En weer een skelet uit de kast van overheidsbeleid in de woningsector! Elsevier meldt – het lijkt dus mainstream te gaan – dat 6 van de 8 woningcorporaties, door o.a. derivatenhandel, ‘in de problemen komen’ bij een rentedaling van 1 %. Problemen dus niet zozeer voor deze ‘quango’s', maar voor de burger die bij faillissement of overheidsingrijpen de rekening gepresenteerd zal krijgen. Zo kon Vestia na een dergelijke malinvestering de kosten van 1 miljard niet bolwerken, en de sector, en de gemeenten Rotterdam en Den Haag zijn bijgesprongen (in de kuil gegraven door politiek Den Haag).

Weer een geval van bureaucraten die mogen beleggen met het belastinggeld van de burger. Weer een geval van mensen die geld mogen geven van anderen voor anderen, zoals Milton Friedman dat beschreef – en dan krijg je dus dure producten van slechte kwaliteit.

De oplossing is duidelijk, een complete omgooi van het woonbeleid, namelijk, een complete afschaffing daarvan. Laat de mensen en bedrijven zelf hun geld uitgeven: laat ze bepalen waar en hoe ze hun huis willen bouwen of kopen of huren. En laat particulieren op vrijwillige basis geld bijdragen aan de (huidige gedwongen) sociale woningbouw – als dat nog nodig blijkt te zijn na een stopzetten geplande chaos van marktinterventie door de overheid. Inderdaad misschien wat goedkoper van van slechtere kwaliteit zoals Friedman claimt, maar wel op vrijwillige basis – en ook meteen een impuls om zelfstandig woonruimte na te streven.

Lees het Elsevier artikel hier

In de laatste column van , Elsevier columnist die Den Haag becommentarieert, stipt hij eerst een onbenullige boete aan, in verband met de privacy rechten van criminelen.

In plaats van daar wat verder op in te gaan, was zijn idee om nu eens met een goed idee te komen:  subsidie voor camera’s bij ondernemers.

Deze snelle omschakeling in opinie ten aanzien van rechten, liet mij geen keus. In dit stukje zal ik dan ook uitleggen wat het verschil tussen twee soorten rechten is, de klassieke rechten en de sociaal-economische rechten. Ik zal niet ingaan op de herkomst, maar op de praktijk van het recht-benoemen en de gevolgen van verschillende keuzes beschrijven.

Het appel om een subsidie op camera’s kan ik enkel  definiëren als een ‘rechtse hobby’. Waarin hobby doelt op illegitieme inmenging van de staat in onze samenleving. We kennen ook de ‘linkse hobby’ die door linkse mensen worden verdedigd, ofwel socialisten.

Het socialisme laat zich kenmerken door een herverdeling van middelen onder het motto “noden zijn rechten”.

Zo willen socialisten de noden van kunstenaars, immigranten, werklozen, zieken, ouderen, groene bedrijven, failliete banken en leerlingen en studenten verzorgen.

Onder het mom: het doel heiligt de middelen, worden de klassieke rechten van individuele burgers geschaad, om aan de sociaal-economische rechten van voorgenoemden te kunnen voldoen.

Dit principe is moreel verwerpelijk, plus dat het leidt tot een minder welvaart.

Bastiat: “Een staat neigt te groeien in verhouding tot haar middelen van bestaan, en neigt dan te leven voorbij deze middelen. Deze middelen zijn, uiteindelijk, niets anders dan de van het volk. Wee het volk, dat de gebied van actie van de staat niet kan limiteren! Vrijheid, privé ondernemingen, welvaart, geluk, onafhankelijkheid, persoonlijke eer, allen zullen verdwijnen.”

Nu oppert u hier dus om dit socialistische principe toe te passen, voor de noden van bepaalde ondernemers, een keuze die dezelfde gevolgen heeft.

Men heeft recht op hun leven, en alles wat ze daar mee willen doen, zolang dat dezelfde rechten van anderen niet schaad.

Over de  doel van rechten schreef Ayn Rand;
“Een recht bevat niet de materiële implementatie van dat recht door andere mensen; het bevat enkel de vrijheid om die implementatie te verdienen door eigen inzet;
en over de gevolgen van economische ‘rechten’
“Net zoals slecht-geld goed-geld verdrijft, zo verloochenen deze ‘drukpers-rechten’ de authentieke rechten.”

Milton Friedman, spiegelt ons de het gevolgen van de keuze tussen vrijheid en gelijkheid voor:
“Een samenleving die gelijkheid boven vrijheid verkiest, zal geen van beiden verkrijgen. Een samenleving die vrijheid boven gelijkheid verkiest, zal een hoge mate van beiden verkrijgen.”

Dit is de echte keuze, en dus niet de keuze tussen rechtse of linkse hobby’s.

In de Verenigde Staten, waar sinds kort een onderwijs-debat is opgelaaid, na het verschijnen van Waiting for Superman, vraagt New York Times-verslaggever Thomas L. Friedman zich nu ook af hoe het beter kan.

De auteur van De aarde is plat constateert ook dat het Amerikaanse onderwijssysteem in zak en as zit. Dat komt vooral doordat (slechte) leraren worden aangetrokken, die geen prikkel hebben om hun best te doen. Met rampzalige gevolgen.

Zo komt maar liefst drie vierde van de Amerikaanse jongeren in de leeftijd van 17 tot 24 jaar komt niet in aanmerking voor het leger wegens het niet halen van hun middelbare school diploma, zwaarlijvigheid of een crimineel verleden.

Een groot probleem is, zoals wij eerder schreven, de vakbond daar die iedere hervorming tegenhoudt, omdat het baanzekerheid verkiest boven goed onderwijs. Zo is het feitelijk onmogelijk om een falende leraar te ontslaan en hebben goede leraren geen enkele (financiële) prikkel om te excelleren.

Klik hier voor de column van Thomas L. Frieman.