”De wereldwijde financiële sector is de afgelopen tien jaar twee keer zo groot geworden. (…) Waar de financiële sector aan het begin van dit millenium nog een kleine 4 procent uitmaakte van de wereldeconomie, is dat tien jaar later ruim 8 procent.”

Bron: Nu.nl

Doorgaans doen economen nogal luchtjes over inflatie alsof het enige effect prijsstijgingen zijn. Dit is echter een misvatting aangezien inflatie, gecreëerd door de centrale bank, ook herverdelende effecten heeft.

Nieuw gecreëerd geld bereikt namelijk niet iedereen in een economie spontaan en gelijkmatig. Dit nieuwe geld verspreid zich geleidelijk door de economie waarbij het de prijzen opdrijft. Dat deze systematiek winnaars en verliezers maakt is zonder twijfel vast te stellen. De grootste winnaars zijn wellicht de financiële sector en overheden, die kunnen geld lenen tegen historisch lage rentes en kunnen dit uitgeven zonder dat prijzen zijn aangepast aan de nieuwe geldhoeveelheid. Mensen die dit geld als laatst ontvangen, voornamelijk hen met lagere en vaste inkomens hebben gedurende dit proces hogere prijzen moeten betalen zonder dat ze konden profiteren van de extra koopkracht die banken en overheden wel genoten.

Centrale banken creëren dus nieuw geld dat vervolgens de financiële sector bereikt, wat een belangrijk reden is waarom deze de laatste 10 jaar zo exponentieel hard is gegroeid. Zo’n beleid zal dan ook onvermijdelijk de koopkracht van arme mensen stelen. De onderstaande afbeelding geeft deze systematiek zo ruwweg weer. (klik op de afbeelding voor een grotere weergave)

Zie ook: Socialisme voor de rijken.

Twee mannen waren enkele dagen geleden opgepakt in Noorwegen omdat zij verboden goederen smokkelden. Waren het wapens? Drugs?

Niets van dat alles. Door hoge importtarieven op boter is hier een aantrekkelijke zwarte markt voor ontstaan. De twee mannen werden dan ook opgepakt omdat ze boter smokkelden.

Het doel van anti-dumpingwetgeving is om bedrijven te beschermen tegen ‘oneerlijke’ concurrentie vanuit het buitenland. Het idee is dat buitenlandse bedrijven hun prijs kunstmatig laag houden net zolang totdat binnenlandse bedrijven failliet gaan, waarna deze buitenlandse bedrijven hun prijzen zullen verhogen.

Hoewel succesvolle voorbeelden van deze strategie ontbreken hebben zowel de EU als de VS anti-dumpingwetten. Uiteindelijk maakt deze wetgeving producten duurder, vernietigd het banen en welvaart. Zie daarom ook de onderstaande video met gedetailleerde voorbeelden van hoe anti-dumpingwetgeving monopolisten creëert en de prijs van producten opdrijft.

Terwijl Griekenland balanceert op de rand van faillissement, koopt de regering nog wel even vierhonderd tanks van de Verenigde Staten. De kosten lopen in de honderden miljoenen.

(…)

De transactie is opmerkelijk aangezien Griekenland nagenoeg failliet is. Het land is volledig afhankelijk van de noodlening van de EU en het IMF.

Bron: Elsevier

We zouden in een geweldige wereld leven als politici zich vrijwel uitsluitend bezighielden met nevenfuncties. Helaas leven we op dit moment in een wereld waar er volop bemoeizucht is vanuit de politiek jegens … nou, eigenlijk alles.

De Europese Commissie heeft dit keer de ‘grote vier’ accountantskantoren op het vizier gekregen. Eurocommissaris Michel Barnier heeft zich weer eens daadkrachtig opgesteld om de ‘oligopolie’ van Deloitte, KPMG, Ernst & Young en PricewaterhouseCoopers te doorbreken.

De Volkskrant bericht hierover dat …

De belangrijkste maatregel is dat acccountantsfirma’s hun activiteiten als adviseur moeten afstoten. Nu leveren accountants aan het bedrijf waarvan ze de jaarrekening controleren ook advieswerk, bijvoorbeeld over belastingaangiften, salarissen en overnames. Bovendien moeten de grote kantoren meer samenwerken met kleinere spelers op de markt. Jaarrekeningen van bedrijven met meer dan 1 miljard euro op de balans moeten in het vervolg niet door één, maar twee accountantskantoren gecontroleerd worden, een ‘joint audit’. Ook moeten bedrijven na negen jaar van accountant veranderen.

Ben je tevreden met je accountant? Geven zij extra service door hun adviezen? Dan heb je mooi pech als het aan Eurocommissaris Michel Barnier ligt. Waarom al deze bemoeizucht?

De grote accountantskantoren kregen veel kritiek na het uitbreken van de kredietcrisis. Ze zouden toezichthouders niet of onvoldoende hebben gewaarschuwd voor de precaire situatie waarin banken verkeerden.

Om me te verplaatsen in Barnier; hebben we niet al toezichthouders zoals het AFM en de ECB? Moeten we nu daadwerkelijk zoveel regelzucht over het bedrijfsleven storten zonder dat het aantoonbaar is dat deze voorstellen de kwaliteit van bankwezen te verbeteren? En zelfs als deze voorstellen de kwaliteit van het bankwezen verbeteren, waarom moeten deze regels dan ook gelden voor niet-banken?

Het riekt nogal naar handig lobbywerk door concurrenten en dit komt ook later in het artikel naar voren.

Buiten de grote vier heerst tevredenheid. Kleinere accountantskantoren als BDO en Grant Thornton boksen al jaren op tegen de machtige concurrentie. Het afstoten van advieswerk voor de zogenoemde ‘organisaties van openbaar belang’ zoals beursgenoteerde bedrijven, zal de onafhankelijkheid van accountants vergroten, denkt Jeannot Evers, lid van de raad van bestuur van BBO.

Gelukkig maar dat dit allemaal in het algemeen belang gebeurt.

Bron: Volkskrant

Zie ook de systematiek achter lobbygroepen: