober stemde de partij ook tegen subsidie voor maatschappelijke activiteiten van Willem II.

Bron: De Telegraaf

Laat mensen zelf beslissen of ze Willem II willen steunen of niet. Zo kunnen de mensen die niet van voetbal houden hun geld uitgeven aan zaken die zij belangrijk vinden. Bovendien, als de fans van Willem II de club daadwerkelijk overeind willen houden kunnen ze beter een inzamelingsactie houden in plaats dat ze politici bedreigen.

Wanneer iemand werkloos wordt heeft hij recht op een uitkering. Deze uitkering is een belangrijk instrument van de overheid om de economie te stimuleren. Dit komt omdat het geld dat de uitkeringsgerechtigde uitgeeft weer in de kassa van bedrijven komt. Hierdoor hebben bedrijven meer te besteden en kunnen ze ook meer personeel aannemen.

De onderstaande video is gemaakt door een progressieve Amerikaanse denktank. In de gehele video wordt niet eenmaal de vraag gesteld; waar komt het geld voor de uitkeringen vandaan? Nou, dit geld wordt afgepakt van mensen die daadwerkelijk iets productiefs hebben ondernomen. Vervolgens wordt het geld gegeven aan mensen die helemaal geen productie leveren maar slechts consumeren. Uiteindelijk is de economie slechter af als veel mensen aan een uitkering zitten omdat de productie vermindert. Bovendien levert belasting ook weer het nodige welvaartsverlies (deadweight loss) op.

De progressieve denktank maakt de klassieke denkfout die Frédéric Bastiat al in de 19e eeuw uitlichtte. Men kijkt namelijk naar wat men ziet (de uitkeringsgerechtigde geeft geld uit) en kijkt niet naar wat men niet ziet (wat er met het geld zou gebeuren zonder de herverdeling).

Ene Chuck Butler heeft een nummer gemaakt over individuele rechten. Zijn statement is dat hij de rechtmatige eigenaar is van zijn eigen leven en eigendom. Butler is dus een doel op zichzelf en geen middel voor snode socialistische plannen. Dit betekent dat sociaaldemocraten zoals Obama zijn geld niet mogen jatten om het aan een ander te geven.

In ieder geval: THIS IS MYYYY LIFEEÉÉÉ!!!

Het Rijk is weer eens zorgzaam met onze belastingcenten. Kleine suggestie om te bezuinigen: maak minder beleid! Nu worden al die honderden miljoenen voor niets uitgegeven alleen omdat er nieuwe verkiezingen zijn geweest.

De plannen voor de invoering van het landelijke Elektronisch Patiëntendossier (EPD) hebben circa 300 miljoen euro gekost. Die investering dreigt deels verloren te gaan nu een meerderheid van de senaat het wetsvoorstel wil verwerpen. Dat schrijft politiek redacteur Antoinette Reerink vanmiddag in NRC Handelsblad.

(…)

Uit Kamerstukken die Reerink onderzocht blijkt dat de kosten voor het patiëntendossier tot juli 2010 in totaal 217 miljoen bedroegen. Inmiddels zijn de kosten opgelopen tot circa 300 miljoen euro, zegt het ministerie van Volksgezondheid. Dat geld zit in onder meer adviezen, pilotprojecten, controle, communicatie, IT en subsidies.

Bron: NRC

The commercial is set in the year 2030, and the main character is a Chinese professor that is seen lecturing his students on the fall of great empires. As images of the United States are shown on a screen behind him, the Chinese professor tells his students the following about the behavior of great empires: “They all make the same mistakes. Turning their backs on the principles that made them great. America tried to spend and tax itself out of a great recession. Enormous so-called “stimulus” spending, massive changes to health care, government takeover of private industries, and crushing debt.”

Bron: Youtube

Hans-Hermann Hoppe is een sterk voorstander van secessie. Zo betoogd hij dat grote landen minder geneigd zijn om politieke en economische vrijheid te vergroten aangezien haar inwoners minder mogelijkheden hebben om naar betere oorden te vertrekken. Door te vertrekken stemmen zij dus eigenlijk met hun voeten.

Theorie
Belangrijke info over stemmen met je voeten is dat het vooral werkt wanneer er sprake is van kleine landen aangezien emigratie flinke kosten met zich meebrengt. Ook moeten emigranten vaak een nieuw sociaal netwerk opbouwen. Daarnaast zijn aanpassingen aan een andere cultuur en taal ook barrières. Voor Ieren is het bijv. iets makkelijker om te emigreren omdat zij vloeiend Engels spreken.

Praktijk
Als voorbeeld van decentraal bestuur kun je Zwitserland noemen. Zo heeft iedere kanton haar eigen grondwet, parlement en regering. Natuurlijk kent Zwitserland ook een nationaal parlement maar vergeleken met Nederland hebben de Zwitserse kantons veel meer autonomie.
Door deze autonomie kunnen kantons effectief met elkaar concurreren zodat hoogopgeleiden zich gaan vestigen in hun kanton. Het kanton bestuur moet dus aantrekkelijk zijn wil het een kennisvlucht voorkomen.

Nederland
In Nederland lijkt zich wat dat betreft een omgekeerde situatie plaats te vinden. In Nederland zijn juist de meest gebureaucratiseerde provincies tevens de kleinste provincies. Zo is Noord-Holland met 2374 inwoners per ambtenaar veruit het minst bureaucratisch in tegenstellig tot Zeeland met 578 inwoners per ambtenaar. Nu meent D66 dat je daarom handig zou kunnen bezuinigen door provincies samen te voegen.

Als voorstander van decentralisatie denk ik dat het probleem eerder ligt bij de inkomsten van de provincies. Het leeuwendeel aan inkomsten van de provincies komt uit het Provinciefonds en de doeluitkeringen van de Rijksoverheid. Juist door de kosten los te zien van de provincie worden de meer efficiëntie provincies, zoals Noord-Holland, niet beloond door een toenemende huisvesting van hoger opgeleiden. Door de hogere efficiëntie in Noord-Holland zouden de belastingen daar omlaag kunnen waardoor het aantrekkelijk is om je juist daar te vestigen. Nu de belasting via de Rijksoverheid gaat verdwijnt dit mechanisme.

P.s. Is er trouwens als gezegd dat Zwitserland één van de rijkste landen op aarde is en dat zij bij de meest vrije economieën hoort?

Hondenbelasting is al eens langsgekomen op een libertarisch blog. Maar wist u dat er ook vermaakbelasting, bubbelbelasting en hemelwaterbelasting bestaat? Zie de Radar uitzending over onzinnige belastingen.

Bij de bushalte, het station, langs de weg en zelfs in de krant. Overal in Overijssel zie je de ‘Stem maar niet’ posters. In eerste instantie dacht ik dat het misschien een libertarische organisatie kon zijn die oproept om de politiek de rug toe te keren.

Na een beetje speurwerk kwam ik erachter dat ik die posters had betaald. De provincie Overijssel heeft namelijk €250.000,- gespendeerd om mensen over te halen om niet te gaan stemmen voor de provinciale verkiezingen.

In de campagne voor de Statenverkiezingen adviseert de provincie Overijssel jongeren om vooral niet te stemmen. De provincie wil zo jonge stemmers aan het denken zetten, zei een woordvoerster dinsdag.

Bron: De Gelderlander

Als jonge niet-stemmer begon ik zeker na te denken; hoe iemand het in zijn hoofd krijgt om zo’n labiele campagne te starten. Kijk anders naar de posters. Overal staat er een of ander figuur op die oproept om niet te gaan stemmen. Vervolgens staat er ‘IK beslis wel (…)’ dus je zou denken dat je dan juist wel moet stemmen. Toch staat er onderaan de poster ‘Dus, ga op 2 maart vooral maar niet stemmen voor de provinciale staten!’.

Nu heb ik een aantal mensen gevraagd of zij wisten wie er achter die campagne zit. Niemand weet het. Dat komt ook omdat de boodschap van die poster zo onduidelijk is dat niemand de prikkel heeft om de website op te zoeken. Zelfs als je de website bezoekt zul je nog geen flauw idee hebben wat nu het doel van de campagne is. Het gevolg? Iedereen verliest zijn interesse in de boodschap van de campagne terwijl de provincie vrolijk tonnen aan belastinggeld verspilt.

De mensen die hierachter zaten hadden beter een poster kunnen maken met ‘Vind je (…) belangrijk? Laat je mening doorklinken in de politiek! Stem op 2 maart voor de provinciale verkiezingen!’

De reden waarom publieke bestuurders niet zo’n poster hebben ontwerpt is omdat zij andermans geld uitgeven. Waarom moeite doen om een succesvolle campagne te bedenken? Succes betekent waarschijnlijk dat ze de daaropvolgende verkiezing minder campagnegeld te besteden krijgen.

Zie ook ‘Van progressieve belasting naar vlaktaks’ van Henry Sturman.

De Nieuwe Vrije Agrarische Federatie (NVAF) weet met haar campagne steeds meer politieke partijen te overtuigen om de productschappen af te schaffen.

Een productschap is een organisatie met een publiekrechtelijke status. Dit betekend dat zo’n organisatie de bevoegdheid heeft om belasting te heffen en regels vast te stellen. Het doel van de productschappen is om als belangenorganisatie te dienen van een bepaalde sector. Deze belangen behartigd ze door collectieve reclame te maken en relevant onderzoek te financieren.

Collectieve reclame

Vroeger was de situatie een stuk makkelijker. Aangezien agrarische ondernemingen vaak een homogeen product produceren lijkt collectieve reclame zinvol. Dit komt omdat de kosten die het ene bedrijf maakt voor reclame ten bate komen van een bedrijf dat geen reclame maakt. Er ontstaat dus een soort van free riders probleem.

Tegenwoordig is de situatie anders. De wereld is geglobaliseerd en dit heeft tot gevolg gehad dat buitenlandse ondernemingen een groot deel van hun afzet in Nederland verkopen. Door collectieve reclame ontstaat dus alsnog een free riders probleem aangezien Nederlandse ondernemers gedwongen worden om te betalen voor de afzet van hun buitenlandse concurrenten.

Beter zou het zijn dat iedere boer vrij is om zijn eigen promotieactiviteiten te bepalen. Dit zou kunnen door de producten te diversifiëren. Hierbij kunnen we denken aan een ‘blije kip’ garantie op eierverpakking of regionale bloemen die als ‘CO2 vriendelijk’ worden verkocht.

Onderzoek

Een andere taak van het productschap is om onderzoek te financieren. Het is echter onzinnig om te denken dat er nooit onderzoek zou komen zonder een productschap. Sommige ondernemers zullen zelf onderzoek verrichten en de onderzoeksresultaten achterhouden om hier zelf baat bij te hebben (zoals Coca Cola haar recepten niet deelt). Anderen zullen onderzoeksresultaten patenteren om er een leuke winst mee te maken. Ook universiteiten kunnen onderzoek verrichten en de resultaten openbaar maken.

Conclusie

Om ons nog te kunnen profileren in de globale economie is nationale collectiviteit onmogelijk en werkt alleen maar tegen ons. Hoe mooi collectief ook klinkt, het zal ons beslist niet brengen wat we ervan verwachten. Afschaffen van de [Product en Bedrijfschappen] PBO is geen doel op zich maar een middel om ruimte te creëren voor de toekomst. Nationale collectiviteit binnen de PBO is niets meer dan afgedwongen solidariteit.

Bron: NVAF

De Telderstichting, de denktank van de VVD, heeft onlangs een opinie stuk weten te publiceren voor de invoering van een vlaktaks.
Een belangrijk argument uit hun artikel gaat over de aanwezigheid van een financiële prikkel voor beide partners om een (deeltijd)baan te nemen onder een progressief belastingstelsel.

Huishoudens met meer kostwinners krijgen met de vlaktaks de mogelijkheid om de totale hoeveelheid werk naar eigen goeddunken te verdelen. Omdat het arbeidsinkomen in het Nederlandse stelsel niet gesplitst mag worden tussen de fiscale partners, zorgt de progressie nu voor een prikkel om de totale belastingdruk zo gelijk mogelijk te verdelen. Dat kan een werkverdeling opleveren die de kostwinners eigenlijk niet bevalt of – en dat zal in de praktijk vaker voorkomen – de gekozen werkverdeling pakt fiscaal ongunstig uit.
Over een gelijk huishoudinkomen betalen twee deeltijdwerkers momenteel immers minder belasting dan een voltijdwerker en iemand die voor het huishouden zorgt. Trouwens, een eenpersoonshuishouden is onder progressie sowieso de klos.

Bron: Volkskrant

Voor meer informatie over de voordelen van een vlaktaks kun je linken naar de twee artikelen van Henry Sturman.

Veel mensen zijn van mening dat de overheid er is voor het algemeen belang. In realiteit zien we echter dat de overheid juist speciale belangen behartigd terwijl zij de kosten afschuift op de belastingbetaler.

Een mooi voorbeeld hiervan is te vinden in de wapenindustrie. Thomas E. Woods bespreekt in zijn lezing ‘Our Wise Overlords Are Just Here to Serve Us‘ dat de wapenindustrie eigenlijk twee manieren heeft om ervoor te zorgen dat de overheid haar belangen dient.

De eerste manier noemt hij ‘frontloading’. Dit houdt in dat de vertegenwoordigers van de wapenindustrie de capaciteit van hun wapens overdrijven en de kosten proberen te verbergen.
Natuurlijk komen zulke schandalen na verloop van tijd aan het licht. Om de schade nog enigszins te beperken gaat de wapenindustrie vervolgens over op ‘political engineering’. Hierbij worden de banen die de wapenindustrie creëert zodanig verspreid over verschillende kiesdistricten dat geen enkele politicus zich onpopulair zou willen maken door de projecten te schrappen.

Zo’n situatie lijkt zich ook voor te doen in Nederland met het JSF. Zaken worden mooier voorgesteld dan ze werkelijk zijn en de hoogwaardige banen die het oplevert (zo’n 900 tot 1400) zal uiteindelijk de belangrijkste reden zijn om niet uit het project te stappen.

Slecht nieuws uit België!

België is de laatste maanden snel gestegen op een lijst van landen die het risico lopen bankroet te gaan. Kort voor de parlementsverkiezingen van juni 2010 nam het land nog een 53e plaats in, maar inmiddels is het opgerukt naar de zestiende plek.

Bron: Nu.nl

Interessant is ook het onderstaande taart diagram. Hieruit blijkt dat de Belgische staatsschuld enorm is vergeleken met andere EU landen. Zo overtreft België de Griekse staatsschuld maar ook de gezamenlijke staatsschuld van Portugal en Ierland.
De Belgische ‘debt clock’ blijft sowieso nog wel even doortikken in het rood door het onvermogen van de politieke partijen om een regering te vormen.

The Art of Not Being Governed van James C. Scott is sinds kort verkrijgbaar in Nederland!

Scott begint zijn boek met het opdelen van de wereldgeschiedenis in vier delen.
(1) De eerste periode is de tijd van jagers en verzamelaars waarin we zonder een staat leefden.
(2) De tweede periode beschrijft de opkomst van de eerste staten die omringt worden door een enorme periferie van anarchistische samenlevingen.
(3) De derde periode is er één waarin die periferie van anarchistische samenlevingen gekrompen is tot minuscule proporties.
(4) De vierde periode is de tijd waarin we nu leven en waarbij zo goed als elk deel van de aarde bestuurd wordt door een staat.

Daarbij moet gezegd worden dat de overgang tussen deze periodes niet over één nacht ging en zeker niet gelijk opging over de gehele wereld. In zijn nieuwe boek beschrijft hij de situatie van periode 2 in Zuidoost-Azië. In deze tijd ontstonden er kleine staten die mensen aantrokken zoals handelaren, die op zoek waren naar welvaart, maar ook priesters en rechtssprekers, op zoek naar macht.
Probleem was echter dat zulke kleine staten nooit lang bestonden. Scott schrijft hierover dat ..

“it appears that much, if not most, of the population of the early states was unfree; they were subjects under duress.”

En ..

“it was very common for state subjects to run away. For living within the state meant, virtually by definition, taxes, conscription, corvée labor* and, for most, a condition of servitude.”

Het logische gevolg was dat deze eerste staten haar inwoners zo snel verloor als won en daarbij vaak helemaal uit elkaar viel o.a. door oorlog, honger, droogte, ziektes of spanningen over troonopvolging.
Een andere reden was dat veel van deze staten uit elkaar vielen omdat ze teveel belastingen hieven over hun bevolking. Je zou verwachten dat slimme staten niet teveel belasting zouden heffen – om onthoofding te voorkomen – maar ook dat ze niet te weinig gingen heffen omdat staatsbestuurders nu eenmaal heel erg hebberig zijn. Verrassend genoeg waren deze eerste staatsbestuurders zo hebberig dat ze hun eigen bevolking liever dood lieten gaan van de honger dan dat ze zelf iets moesten inleveren. Deze onwenselijke staten creëerden van tijd tot tijd een enorme toestroom van mensen naar de anarchistische periferie (ook wel Zomia genoemd, zie de onderstaande afbeelding).

In The Art of Not Being Governed wordt beschreven hoe de verhouding was tussen de mensen in Zomia en die van de eerste staten. Deze verhouding hield in dat de mensen die de staat ontvluchten – wat vroeger nog een reële optie was – de bergen en jungles introkken om simpele landbouw te bedrijven. Alles in de cultuur van deze mensen was gebaseerd rond het idee om nooit weer gevangene te worden van een staat. In deze ‘vluchtcultuur’ ontstond daarom nooit een ‘echte’ beschaving zoals die van het Romeinse Rijk of de Griekse staten.

Dit komt omdat de overheid nu eenmaal de prijs is die we moeten betalen voor beschaving. Niet omdat de staat beschaving mogelijk maakt maar omdat staten aangetrokken worden door de welvaart die een beschaving creëert. Dit gegeven maakt het boek van Scott heel erg belangrijk.

Bron: Mises.org

* Dit hield in dat je onbetaald en tijdelijk werk moest verrichten. Hierbij kun je denken aan het graven van kanalen, bouwen van piramides of het aanleggen van wegen.

Kerst in aantocht! De tijd van warmte, familie en liefdadigheid.
Vooral dat laatste is belangrijk als we de verzorgingsstaat willen opdoeken. Want zelfs in de Socialistische Volksrepubliek der Nederlanden is het blijkbaar noodzakelijk dat mensen zo’n 4.3 miljard aan goede doelen geven. Nu weten we dat socialisme niet werkt dus daarom de centrale vraag voor dit stuk:
Wat zijn de argumenten tegen de verzorgingsstaat en wat is haar alternatief?

Allereerst is er het klassieke argument van zelfredzaamheid. De verzorgingsstaat verhoogt de belastingen wat de zelfredzaamheid van mensen verkleint wat op haar beurt weer meer legitimiteit verschaft aan de verzorgingsstaat.

Ten tweede is er het argument van inefficiëntie. De overheid is gierend inefficiënt. Door het ontbreken van concurrentie heeft een overheidsinstelling nooit echt de prikkel heeft om haar zaakjes goed te regelen. Wanneer ondernemingen dit zouden doen dan worden ze gestraft met verliezen of een faillissement. Bij de overheid werkt dit mechanisme helaas niet en om deze reden betalen we steeds meer aan de overheid terwijl zij haar dienstverlening in een rap tempo terugschroeft.

Ten derde is er bij een overheidsinstelling geen prikkel om problemen op te lossen. Een ambtenaar die hulpverlening of armoedebestrijding in zijn portefeuille heeft zal er geen baat bij hebben als de armoede of het aantal hulpbehoevende afneemt. Ook hier is er een verschil met private ondernemingen omdat wij niet gedwongen hoeven te worden om klant te zijn van een bepaalde onderneming.

Ten vierde is de verzorgingsstaat frauduleus. In sommige wijken komen er miljoenen aan uitkeringsfraude aan het licht. Als mensen uit liefdadigheid geld geven willen zij zekerheid dat hun geld goed terecht komt. Wanneer de overheid de verantwoordelijkheid neemt met andermans geld heb je die zekerheid niet.

Een vermeend pluspunt van de verzorgingsstaat is dat het zekerheid biedt. Als er geen verzorgingsstaat is dan moet je maar afwachten of iemand je zal helpen wanneer je hulp nodig hebt.
Toch kan de zekerheid van de verzorgingsstaat alleen maar bestaan wanneer een meerderheid van de bevolking haar steunt. Dus de overheid kan alleen voor anderen zorgen wanneer de bevolking dit ook belangrijk vind en als de bevolking dat zo belangrijk vind .. waar is dan in godsnaam de overheid voor nodig?
Als mensen het daadwerkelijk zo belangrijk vinden dat er gezorgd wordt voor onze medemensen dan is een verzorgingsstaat onnodig omdat mensen ook op vrijwillige basis anderen willen helpen. Mensen stemmen immers ook op vrijwillige basis met hetzelfde doel op een ‘sociale’ partij.

Het zesde argument tegen de verzorgingsstaat is dat het de gemeenschapszin onderuit haalt. Sinds de socialisering van de verzorgingsstaat is er een trend richting individualisering. Dit komt omdat mensen elkaar vroeger op vrijwillige basis hielpen terwijl Vadertje Staat deze verzorgende rol nu heeft overgenomen. Hoewel hier veel meer factoren in meespelen kan er wel gesteld worden dat socialisering en individualisering een verband hebben.

Een zevende argument is dat onze verzorgingsstaat onvermijdelijk uit elkaar zakt. Vroeger bestond het politieke spectrum uit links en rechts. Bij links moest je meer belasting betalen maar regelde de overheid ook meer voor je. Bij rechts betaalde je iets minder en kreeg je daarom ook iets minder. Tegenwoordig zijn we in een nieuwe realiteit beland waarbij we meer betalen en steeds minder terugkrijgen. Dit vraagt om radicale alternatieven hoe de samenleving moeten inrichten. Te beginnen bij een nieuwe politiek spectrum.

Het achtste argument is dat de verzorgingsstaat door en door immoreel is. Echte solidariteit kan alleen op vrijwillige basis bestaan. Dwang is asociaal en kenmerkend voor de verzorgingsstaat. Daarom is het noodzakelijk om vrijheid (de afwezigheid van dwang) als basis te nemen voor de inrichting van onze samenleving.

Dus aangepast voor inflatie zijn belastingbetalers sowieso slechter af. Je centen worden gejat wat een verlies aan zeggenschap over dat geld inhoudt. Daarnaast heeft het ook nog eens geen ‘meerwaarde’ omdat de overheid niet meer dienstverlening zal kunnen leveren met dit geld.

Bron: Volkskrant

Een plaatje zegt meer dan duizend woorden

Een opmerkelijke cartoon in Trouw vandaag.  Is de belastingdruk nu zelfs voor progressieve clubs te hoog?

Maar ‘we’ hebben er toch zelf voor gekozen?

Greed is good! Ook voor het milieu

De auto is niet alleen een melkkoe, het milieu ook. Mede dankzij Balkenende IV.

Elsevier bericht dat van alle landen Nederland de hoogste milieubelastingen kent.

Burgers en bedrijven betalen jaarlijks samen 26 miljard euro aan heffingen op milieuvervuilend gedrag. Daarmee heeft ons land Denemarken van de eerste plaats verdrongen.

Meer op Elsevier.nl . Simon Rozendaal heeft er ook een kritische column over “Hoge milieubelastingen in dit land zijn absurd!”.